Παρότι τον τελευταιο καιρό η επαφή μου με τη μπλογκόσφαιρα είναι εφαπτομενική εξαιτίας της απουσίας μου στο στρατό, έμαθα ότι δημοφιλή blogs έκλεισαν λόγω αναφορών για παραβίαση των όρων υπηρεσιών του Blogger (Τρωκτικό, Asimonis, ikor). Κοινό χαρακτηριστικό των τριων αυτών blogs είναι ότι ασκού(σα)ν κριτική και αποκάλυπταν τις παθογένειες του ελληνικού πολιτικοοικονομικού συστήματος, άλλοτε με τρόπο κατά τη γνώμη μου χονδροειδή και επιφανειακό (στην περίπτωση του Τρωκτικού), και άλλοτε με καθαρή και λεπτομερή επιχειρηματολογία (όπως ο αγαπητός φίλος ikor) ή με εύστοχη σάτιρα (όσο πρόλαβα το blog του Asimonis). Όσο κι αν διαφωνώ με το περιεχόμενο και τον τρόπο γραφής των ψευδο-δημοσιογραφικών blogs όπως το Τρωκτικό, και όσο κι αν διατηρώ αμφιβολίες για το ρόλο ορισμένων από αυτά ως Δούρειου Ίππου, δεν παύω να ανησυχώ για την νέα αυτή μορφή δίωξης της κοινότητας των ιστολόγων.

Φαίνεται λοιπόν ότι αυτή η καινούρια μορφή δίωξης έχει στόχο όχι την κατάργηση της ανωνυμίας των blogs αλλά τον έλεγχο της ίδιας της ύπαρξής τους και την κατάργησή αυτής κατά το δοκούν και συμφέρον της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας που επιδιώκει τον έλεγχο και τη διαστρέβλωση της πληροφορίας και τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Είναι μία ακόμα κίνηση στη σκακιέρα της επιβολής μιας τάξης σιωπής, που προσομοιάζει σε ολοκληρωτικά καθεστώτα τύπου Βόρειας Κορέας. Είναι, όμως, μία προσπάθεια που προσκρούει στη δυναμική των μέσων συμμετοχικής δημοσιογραφίας και κοινωνικής δικτύωσης, αρκεί η τελευταία να αναδειχτεί στο βαθμό που πραγματικά υπάρχει, έστω και σε λανθάνουσα μορφή.

Η πρωτοβουλία των Ενωμένων Bloggers αποτελεί ένα βήμα προκειμένου να αναδειχτεί αυτή η δυναμική και έχει ήδη συγκεντρώσει την υποστήριξη αρκετών συν-ιστολόγων. Καθένας, βέβαια, μπορεί να έχει τις επιφυλάξεις του για το αν η συσπείρωση των ελλήνων ιστολόγων μπορεί να επιτευχθεί με τη δημιουργία ενός ακόμα ιστολογίου αλλά οι προθέσεις είναι ειλικρινείς, η προσπάθεια βρίσκεται ακόμα στην αρχή και οι συμμετοχές πληθαίνουν. Επειδή λοιπόν, η ισχύς βρίσκεται εν τη ενώσει δηλώνω τη συμπαράστασή μου σε αυτή την κίνηση ελπίζοντας παράλληλα και σε άλλες ουσιαστικές πρωτοβουλίες. Τουλάχιστον, το blog δίνει βήμα για ανοιχτή συζήτηση και συμμετοχική λήψη αποφάσεων ως προς τους περαιτέρω τρόπους δράσης.

Thirty ντέρτι σήμερα. Ή αλλιώς 40 παρά δέκα. Ή αλλιώς η 10η επέτειος των 20ων γενεθλίων μου. Όπως και να το πεις, καβάλησα έναν ακόμα χρόνο, έγινα (;) κατά τι σοφότερος, έμαθα πολλά πράγματα για τον εαυτό μου και για τους άλλους και, το κυριότερο, αισθάνομαι καλά. Όσα με πλήγωσαν τα έβαλα πίσω μου (χωρίς όμως να τα ξεχνώ) και για πρώτη φορά νώθω ξαλαφρωμένος και, το κυριότερο, συνειδητοποιημένος.

Αυτό το 30 κάπως μου κάθεται πάντως. Τυπικά τα ανέμελα 20's τελείωσαν, και μαζί κόπηκε ο συνδετικός κρίκος μιας δεκαετίας που με βρήκε τριτοετή φοιτητή να πετάω στα σύννεφα (γενικώς) με κάποια ψήγματα σκέψεων για την πορεία που θα ακολουθούσα (και που εν τέλει ακολούθησα) και με αφήνει παντρεμένο, γατο-πατέρα και σχεδόν κάτοχο διδακτορικού. Μέσα σε αυτή τη δεκαετία άνθρωποι πολύ κοντινοί έφυγαν για πάντα, άνθρωποι ήρθαν κι έφυγαν, και επίσης ήρθαν άνθρωποι που ελπίζω να μείνουν για πάντα.

Κατά διαβολεμένη σύμπτωση σήμερα γιορτάζουμε όλοι εμείς που ιστολογούμε, καθώς η 14η Ιουνίου είναι η Διεθνής Ημέρα των Webloggers, που φέτος εορτάζεται για 5η φορά. Κάθε χρόνο, προς τιμή της ημέρας, είθισται να γράφεται ένα post με ένα συγκεκριμένο θέμα. Ο φετινός στόχος είναι να γραφτεί κάτι σχετικά με την αλλαγή, δηλ. τι άλλαξε στη ζωή του γράφοντα τον τελευταίο χρόνο και τι περιμένει να γίνει στον ερχόμενο χρόνο.

Εντάξει, να μην το κλισεδιάσουμε εντελώς το ζήτημα. 1,5 χρόνο τώρα αυτό το πράγμα προσπαθώ να καταγράψω, άλλοτε πιο επιτυχημένα και άλλοτε λιγότερο. Το μόνο που θα έλεγα ότι περιμένω στον χρόνο που μπαίνει είναι να φτάσω επιτέλους σε ένα τέλος με το διδακτορικό, ένα τέλος που το βλέπω συνεχώς πιο κοντά. Μόλις τελειώσω θα κάνω ένα τεράστιο post για τους δρόμους που πρέπει να αποφύγει όποιος θέλει να κάνει ένα διδακτορικό χωρίς να το σιχαθεί, και που δυστυχώς τους ακολούθησα όλους.

Χρόνια πολλά και μη σταματάτε να μπλογκάρετε!

Ο εκδότης του περιοδικού Monthly Review απάντησε στα σχόλια και τα e-mail πολλών συνιστολόγων (Αρκούδος, Έλικας, vrypan και άλλοι) για τα χαρακτηριστικά της έρευνας που διενεργείται από το περιοδικό του σε συνεργασία με την εταιρεία δημοσκοπήσεων VPRC. Η απάντηση είναι εκτενής και για λόγους οικονομίας χώρου δεν τη δημοσιεύω εδώ - είναι όμως διαθέσιμη στο 14ο σχόλιο του post του Αρκούδου που αναφέρω πιο πάνω.

Ένας γρήγορος (έχουμε και δουλειές) σχολιασμός στην απάντηση του εκδότη του περιοδικού ακολουθεί:

1. Ένα περιοδικό του οποίου οι εκδότες, όπως αναφέρεται (και δεν έχω λόγο να μην πιστέψω αυτές τις αναφορές), έχουν αποτελέσει στόχο φακελώματος και διώξεων θα έπρεπε να είναι πολύ πιο προσεκτικό στην επιλογή μεθόδων έρευνας που θα μπορούσαν έστω και κατ' ελάχιστο να θεωρηθούν από κάποιους άλλους ως "φακέλωμα". Φαίνεται ότι οι εκδότες της ελληνικής έκδοσης δεν έχουν διδαχθεί από την ιστορία και τα παθήματα των Αμερικανών προκατόχων τους.

2. Αφενός η πρακτική του ονομαστικού ερωτηματολογίου για την αποφυγή πολλαπλών συμμετοχών ουσιαστικά δεν αποκλείει την πολλαπλή συμμετοχή ιστολόγων που είτε συμμετέχουν σε περισσότερα από ένα ιστολόγια, είτε διατηρούν περισσότερα από ένα ιστολόγια, είτε διατηρούν περισσότερα από ένα προφίλ. Αφετέρου, από τη στιγμή που η έρευνά εν τέλει δέχεται και ανώνυμα ερωτηματολόγια, γιατί δεν θεσμοθετήθηκε εξαρχής η αυτή η πρακτική; Και μεγαλύτερα ποσοστά συμμετοχής θα είχε η έρευνα και δεν θα συναντούσε τόσο μεγάλες αντιδράσεις.

Σε ό,τι αφορά τις ανακοινώσεις περί ασφαλούς χρήσης των προσωπικών δεδομένων των συμμετεχόντων από την εταιρεία VPRC, επιτρέψτε μου να είμαι απόλυτα επιφυλακτικός και να μην θέλω να δώσω ούτε το διαδικτυακό ψευδώνυμό μου αν δεν είμαι απόλυτα σίγουρος για τη χρήση του, κάτι που στην συγκεκριμένη έρευνα δεν διασφαλίζεται ούτε στο ελάχιστο.

3.-4. Όπως προείπα, είμαι αντίθετος σε οποιαδήποτε προσπάθεια ομογενοποίησης όσων συμμετέχουν στην κοινότητα των bloggers. Το να προσδοθούν κοινά ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά σε μια κοινότητα που απαρτίζεται από εξαιρετικά διαφοροποιημένα άτομα σε ό,τι αφορά τις ιδεολογικές και πολιτικές τους τοποθετήσεις θα οδηγήσει σε συμπεράσματα αμφισβητούμενης εγκυρότητας.

5. Για εμένα η πρώτη επαφή είναι ιδιαίτερα αρνητική. Ένα "πολιτικό περιοδικό" που δίνει "ιδιαίτερη σημασία στο φαινόμενο του blogging" θα έπρεπε να γνωρίζει εκ των προτέρων ότι σε αυτή την κοινότητα υπάρχει σημαντικός αριθμός μελών των οποίων τα "αντανακλαστικά λειτουργούν" και όχι να το επιβεβαιώσει εκ των υστέρων, μετά από τις αντιδράσεις που του κοινοποιήθηκαν.

Πριν λίγη ώρα έλαβα ένα mail για κάποια έρευνα που διενεργεί το περιοδικό "Monthly Review" σε συνεργασία με την εταιρεία δημοσκοπήσεων VPRC για το προφίλ των bloggers στην Ελλάδα. Το mail αναφέρει τα εξής:

"Φίλε blogger,

Το μηνιαίο πολιτικό περιοδικό Monthly Review και η εταιρία ερευνών VPRC πραγματοποιούν μια έρευνα προκειμένου να αναδείξουν τα κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά των bloggers στη χώρα μας.

Τα αποτελέσματα της έρευνας θα δημοσιευθούν σε ένα από τα προσεχή τεύχη του περιοδικού, καθώς και στην ηλεκτρονική του έκδοση (www.monthlyreview.gr).

Η επιλογή των blogs έγινε βάσει ποιοτικών χαρακτηριστικών, τα οποία θα βοηθήσουν στην ασφαλέστερη και αντιπροσωπευτικότερη εξαγωγή συμπερασμάτων.

Σε περίπτωση όπου οι διαχειριστές του blog σας είναι περισσότεροι του ενός, δικαίωμα συμμετοχής στην έρευνα έχουν όλοι τους ανεξαιρέτως.

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για τη συμμετοχή, το ενδιαφέρον και το χρόνο σας.

Παραμένω στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε διευκρίνιση, απορία ή πρόβλημα."

(επισυνάπτονται ερωτηματολόγια)

Αυτό που είδα και αυτό που μου δόθηκε να καταλάβω με παραξένεψε και σε ορισμένες περιπτώσεις δεν κρύβω ότι με τρόμαξε. Για τους παρακάτω λόγους δεν προτίθεμαι να πάρω μέρος στην εν λόγω έρευνα και καλώ όσους συμμερίζονται τις απόψεις μου ή έχουν τις ίδιες απορίες να κάνουν το ίδιο.

1. Το ερωτηματολόγιο απαιτεί να συμπληρωθεί το όνομα του blog και του blogger. Θα συμμετείχα σε έρευνα με προσωπικό ερωτηματολόγιο μόνο αν γνώριζα επακριβώς ποια θα είναι η χρησιμοποίηση των προσωπικών στοιχείων μου στην έρευνα, κάτι το οποίο δεν είναι φανερό ούτε κατ' ελάχιστο στην εν λόγω έρευνα. Προσωπικά έχω σχεδιάσει ερωτηματολόγια που απευθύνονταν σε συγκεκριμένους χρήστες, αλλά:

α) δεν ζητούσα προσωπικά στοιχεία παρά μόνο ορισμένα απαραίτητα για την έρευνα δημογραφικά στοιχεία,
β) δεν προσπάθησα εκ των υστέρων να αντιστοιχίσω τα δημογραφικά στοιχεία με τους συγκεκριμένους χρήστες που συμμετείχαν στην έρευνα.

2. Το περιεχόμενο των ερωτήσεων παραείναι προσωπικό για να υπάρχει οποιουδήποτε είδους αντιστοίχιση του ερωτώμενου και των απαντήσεων που δίνει. Ή, πιο απλά, δε γουστάρω να ξέρει κανείς τι νομίζει ο exitmusician για την Αριστερά και τη Δεξιά. Εδώ μιλάμε περί προστασίας της ιδιωτικής ζωής του ατόμου και εσείς προσπαθείτε φόρα παρτίδα να αντιστοιχίσετε τα ευαίσθητα πολιτικά και ιδεολογικά μας πιστεύω με τα (έστω δικτυακά) ονόματά μας; Για ποιο λόγο πρέπει να ξέρετε το όνομα αυτού που σας απαντά; Μήπως για φακέλωμα;

3. Η έκφραση "η επιλογή των blogs έγινε βάσει ποιοτικών χαρακτηριστικών" αφενός δεν με διαφωτίζει από τη μεθοδολογική πλευρά και αφετέρου με βρίσκει αντίθετο από την ιδεολογική πλευρά. Από τη μεθοδολογική πλευρά, δεν μου είναι ξεκάθαρο στη βάση ποιων χαρακτηριστικών πραγματοποιήθηκε η στρωματοποιημένη δειγματοληψία που υπαινίσσεται ο συγγραφέας στο mail. Από την ιδεολογική πλευρά, που ουσιαστικά αποτελεί τη βάση της μεθοδολογικής αντίρρησης, είμαι αντίθετος με οποιαδήποτε προσπάθεια ομαδοποίησης/ομογενοποίησης όσων συμμετέχουν στην κοινότητα των blogs βάσει των ιδεολογικών και πολιτικών αντιλήψεών τους. Όσο υπάρχουν αριστεροί bloggers, άλλο τόσο υπάρχουν δεξιοί, κεντρώοι, ακροαριστεροί, ακροδεξιοί και απολιτίκ. Όσο υπάρχουν εθνικιστές bloggers άλλο τόσο υπάρχουν υπέρμαχοι της πολυπολιτισμικότητας, όσο υπάρχουν bloggers υπέρμαχοι του κρατισμού άλλο τόσο υπάρχουν φιλελεύθεροι. Και αυτή η πολυσυλλεκτικότητα είναι ένα από τα ειδοποιά χαρακτηριστικά της κοινότητας των bloggers. Συνεπώς, η οποιαδήποτε κρατούσα πολιτική/ιδεολογική άποψη μπορεί να προκύψει από αυτή την έρευνα δεν μπορεί να χαρακτηρίσει "γενικά" την κοινότητα των bloggers. Γιατί νομίζω ότι αυτή είναι η έννοια αυτής της έρευνας: να δώσει "γενικούς" χαρακτηρισμούς και να κολλήσει ταμπέλες σε μια κοινότητα που εκ των προτέρων οφείλει να αποποιηθεί τον τίτλο του "κινήματος".

4. Τέλος, δεν αναφέρεται αν τα αποτελέσματα της έρευνας θα είναι άμεσα διαθέσιμα στους συμμετέχοντες, κατά τη συνήθη πρακτική. Αν και αυτό είναι το λιγότερο, αφού προϋποθέτει τη συμμετοχή στην έρευνα.

Θα έλεγα ότι η υπόθεση βρωμάει. Το ερωτηματολόγιο μυρίζει συντηρητίλα, λες και βγήκε από κάποιο think tank της κυβέρνησης (ορίστε τυχεράκηδες, σας αποκάλυψα και ποια είναι η πολιτική μου κλίση). Όλα αυτά, σε συνδυασμό με το μεγάλο σφάλμα των προσωπικών ερωτηματολογίων, με κάνουν να σκέφτομαι ότι πάμε για big time φακέλωμα υπό το πρίσμα μιας τυπικής (;) έρευνας για το προφίλ των bloggers.

Και αν έχετε αμφιβολίες για τις... αμφιβολίες μου, ρίχτε μια ματιά στην προ μηνών έρευνα του Ζαφείρη Καραμπάση για το προφίλ, τα κίνητρα και τις πρακτικές των ελληνόφωνων bloggers, που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εκπόνησης της πτυχιακής του εργασίας για το μεταπτυχιακό του στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Συγκρίνετε τον πειραματικό σχεδιασμό της έρευνάς του (μεταξύ άλλων: ανώνυμα ερωτηματολόγια, συμπλήρωση και υποβολή μέσω ειδικού site) αλλά και το περιεχόμενό της με τη χοντροκομμένη προσπάθεια της εν λόγω εταιρείας και πειστείτε.

Και κάτι ακόμα προς τους υπεύθυνους της εταιρείας: όταν στέλνετε ερωτηματολόγια μέσω e-mail (άλλο μεγάλο λάθος) φροντίστε τουλάχιστον το αρχείο που επισυνάπτετε να μην είναι corrupted. 5 στις 6 φορές που προσπάθησα να το ανοίξω μου έκλεισε όλο το Word και μαζί όλα τα αρχεία που δούλευα. Ευτυχώς δηλαδή που έχω ανακαλύψει το autosave γιατί αλλιώς θα σας έπαιρνε και θα σας σήκωνε.

Βγαίνω από το λήθαργό μου για να προτείνω ένα υπέροχο blog, για το οποίο τα σημερινά "Νέα" είχαν εκτενές αφιέρωμα. Ο καπετάν-Δημήτρης υπήρξε ναυτικός επί 45 συναπτά έτη και στο blog του παραθέτει ιστορίες από το Ημερολόγιο Γέφυρας που κρατούσε καθημερινά με όλες τις λεπτομέρειες του ταξιδιού του. Βιωματική και ταυτόχρονα απλή γραφή, με έντονη παρουσία ναυτικών ιδιωματισμών και της ναυτικής ορολογίας, που σε μαγνητίζει.

Για εμάς που καταγόμαστε από οικογένεια ναυτικών και έχουμε ταξιδέψει (έστω και για λίγο) πάνω σε εμπορικό πλοίο, ο καπετάν-Δημήτρης μας φέρνει αναμνήσεις από πολύ αγαπημένα πρόσωπα με αποτέλεσμα τούτο το blog να γίνεται τόσο, μα τόσο γνώριμο. Το ρουφάς με λαιμαργία, ακολουθείς στο νοητό χάρτη του μυαλού σου όλη τη διαδρομή που περιγράφει, ζεις δίπλα στους συνταξιδιώτες, τους "ποντοπόρους ταξιδευτές" όπως λέει ο καπετάνιος, μαθαίνεις την κάθε γωνιά του σκαριού που τους φιλοξενεί. Και πολλά ακόμα...

Γράφει ο καπετάν-Δημήτρης:

"Ποτέ δεν θα πω ότι έγινα ναυτικός από την πρώτη στιγμή
Από το πρώτο κιόλας ταξίδι μου το ποντοπόρο
Δεν βιάζομαι να ωριμάσω
Η ωρίμανση θέλει τον καιρό της και εγώ τα έχω καλά με τον καιρό..."

Για εμάς τους νεαρότερους, που νομίζουμε ότι τα ξέρουμε και τα θέλουμε όλα, τούτα τα λόγια μπορεί να ακούγονται ξένα, αλλά κρύβουν μια οικειότητα που δε μπορείς να αγνοήσεις - την οικειότητα της ωριμότητας που τώρα αρχίζουμε να αισθανόμαστε...

Καπετάν-Δημήτρη να είσαι πάντα καλά.

Lifewhispers μου, το έχω έτοιμο αυτό το post εδώ και μέρες αλλά time is not on my side, όπως δεν είναι ούτε η ψηφιακή που για κάποιον ανεξήγητο λόγο αρνείται να υπακούσει στις εντολές μου (γκρρρ). Γιαυτό θα βολευτούμε προς στιγμή με τις ταπεινές φωτο του κινητού μου - ελπίζω σύντομα να μπορέσω να τις αντικαταστήσω.

1. Το πλέον αγαπημένο "αντικείμενο" (με την ευρύτερη έννοια) είναι η συλλογή μου από 7ιντσα singles, την οποία ξεκίνησα το 1995 και συνεχίζω μέχρι σήμερα. Η φωτο δείχνει το είδος της μουσικής που συλλέγω: αγνή καθαρή βρετανική pop, προερχόμενη από τις σκοτεινές περιόδους των 80s, τον ριζοσπαστισμό των αρχών των 90s αλλά και την ολόφωτη και γεμάτη αυτοπεποίθηση εποχή των mid-90s. Αυτή τη στιγμή η συλλογή αριθμεί περίπου 350 κομμάτια και συνεχίζει να εμπλουτίζεται, αν και αρκετά σπάνια λόγω έλλειψης χρόνου και της σταδιακής εξαφάνισης του 7ιντσου από την (ελληνική) αγορά. Θυμάμαι πάντως το θεϊκό δισκάδικο Pilgrim στη Διδότου που έφερνε άπειρα δισκάκια γύρω στο '95-'96 - υπήρχαν εβδομάδες που αγόραζα μέχρι και 3 δισκάκια - το Happening, το παλιό Metropolis δίπλα στο Τιτάνια στην Πανεπιστημίου, και φυσικά το πάλαι ποτέ Trust στην Ακαδημίας. Αυτή ήταν η κλασική Σαββατιάτικη βόλτα μετά το φροντιστήριο για τις Πανελλαδικές. Ωραίες εποχές και ωραίο θέμα για post...

2. Το δεύτερο αγαπημένο και εκ των ων ουκ άνευ αντικείμενο είναι τούτο το ταπεινό wok, το οποίο έχει αντικαταστήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό χύτρες, κατσαρόλες, τηγάνια κλπ. Παρότι το ιδανικό μαγείρεμα με wok απαιτεί εστία γκαζιού, η χρηστικότητά του δεν μειώνεται, ούτε και η δυνατότητα που δίνει για εύκολο και γευστικό μαγείρεμα. Όπως χτες για παράδειγμα, που η απροειδοποίητη επίσκεψη φίλων σε συνδυασμό με τον απαράβατο κανόνα ότι σε επισκέψεις δεν προσφέρουμε delivery οδήγησε στην παρασκευή τηγανητού ρυζιού, κοτόπουλου Chinese-style και spring rolls για 4 μέσα σε 45 λεπτά. Ανεκτίμητο.

3. Τρίτο σετ αντικειμένων είναι τα βιβλία που χρησιμοποιώ στη δουλειά και την έρευνά μου. Κοστίζουν μια μικρή περιουσία το καθένα (τουλάχιστον €50-60), και τα φυλάω ως κόρη οφθαλμού (δηλ. δεν τα δανείζω σε κανέναν και για κανένα λόγο). Βασική παράμετρος επιλογής κάθε βιβλίου είναι να αποτελεί κορυφή στον τομέα του. Πάρτε παράδειγμα τα τρία ενδεικτικά βιβλία της φωτογραφίας (ήταν τα μόνα που είχα πρόχειρα στο γραφείο lol). Το μεσαίο είναι το καλύτερο που έχει γραφτεί στον τομέα του economic decision-making και καθότι έκδοση του 1980 το βρήκα μετά από αρκετό καιρό αναζήτησης σε μεταχειρισμένο αντίτυπο στο Alibris.com. Αντίστοιχα, το αριστερό είναι από τα καλύτερα βιβλία στατιστικής ενώ το δεξί είναι το καλύτερο σε ό,τι αφορά τις μεθόδους δεδηλωμένης προτίμησης.

Επίσης θεωρώ δεδομένο ότι το γνωστικό αντικείμενο κάθε βιβλίου πρέπει να είναι παγιωμένο και όχι υπό εξέλιξη. Δηλαδή, δεν έχει νόημα να αγοράσει κανείς ένα βιβλίο π.χ. για e-business όταν οι εξελίξεις είναι τόσο ραγδαίες που σε 3-4 χρόνια το περιεχόμενο του βιβλίου θα έχει ξεπεραστεί. Σε τέτοια γνωστικά πεδία το σωστό είναι να έχεις συνεχή επαφή με την επιστημονική αρθρογραφία. Έχω αρκετό δει copy-paste από βιβλία σε εργασίες φοιτητών, που όχι μόνο τις καθιστούν άκυρες εξαιτίας της λογοκλοπής αλλά και εκτός χρόνου εξαιτίας της παλαιότητας των κειμένων που παρέθεσαν. Anyway.

4. Το τέταρτο και τελευταίο αντικείμενο είναι τούτο το απλό και βαρετό μπρελόκ, που έχει αρχίσει να σκουριάζει, έχει καταγρατζουνιστεί, ζυγίζει γύρω στους 2 τόνους και είναι παντελώς άβολο επειδή τα κλειδιά μπλέκονται ανάμεσα στις πτυχές του. Όμως δεν το αλλάζω γιατί α) τόσα χρόνια το έχω συνηθίσει και β) το αγόρασα σε μία πολύ φορτισμένη συναισθηματικά στιγμή και με έκανε να αισθανθώ καλύτερα. Σαν homage λοιπόν στη συναισθηματική υποστήριξη που μου παρείχε θα το αλλάξω μόνο όταν καταστεί αδύνατο για χρήση και, φυσικά, πάλι με μπρελόκ με σήμα το τριφύλλι. Παρεμπιπτόντως, η μπουτίκ στη Λεωφόρο συνεχίζει να φέρνει αυτό το μπρελόκ μετά από τόσα χρόνια...

Όπως συνηθίζω, αφήνω ανοιχτή την πρόσκληση για συμμετοχή στο παιχνίδι σε όποιον θέλει να μοιραστεί μαζί μας τα δικά του αγαπημένα αντικείμενα. Πάντως τούτο το post το ευχαριστήθηκα!

Όσο πάνε αυτά τα μπλογκοπαίχνιδα γίνονται και πιο σαδιστικά λεπτομερή. Ε βέβαια. Αφού ξεμπερδέψαμε με το επίπεδο "πώς σε λένε και με τι ασχολείσαι" να μην πάμε σε πιο juicy θέματα; Προβλέπω ότι σε λίγο καιρό για να συμμετάσχεις σε τέτοια παιχνίδια θα πρέπει να πάρεις θετική γνωμοδότηση από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.

Από την άλλη μεριά βέβαια πώς να πεις όχι στη lifewhispers; Εγώ πάντως δε μπορώ lol Δικαιούμαι όμως μια μικρή διαφοροποίηση, καθότι λόγω του είδους του καφέ που πίνω δε χρησιμοποιώ κούπες αλλά φλυτζάνια. Here goes λοιπόν.

Έχω γράψει σε προηγούμενο post για την απόλαυση του espresso οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας αλλά ιδιαίτερα το πρωί και αργά το απόγευμα. Ένας απολαυστικός espresso είναι το μοναδικό διαβατήριο για μια καλή μέρα. Τέλος. Γιαυτό το λόγο μηχανή espresso υπάρχει και στο πατρικό (από όπου γράφω αυτή τη στιγμή) και στο καινούριο σπίτι.

Χρησιμοποιώ τούτα τα δύο φλυτζάνια, ένα σε κάθε σπίτι. Δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη ιστορία, απλα έτυχε να βρίσκονται διαθέσιμα και κάνουν τη δουλειά τους μια χαρά. Μελλοντικά θέλω να την ψάξω λίγο παραπάνω την υπόθεση "φλυτζάνι espresso", άρα κάθε πρόταση ευπρόσδεκτη.

Το επόμενο όμως φλυτζάνι έχει μεγάλη ιστορία και παράδοση. Είναι καραχρησιμοποιημένο τα τελευταία 10+ χρόνια (σε σημείο που ο καφές έχει ποτίσει την πορσελάνη στο χείλος και στο εσωτερικό), έχει κάνα δυο μικρά ραγίσματα στο χείλος και το εξωτερικό design έχει αρχίσει να ξεφτίζει.

Θα μου πεις, γιατί δεν το αλλάζω; Ο λόγος είναι απλός και πολύ ουσιαστικός: σε κανένα μα κανένα μα κανένα άλλο φλιτζάνι ο ελληνικός δεν είναι τόσο γευστικός όσο σε αυτό. Καρατσεκαρισμένο με τουλάχιστον 20 άλλα φλιτζάνια: πορσελάνινα, πλουμιστά, με δράκους, σκέτα άσπρα, το αποτέλεσμα είναι suboptimal. Τούτο δω είναι το benchmark των φλυτζανιών ελληνικού καφέ και συνεπώς φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού. Μετά από εκατοντάδες λίτρα καφέ που έχει φιλοξενήσει, ξέρω ακριβώς την αφή του, την κλίση του, το μέγεθος που έχει το χερούλι, είναι προέκταση του χεριού μου όταν φτιάχνω ελληνικό. Δεν θέλω ούτε καν να σκέφτομαι τι θα γίνει αν (God forbid) πάθει κάτι.

Τις σπάνιες φορές που πίνω άλλο ρόφημα (τσάι ή χαμομήλι) χρησιμοποιώ μια από τις κούπες της συντρόφου μου, με θέμα (τι άλλο;) τις γάτες.

Εντάξει, θα μου πεις, "επιστήμων άνθρωπος" (εδώ γελάμε) και χρησιμοποιείς τέτοια κούπα; Θα σου απαντήσω "Frankly my dear, I don't give a damn". Όχι επειδή θέλω να το παίξω και καλούμπεν ανεξάρτητος και αντί-δήθεν αλλά κυρίως επειδή το concept "κούπα του καφέ" δε με βρίσκει σύμφωνο. Δε μπορείς να βάλεις espresso σε κούπα, ούτε ελληνικό, κι ας διαφημίζεται κάποιος "κουπάτος" (τι λέξη, Jebus) καφές - shoot the advertisers! Τα μόνα ροφήματα που προσομοιάζουν σε καφέ και που μπορείς να πιεις σε κούπα είναι ο nes (που δεν τον αγγίζω - την αγαπάω την καρδιά μου) και εκείνο το νεροζούμι που λέγεται γαλλικός ή φίλτρου, τον οποίο αποκήρυξα στο πρόσφατο ταξίδι μου στην Αμερική (παρεμπιπτόντως, οι Αμερικανοί πίνουν πολύ καφέ φίλτρου, και τον φτιάχνουν εντελώς ξενέρωτο - σκότωνα άνθρωπο για έναν αξιοπρεπή espresso και τελικά τον έφτιαξα μόνος μου όταν έφτασα σπίτι). Συνεπώς η ιδέα της προσωπικής αγαπημένης κούπας δε με βρίσκει σύμφωνο μιας και δεν συνδυάζεται με τα είδη του καφέ που πίνω.

Κοίτα όμως μια κουλαμάρα a-la-exitmusician: σε κάθε ταξίδι που πηγαίνω αγοράζω από μια αναμνηστική κούπα! How strange is that? Απαραίτητες προϋποθέσεις: να έχω περάσει έστω μια ημέρα στο εν λόγω μέρος, να μην είμαι απλά transit στο αεροδρόμιο, και η κούπα να γράφει τουλάχιστον το όνομα της πόλης. Αυτή τη στιγμή έχω καμιά 20αριά και συνεχίζω. Εδώ πλέον κάθε κούπα έχει τη δική της ιστορία, μερικές εκ των οποίων επιφυλάσσομαι να αφηγηθώ σε μελλοντικό post!

Αυτά τα δικά μου περί καφεποσίας. Αφήνω ανοιχτή την πρόσκληση για συμμετοχή στο παιχνίδι σε όποιον διαβάζει τις παπαριές που γράφω!

Να που με την αφορμή της Blog Action Day το blogging γίνεται για πρώτη φορά πρωτοσέλιδο εφημερίδας ευρείας κυκλοφορίας στη χώρα μας.

O φίλος nefelikas γράφει σε ένα σχόλιο στο blog του: "Tο θέμα είναι φυσικά να καταφέρουμε κάποτε να δούμε έναν ουσιαστικό δημόσιο διάλογο με τη συμμετοχή ανεξάρτητων πολιτών (ακόμα κι αν δεν γράφουν σε blogs)". Νομίζω ότι αυτό το εξώφυλλο, και κατ'αντιστοιχία κάθε πράξη που εξασφαλίζει τόσο μεγάλη δημοσιότητα και ευρεία κυκλοφορία, τόσο για τον σκοπό (την ευαισθητοποίηση του κόσμου για το περιβαλλοντικό ζήτημα) όσο και για ένα από τα μέσα επίτευξης του σκοπού (τα blogs στη συγκεκριμένη περίπτωση) αποτελεί πρώτης τάξης όχημα για την προσέγγιση των ανεξάρτητων πολιτών. Αυτών που δεν έχουν blog και κατά συνέπεια δεν περιορίζονται από το χαρακτηρισμό "blogger", που αγωνιούν για το περιβαλλοντικό ζήτημα, και που σε τελική ανάλυση είναι πολύ περισσότεροι από όσους blogάρουν.

Δεν παρακολούθησα τη χτεσινή εκπομπή του ΣΚΑΪ λόγω φόρτου εργασίας, παρά μόνο το μικρό ρεπορτάζ που υπάρχει στην ιστοσελίδα του καναλιού. Με χαρά άκουσα την εκφωνήτρια να αναφέρεται στην "κοινότητα των bloggers", και όχι σε κίνημα, συνδικάτο και δε συμμαζεύεται. Ελάχιστη προσπάθεια χρειάζεται για να αποφεύγεται η (εσκεμμένη ή μη) χρήση λανθασμένων λέξεων ή εκφράσεων που δημιουργούν συγκεκριμένες εντυπώσεις για τον χαρακτήρα τέτοιων κινητοποιήσεων.

Η πρωτοβουλία Blog Action Day έχει στόχο να κινητοποιήσει τους bloggers του κόσμου ώστε να σε μία συγκεμριμένη ημέρα (σήμερα) να αναρτήσουν ένα post σχετικό με το περιβάλλον. Στην πρωτοβουλία αυτή συμμετέχουν περίπου δεκαπέντε χιλιάδες blog από όλο τον κόσμο, με εκτιμώμενο αριθμό αναγνωστών περί τα 12 εκατομμύρια.

Από εμένα ένα σύντομο σχόλιο: δεν αρκεί η συμμετοχή σε τέτοιες πρωτοβουλίες για να υποστηρίξει κανείς ότι εκπληρώνει το χρέος του απέναντι στο περιβάλλον. Σημαντικότερη είναι η αλλαγή της νοοτροπίας και των μέχρι τώρα πρακτικών μας - και αυτό, στο μεγάλο βαθμό που μας αναλογεί, είναι καθαρά προσωπική υπόθεση.

Από την άλλη πλευρά, αυτές οι δύο κατηγορίες πράξεων δεν είναι αμοιβαία αποκλειόμενες. Θετικό είναι να πράττει κανείς όσα περισσότερα μπορεί. Είναι προφανές ότι η σχετική σημαντικότητα και η αμεσότητα του αποτελέσματος των πράξεων είναι διαφορετική, το ίδιο όμως συμβαίνει και με τους στόχους που εξυπηρετούν. Αφού λοιπόν το πρόβλημα του περιβάλλοντος είναι πολυδιάστατο, το ίδιο πρέπει να είναι και οι δράσεις μας.

Μόλις μου σφύριξαν ότι μετά τον Αλαβάνο στο ο-Θεός-να-το-κάνει-debate, και ο Παπανδρέου ανέφερε τους bloggers στην ομιλία του στην Αθήνα, "προσκαλώντας" τους να τον ψηφίσουν την Κυριακή. Ανέφερε μάλιστα τους bloggers ως αυτούς που διοργάνωσαν τις μεγαλειώδεις (νομίζω αυτό το επίθετο χρησιμοποίησε) συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για το περιβάλλον.

Δεν ξέρω - και να'μαι ειλικρινής δε με ενδιαφέρει - αν ο Vrypan έχει κάποια συμμετοχή στην εισαγωγή αυτής της αναφοράς στην ομιλία του Παπανδρέου, ή αν είναι αποτέλεσμα της αποδεδειγμένης ενασχόλησης του ΓΑΠ με το Διαδίκτυο. Όπως και να'χει όμως, η δύναμική των bloggers στο να "δημιουργούν" ένα νέο ρεύμα στην κοινή γνώμη και να λειτουργούν ως ανεξάρτητες πηγές ενημέρωσης, σχολιασμού και κοινωνικής δράσης δε μπορεί να παραβλεφθεί. Πόσο μάλλον όταν χαίρουν ευθείας αναφοράς σε κεντρική προεκλογική ομιλία υποψήφιου πρωθυπουργού και μάλιστα ως ξεχωριστό target group εν δυνάμει ψηφοφόρων, έστω και με μια έκφραση όχι απόλυτα ακριβή. Χωρίς αμφιβολία, κάτι δείχνει αυτό. Αρκεί, όπως έχω ξαναπεί, να μην περάσει στον κόσμο ότι οι bloggers αποτελούν "κίνημα" οποιασδήποτε μορφής.

Επίσης, δοθείσης της ευκαιρίας θέλω να τηρήσω αποστάσεις από τη γενικότερη απαξίωση που συναντώ σε ορισμένα blogs όχι τόσο σε ό,τι αφορά τους πολιτικούς και τα κόμματα αλλά κυρίως σε ό,τι αφορά τους ψηφοφόρους τους. Και το λέω αυτό γιατί 7 εκατομμύρια άνθρωποι που ψηφίζουν τα 4 κύρια κόμματα (αρνούμαι να χαρακτηρίσω το κόμμα του Καρατζαφέρη ως τέτοιο) δε μπορεί να είναι όλοι ανεξαιρέτως ανεγκέφαλοι, πουλημένοι, ασυνείδητοι κλπ. και όσοι από εμάς έχουμε διαφορετικό προσανατολισμό να είμαστε σωστοί. Απλώς έχουμε μια διαφορετική αντίληψη για το τι χρειάζεται ή δε χρειάζεται ο τόπος, και τίποτα άλλο. Ούτε διχασμός χρειάζεται, ούτε απαξίωση, ειδικά απέναντι σε συμπολίτες μας που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού.

Πάντως το περιστατικό με την αναφορά του Παπανδρέου στους bloggers μου θύμισε κατευθείαν μια ατάκα του Φελίπε, φίλου της Μαφάλντα, αφού άκουσε στο ραδιόφωνο ότι ο πυρηνικός πόλεμος "μας απειλεί όλους ανεξαιρέτως": "Για φαντάσου! Είναι η πρώτη φορά που μιλάνε για μένα στο ράδιο!"

Εντάξει, μια ματιά τη ρίχνω όπως όλοι μας - και μη μου πείτε ότι όσοι έχετε blog δεν κοιτάτε τα στατιστικά σας. Πιο πολύ βέβαια με ενδιαφέρουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των επισκεπτών (από πού προέρχονται, πόσην ώρα περνούν διαβάζοντάς τις παπαριές που γράφω) παρά τα ποσοτικά. Σε αυτό με έχει βοηθήσει αρκετά το Google Analytics, που παρέχει μια αρκετά ευρεία γκάμα πληροφοριών για την κίνηση μιας ιστοσελίδας.

Ε, λοιπόν, το Google Analytics έχει μια υπηρεσία που δείχνει ποια keywords χρησιμοποίησαν ορισμένοι επισκέπτες που μπήκαν στο blog μέσω του Google. Όλα καλά, ιδιαίτερα όταν οι κύριες αναζητήσεις που οδήγησαν τους επισκέπτες στο blog μου είχαν να κάνουν με "μαύρη διαμαρτυρία" (δυστυχώς η δημοφιλέστερη αναζήτηση), "Μαφάλντα" (+ευλόγησον+), "ουρανοξύστες στην Αθήνα" (αμήν και πότε), "Κουστουρίτσα" (ωραίος), "British Shorthair" (the best!) και μερικά άλλα θέματα που με ενδιαφέρουν άμεσα.

Επειδή όμως ο Γούγλης είναι μυστήριο τρένο, όταν δεν χρησιμοποιείς εισαγωγικά ανάμεσα στις λέξεις για να συγκεκριμενοποιήσεις την αναζήτησή σου ή τουλάχιστον να της δώσεις νόημα, πάει ο άτιμος και βρίσκει όλες τις πηγές που περιέχουν τις ακριβείς ή έστω παρεμφερείς λέξεις που έχεις εισάγει. Τα αποτελέσματα είναι ορισμένες φορές άκρως κουφά και ενίοτε τρομακτικά, όπως δείχνει και η παρακάτω κατηγοριοποίηση των αναζητήσεων που κατέληξαν σε τούτο το καημένο blog.

Κατηγορία 1: The love doctor

Αναζητήσεις για "διεγερτικό cialis", "κορμιά" και "γαμήσια" συνθέτουν το ερωτικό προφίλ τούτου του blog. Υπενθύμιση: το πρώτο θυμάμαι ότι είναι από μια αναφορά μου σε σχετικά spam mail που λαμβάνω κατά καιρούς (no comments please). Το δεύτερο και το τρίτο ούτε που θυμάμαι πότε (και αν) τα χρησιμοποίησα αλλά μ'αρέσει ο τρόπος που με συνδέουν μ'αυτά lol

Κατηγορία 2: Εδώ το καλό 11888

"πρακτορεία ακτοπλοϊκών εισητηρίων", "συμβολαιογραφεία νότια προάστια", "μαγαζιά με μεταχειρισμένα μηχανάκια στην Πάτρα" (ορίστε;;;), "μύλος Εξάρχεια Ναυαρίνου", "ινδικό εστιατόριο Χαλάνδρι" είναι μερικές από τις υπηρεσίες τηλεφωνικού καταλόγου που ορισμένοι πεπλανημένοι αναγνώστες νομίζουν ότι προσφέρουμε.

Κατηγορία 3: Θ-Β expert

"γαργάρες Βέγγος" (το ξυπνητήρι μου!), "προβολή ταινιών Θανάση Βέγγου" (24 ώρες την ημέρα στο σπίτι μου, κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας και ηλεκτρονικής αποστολής φωτογραφίας σου - δεκτές μόνο ξανθές εκπρόσωποι του Ανατολικού μπλοκ και με ύψος πάνω από 1.80), "soundtrack Βέγγος" (Ύμνος της Σχολής Πρακτόρων - Monsieur Cannibale - Αυτό Τ' Αγόρι - χίπικο τζαμάρισμα στην κατασκήνωση κλπ.), "Βέγγος" (έτσι απλά).

Κατηγορία 4: Τα τρομακτικά

- "Έφη Θώδη κινέζικα" - Αποκαλύπτουμε την επόμενη δισκογραφική κίνηση της θεάς του δημοτικού τραγουδιού ενόψει των Ολυμπιακων Αγώνων του Πεκίνου. Τώρα το Γλύκα Γλύκα και στα καντονέζικα!
- "ένα περίεργο νούμερο που αφορά τα κιλά του Big Sofo" - Μην είναι 246 (κιλά λίπους); Μην είναι 47 (τσίζμπεργκερ την ημέρα); Μην είναι 9 (συνεχόμενα push-ups που δε μπορεί να κάνει); Ό,τι κι αν είναι, δε θα το βρεις εδώ φίλε μου.
- "άντε γεια άντε γεια άντε και καλή καρδιά" - Άντε γεια και σε σένα.
- "θα κοιμηθώ νωρίς θα ξυπνήσω νωρίς" - Και πολύ καλά θα κάνεις. Φτιάχνει και ωραία επιδερμίδα.
- "μπορώ να χαλαρώσω με 2 τσιγάρα την ημέρα;" - Εδώ μπορώ εκ πείρας να σου απαντήσω, προφανώς 14χρονε/η φίλε/η μου που ψάχνεσαι να αρχίσεις το κάπνισμα. Αν είσαι συνεχώς στην τσίτα όπως εγώ, όχι με δύο τσιγάρα, ούτε με δύο πακέτα δε μπορείς να χαλαρώσεις. Γιαυτό μην το αρχίσεις καν ή αν το έχεις αρχίσει, κόφτο.
- "Πεκίνο καρότσι" - Τούτο με έβαλε σε σκέψεις. Κυρίως γιατί όντως έγινα καρότσι για να πάω στο Πεκίνο και να το γυρίσω σε 2,5 μέρες.
Ειδική μνεία: "Πασχαλίδης μαλάκας Μιλτιάδης" - Με όποια σειρά και να τοποθετήσεις τις λέξεις, το νόημα είναι ένα και απόλυτα σωστό.

Κατηγορία 5: Πέραν κάθε λογικής

"μαχαιροπήρουνα atlantic", "IKEA νιπτήρες", "θόρυβος κλιματιστικών", "πολιτικές δημοσκοπήσεις 2007" και "φωτογραφίες μεζεδοπωλείων" είναι ορισμένα από τα θέματα που δεν έχω αναφέρει ποτέ σε τούτο το blog και μόνο ο Θεός (ή ο Γούγλης, ο εκπρόσωπός του στη Γη) ξέρει πώς με συνέδεσαν με αυτά.

Φυσικά υπάρχουν και εύστοχες αναζητήσεις αλλά αυτές είναι ψιλοβαρετές και δε μας πολυενδιαφέρουν όσο οι άλλες, οι ανατρεπτικές. Είπαμε, η ανατροπή βρίσκεται παντού, από τις εμπνεύσεις μπουζουξή σε ταβερνείο στα περίχωρα της Αττικής μέχρι ακόμα και σε ορισμένες random αναζητήσεις στο Google. I love it.

Υ.Γ. Μόλις είδα ότι κάποιος με βρήκε μέσω Google με τις λέξεις "Cristina Branco Αθήνα". Φίλε/η επισκέπτη, πες μου ότι έρχεται η Cristina Branco για συναυλία στην Αθήνα. Αυτό πες μου μόνο, τέλος.

Το natassaki με προσκάλεσε στο παιχνίδι με τις φράσεις και ανταποκρίνομαι, παρατηρώντας πάντως ότι τα μπλογκοπαίχνιδα όσο πάνε και γίνονται ολοένα πιο sophisticated. Ένας από τους λόγους που άργησα να ανταποκριθώ στην πρόσκληση είναι επειδή δεν μπορούσα να καταλάβω πώς παίζεται (OK, shoot me). Χάθηκε η απλότητα ενός Προυστ, η αγνότητα ενός "7 αγαπημένα insert your choice here";

Τέλος πάντων, σταματάω το παραλήρημα και ξεκινάω με την ουσία:

1. "Δεν ελπίζω τίποτε, δε φοβούμαι τίποτε, είμαι λεύτερος" μου πάσαρε το natassaki. Σε αντίθεση με το γενικότερο ρεύμα αποδοχής αυτού του αφορισμού ως αυθεντικής και ειλικρινούς στάσης ζωής, και χωρίς να λαμβάνω υπόψη το context στο οποίο γράφτηκε, θα έλεγα ότι δεν την ενστερνίζομαι. Το "είμαι λεύτερος" στο τέλος θα μπορούσε να αντικατασταθεί από ένα "δε με ενδιαφέρει τίποτα" και πάλι it would make sense. Ίσως αυτό ήταν που ήθελε να πει ο Καζαντζάκης (λέμε τώρα) : είμαι ελεύθερος από οποιουδήποτε είδους κοινωνική δέσμευση και κατά συνέπεια αποποιούμαι οποιαδήποτε ευθύνη των πράξεών μου στην κοινωνία. Με άλλα λόγια, είμαι ατομιστής.

Ενδεχομένως όμως ο Καζαντζάκης να χρησιμοποίησε αυτό τον αφορισμό με σκοπό να φτάσει σε άλλο επίπεδο, να ελευθερωθεί δηλαδή από όλα τα δεσμά της κοσμικής ζωής για να φτάσει σε υψηλότερα επίπεδα διανόησης ή/και επαφής με το Θεό. Αυτή η προσέγγιση έχει μια βάση κατά τη γνώμη μου μιας και η προσπάθεια προσέγγισης του θείου ήταν ένα recurring theme σε όσα βιβλία του έχω διαβάσει. Αλλά στο context της σημερινής κοινωνικής δράσης νομίζω ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί.

2. Αλλάζω εντελώς γήπεδο και προσφέρω τούτη τη φράση προς σχολιασμό: "Ένα, και μόνο, μας είναι απαραίτητο: η Μοναξιά, η μεγάλη εσώτερη Μοναξιά. Να βυθίζεσαι στον εαυτό σου και, ώρες ολόκληρες, να μην ανταμώνεις εκεί κανέναν - αυτός πρέπει να'ναι ο ανώτερος του καθενός στόχος". Τούτη τη φράση (εντάξει, δύο φράσεις είναι αλλά το νόημα είναι σαφές) την έγραψε ο Rainer Maria Rilke στην αλληλογραφία του με έναν νεαρό λογοτέχνη το 1903 - όλη η αλληλογραφία υπάρχει στο βιβλίο "Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή". Νομίζω ότι η μαγεία της μοναξιάς είναι αδιαμφισβήτητη, γιατί σου επιτρέπει να αφιερώσεις ολόκληρο τον εαυτό σου στη δημιουργία, απρόσκοπτα, απαλλαγμένος από συμβατικές αναζητήσεις και συγχρωτισμούς. Προσωπικά επιδιώκω τη μοναξιά όχι γιατί είμαι αντικοινωνικός (νομίζω ότι είμαι αρκετά νορμάλ σε αυτό τον τομέα) αλλά γιατί είναι η μοναδική ευκαιρία που έχω για να τα πω με τον εαυτό μου, να κάνω την εσωτερική κριτική μου, αλλά και να σκεφτώ, να συγκρουστώ μέσα μου και μέσω της σύγκρουσης να προσπαθήσω να φτάσω ένα βήμα βαθύτερα.

3. "Τους φίλους τους διαλέγουμε εμείς για οικογένεια" λέει το natassaki και δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Υπάρχει όμως ένα σημαντικό ζήτημα που έχει να κάνει με τη χρονική στιγμή και τις συνθήκες που επιλέγουμε τους φίλους μας. Σε αυτή τη βάση οι "παιδικές" φιλίες είναι κατά τη γνώμη μου οι πιο εύθραυστες, και δυστυχώς έχω παραδείγματα στα οποία παιδικοί φίλοι με/μας έχουν καταπλήξει τόσο αρνητικά που δεν μπορούσα να το πιστέψω.

4. "Η προσωπική ακεραιότητα πρέπει να είναι απόλυτη ανεξαρτήτως του κόστους". Βασικό αξίωμα ζωής. Σχετίζεται και με το προηγούμενο post.

Προσκαλώ με τη σειρά μου, αν φυσικά θέλουν και δεν βαριούνται, την auburn Kate, τη m13, τη Mauve All και την Ion. Κυρίες μου, it's all yours...

Ένα post του BrokenLink με έβαλε σε σκέψεις. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που συνδυάστηκε με το κλείσιμο του μπλογκ του.

Όπως είχα πει αρκετά νωρίτερα, ξεκίνησα να γράφω στο μπλογκ με σκοπό να εκτεθώ σε έναν άγνωστο κόσμο και να μετρήσω τις δυνάμεις μου ξεκινώντας κάτι από το απόλυτο μηδέν και βλέποντας μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Σ'αυτή την πορεία πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι το μόνο "πρέπει" είναι να γράφω πρώτα απ'όλα για την πάρτη μου και όπως ακριβώς θέλω να πω αυτά που έχω στο μυαλό μου. Αυτή είναι η άσκηση, αυτό και το αποτέλεσμα. Πιστεύω ότι το έχω επιτύχει μέχρι στιγμής: αυτά που υπάρχουν γραμμένα εδώ μέσα είναι 100% εγώ. Και αν η αρχή ήταν λίγο μουδιασμένη (όπως και κάθε αρχή) νομίζω ότι τώρα τα πράγματα πάνε πιο στρωτά κι αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα, όπως επίσης με χαροποιεί ότι υπάρχουν άλλες ψυχές που μπορούν να ταυτιστούν σ'ένα βαθμό με αυτά που γράφω.

Αλλά επειδή η μπλογκόσφαιρα είναι ένας μικρός κόσμος, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα πέσεις πάνω σε κάποιον φίλο που θα αναγνωρίσεις πίσω από ένα nick, σε κάποιον γνωστό που θα καταλάβει ποιος είσαι. Από ανθρώπους που σε γνωρίζουν δε μπορείς να κρυφτείς πίσω από κανένα ψευδώνυμο. Όταν μάλιστα αποφασίζεις να εκτεθείς σε ένα άγνωστο για σένα πλήθος του οποίου τη σύνθεση δε γνωρίζεις, πρέπει να έχεις σε μια άκρη του μυαλού σου ότι μπορεί μέσα σ'αυτό το πλήθος να υπάρχουν και 2-3 άνθρωποι που σε ξέρουν και τους ξέρεις. Αυτό ήταν από τα πρώτα πράγματα που αναλογίστηκα προτού αρχίσω να ασχολούμαι ουσιαστικά με το μπλογκ, αλλά δεν με προβλημάτισε ιδιαίτερα. Είχα πει ότι βλέπω αυτό το μπλογκ σαν "άσκηση θάρρους" και ξεκίνησα έτοιμος για όλα. No holds barred που λένε και στο χωριό μου.

The bottomline is ότι δε φοβάμαι να με ανακαλύψουν άνθρωποι που με γνωρίζουν προσωπικά, δε φοβάμαι να εκθέσω τις αδυναμίες μου, δεν έχω κανένα πρόβλημα να κλάψω, να φωνάξω, να γελάσω, να χώσω μπινελίκια, να αυτομαστιγωθώ, να, να, να... Είναι στο χέρι οποιουδήποτε με γνωρίζει (ή θεωρεί ότι με γνωρίζει) προσωπικά να εκμεταλλευτεί όσα γράφω εδώ για να καταλάβει καλύτερα και σε μεγαλύτερο βάθος ποιος είμαι και πού προσπαθώ να πάω. Αν λοιπόν ο Χ φίλος ή γνωστός προτιμήσει, ξέρω γω, να λοιδωρήσει τις αδυναμίες μου ή να αυτοεπιβεβαιωθεί θεωρώντας εαυτόν "καλύτερο" από εμένα, εκείνος θα χάσει, όχι εγώ. And if they don't believe me now, will they ever believe me? λέει το αγαπημένο μου τραγούδι όλων των εποχών (περισσότερες λεπτομέρειες σε μελλοντικό post), όμως ειλικρινά δεν με απασχολεί αν κανείς θα με πιστέψει. Φτάνει που πιστεύω εγώ στον εαυτό μου - και σε αυτό βοήθησε και αυτό το μπλογκ.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν αναζητώ την επαφή με άλλους ανθρώπους. Αν δεν την επιδίωκα θα έγραφα σε ένα ημερολόγιό που μετά θα κλείδωνα στο συρτάρι μου και τέλος. Αλλά δεν είναι αυτοσκοπός (ούτε καν σκοπός) η δημοφιλία. Ούτε θέλω όσοι γνωστοί και φίλοι διαβάζουν να παρεξηγήσουν αυτό το post, δεν αναφέρεται προσωπικά σε κανέναν ούτε έχει λάβει αφορμή από κανέναν. Απλά θα ήθελα οι φίλοι και γνωστοί από την άλλη μου ζωή, που με ξέρουν πολύ πριν ανεβάσω το μπλογκ, να είναι σίγουροι ότι εδώ μέσα ό,τι γράφεται θα είναι 100% exitmusician.

Έτσι το βλέπω εγώ φίλε BrokenLink. Ελπίζω πραγματικά να αναθεωρήσεις και να τα γράψεις λίγο στα παπάρια σου γιατί το μπλογκ σου είναι πρώτα απ'όλα για σένα. Από εκεί ξεκινάει κι εκεί καταλήγει.

Μετά από πρόσκληση του Σπιτόγατου ανεβάζω τη φωτοιστορία μου, ζητώντας εκ των προτέρων την επιείκειά σας καθότι είναι η πρώτη μου "συγγραφική" απόπειρα ever.



















"Θα είχε μιάμιση ώρα που περπατούσε, κατά μήκος της παραλίας και έπειτα στον ανηφορικό δρόμο που οδηγεί προς το μοναστήρι του Άη Νικόλα, προσπαθώντας να βάλει μια στοιχειώδη τάξη στις σκέψεις της και να κατανοήσει την πλήρη έκταση όλων αυτών που της είχαν συμβεί τον τελευταίο καιρό. Μια αλληλουχία γεγονότων που είχαν ως συνέπεια να διακόψει κάθε επαφή με την αδερφή της χωρίς να ξέρει αν, πότε και υπό ποιες συνθήκες θα ξαναμιλούσαν. Ήταν η πρώτη φορά που χώριζαν για τόσο καιρό και είχε απελπιστεί μη γνωρίζοντας πώς να αντιμετωπίσει αυτό που ποτέ δεν περίμενε ότι θα συνέβαινε. Αλλά όσο κι αν σκεφτόταν, όσο πάσχιζε να βάλει τα γεγονότα σε μια σειρά και να καθορίσει τη στάση της απέναντι στην αδερφή της, τόσο περισσότερο πελαγοδρομούσε και απελπιζόταν.

Παραδομένη καθώς ήταν στις σκέψεις της δεν κατάλαβε για πότε είχε φτάσει στο ξωκλήσι που από την ανηφοριά έβλεπε ολόκληρη την παραλία μέχρι την άλλη άκρη πέρα μακριά, στη στροφή για τη Χώρα. Κάθησε στο πεζούλι να πάρει μια ανάσα αλλά σύντομα σηκώθηκε μη μπορώντας ν'αντέξει τον δυνατό ήλιο και έκανε να συνεχίσει την πορεία της προς την κατεύθυνση του μοναστηριού. Περνώντας έξω από την πόρτα του ξωκλησιού κοντοστάθηκε και αποφάσισε να μπει για λίγο μέσα. Όπως όλοι οι κάτοικοι του νησιού, είχε μια ιδιαίτερη σχέση με ό,τι θεωρείται Θείο και συχνά έβρισκε παρηγοριά στην επαφή της με το Θεό. Είχε μια ελπίδα ότι αυτή η επαφή θα απάλυνε τον πόνο της και θα τη φώτιζε.

Μέσα στο ξωκλήσι δεν υπήρχε ψυχή. Κάθησε σε μια μπροστινή καρέκλα και προσπάθησε να αφουγκραστεί την ησυχία, παρατηρώντας τις εικόνες και την ξυλουργική δουλειά που κοσμούσαν το μικρό τέμπλο. Η ματιά της πέρασε πάνω από τα περίτεχνα σκαλίσματα, τις εικόνες και τις αγιογραφίες που έδιναν στο εσωτερικό του ναΐσκου μια αταίριαστη μεγαλοπρέπεια και πολυτέλεια σε σχέση με το ταπεινό εξωτερικό του. Έφερε στο νου της άλλες φορές που χανόταν με τις ώρες στο άκουσμα των δοξολογιών και των λόγων των Ευαγγελίων. Αλλά η επαφή που προσδοκούσε δεν ερχόταν, γιατί η τρικυμία στην ψυχή της, αυτή ακριβώς που προσπαθούσε να απαλύνει, όρθωνε ένα αδιαπέραστο τείχος ανάμεσα σ'αυτήν και το Θείο.

Απογοητευμένη σηκώθηκε και με αργά βήματα κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Βγαίνοντας στον καυτό ήλιο στάθηκε αναποφάσιστη για το πού να πάει, μιας και οι σκέψεις της καθώς περπατούσε έγιναν πιο συγκεχυμένες αντί να ξεδιαλύνουν. Κάτι όμως την τραβούσε προς το μοναστήρι, όπου και πίστευε ότι θα συναντούσε κάποιον να τη συμβουλεύσει. Τότε αντιληφθηκε έναν παππού καθισμένο στο πεζούλι δεξιά της να την κοιτάζει επίμονα. Αισθάνθηκε άβολα αλλά του ανταπόδωσε τη ματιά που διασταυρώθηκε με τη δικιά του για λίγα δευτερόλεπτα. Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε μειλίχια και της είπε με αργή φωνή:

- Δε θα βρεις εδώ αυτό που ψάχνεις κορίτσι μου. Η απάντηση σ'αυτό που σε βασανίζει είναι μέσα σου και μόνο εκεί...

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε. Όλα όσα την βασάνιζαν μεμιάς μπήκαν σε μια λογική σειρά, έβγαζαν πλέον νόημα. Η καρδιά της τής έλεγε να επικοινωνήσει με την αδερφή της, έστω κι αν δεν είχε διαμορφώσει καμία στρατηγική επαναπροσέγγισης και δεν είχε σκεφτεί τι θα της έλεγε, πώς θα επικρατούσε στην αναμέτρηση, πώς θα την έπειθε ότι είχε δίκιο. Έβγαλε το κινητό της και κάλεσε τον αριθμό του κινητού της αδερφής της, ήρεμη πλέον ότι έκανε αυτό που πραγματικά ήθελε. Γύρισε το βλέμμα της προς τη μεριά του παππού για να του νεύσει ένα ευχαριστώ αλλά το πεζούλι ήταν άδειο...

Δεν έμαθε ποτέ ποιος ήταν ο παππούς, ούτε αναρωτήθηκε τι γύρευε εκεί πέρα και πώς ήξερε να της πει αυτό που της είπε. Γιαυτήν ήταν ακριβώς η απάντηση που ήθελε να ακούσει, η απάντηση που έψαχνε να βρει στα ξωκλήσια και τα μοναστήρια. Γιατί ορισμένες φορές η καλύτερη συμβουλή που μπορεί να σου δώσει κάποιος είναι να μην ακούσεις τη συμβουλή του."

Παίρνω πάσα από τον τιτανομεγιστοτεράστιο Narita για τους αγαπημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς που έχω επισκεφτεί ή που θα ήθελα να επισκεφτώ ή που τέλος πάντων μου έχουν κάνει κλικ και αξίζουν να μπουν στη λίστα με τα μέρη προς επίσκεψη.

Βασική προϋπόθεση για να χτυπήσει ένας προορισμός το top 5 είναι να έχει ενδιαφέρουσα κουζίνα. Γιατί τι να τα κάνεις κύριε τα μουσεία και τα πάρκα αν πρέπει να τη βγάζεις με σάντουιτς και καρότα βραστά; Ενώ αν η κουζίνα είναι challenging για τον ουρανίσκο (που σημαίνει πολλά spices και μπαχαρικά) και ουχί για το στομάχι, όλα είναι πιο ωραία. Αν μάλιστα είσαι με το έτερον ήμισυ ακόμα καλύτερα γιατί ως γνωστόν ο έρωτας περνάει από το στομάχι (να αγιάσει αυτός που το είπε). Επίσης μπορείς πάντοτε να καταφύγεις στην ultimate δικαιολογία αν ένα ταξίδι δεν σε ικανοποίησε: "Τουλάχιστον φάγαμε καλά".

Με βάση τα παραπάνω, οι top-5 προορισμοί που θα ήθελα να επισκεφτώ από άποψης γεύσεων είναι:

1. Ταϊλάνδη - το απόλυτο γευστικό όνειρο. Curries, stir-fries και stinky tofu (βλέπε και δίπλα) από πλανόδιους πωλητές. Αφήστε με εκεί και πάρτε με πίσω όταν θα έχω φτάσει 200 κιλά.
2. Ινδία. Όσο πιο καυτερό τόσο πιο νόστιμο. Αυτό μόνο, τέλος. Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να την επισκεφτώ τον Μάρτιο.
3. Μαρόκο. Θεωρητικά το πιο εύκολο ταξίδι. Μια από τις πιο εκλεπτυσμένες γευστικά κουζίνες, σύμφωνα με τους connoisseurs. Φαντασίωση: εγώ, στη γνωστή πλατεία Djemaa el Fna του Marrakech να δοκιμάζω φαγητά από όλους τους πλανόδιους κατά τη διάρκεια της νύχτας που η πλατεία παίρνει ζωή.
4. Ιράν. Εδώ μιλάμε για δύσκολο ταξίδι που όμως αποζημιώνει γευστικά. Kebab, sabzi, ρύζι με χίλιους τρόπους, doogh για το τέλος. Όποιος έχει πάει στο περσικό εστιατόριο που βρίσκεται κάπου στο Χαλάνδρι (οι λεπτομέρειες μου διαφεύγουν) έχει πάρει μια πολύ καλή γεύση. Βέβαια, άλλο Χαλάνδρι, άλλο Τεχεράνη lol
5. Κίνα. Θα ήθελα να ξαναπάω μόνο επειδή δε δοκίμασα τις πιο "δύσκολες" και περίεργες ως αηδιαστικές για ορισμένους γεύσεις που ξεδιπλώνονταν μπροστά μου στην αγορά στην περιοχή Wanfujing (βλέπε προηγούμενο post για Πεκίνο) και που δεν το έκανα από ευγένεια προς τον Γερμανό συνάδελφο (γμτ).

Α ρε Narita τι μου κάνεις πρωινιάτικα και μου άνοιξε η όρεξη. Πάω στο φούρνο για κανένα κουλούρι. In the meantime, πασάρω στους αγαπητούς spikon, natassaki, παπί.

Photo © wikipedia

Τρίτο blogοπαιχνίδι στο οποίο προσκαλούμαι (courtesy of Μπαμπάκης) και, εντάξει, δεν ξέρω αν είναι του Proust αλλά πάντως έχει πλάκα. Μου θυμίζει ένα αντίστοιχο ερωτηματολόγιο που κυκλοφορούσε πριν λίγα χρόνια μέσω e-mail με τίτλο "Shared narcissism".

1. Πετάει ο γάιδαρος;
Όχι μόνο πετάει αλλά πάει και business class ο αλήτης!

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Ένα ηχητικό εφέ από ταινία ΘΒ όπου ακούγονται πουλάκια να κελαηδούν και ένας τύπος να κάνει γαργάρες.

3. Η μεγαλύτερη μαλακία που έχετε πει σε κάποιον και την έχει πιστέψει;
«Θέλω να ξαναπροσπαθήσουμε». Η πλάκα είναι ότι το πίστευα κι εγώ.

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας;
Φιλοτιμία.

5.Το βασικό ελάττωμά σας;
Είμαι ανοιχτό βιβλίο (προσπαθώ όμως να κλείνω που και που).

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκια;
Σε αυτά που γίνονται από ανθρώπους στους οποίους έχω αδυναμία.

7. Ποια είναι η πρωτεύουσα του Λιχτενστάιν;
Η Βαντούζ.

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Όσοι διαλέγουν τον δύσκολο δρόμο στη ζωή τους.

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Αθήνα-Λακωνία, χειμωνιάτικο βράδυ Παρασκευής.

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Μάριο Βάργκας Γιόσα, Νίκος Καζαντζάκης, Φραντς Κάφκα.

11. Αγαπημένη ταινία;
Πολλές και διάφορες. Το Underground του Εμίρ Κουστουρίτσα έρχεται πρώτο.

12. Αγαπημένη trashιά;
Ταινίες με Steven Seagal και Chuck Norris.

13. Χειρότερα τραγούδια όλων των εποχών;
- Red Red Wine
- Lady in Red
- Αυτό το ελεεινό που πάει lalala life is wonderful κλπ. Μπλιαχ.

14. Τι νοσταλγείτε πιο πολύ απ’ όλα;
Την απλότητα της ζωής πριν από καμιά 20αριά χρόνια.

15. Κανένα σοκαριστικό μυστικό έχετε;
Μπα. Είμαι πολύ βαρετός για να έχω σοκαριστικά μυστικά.

16. Μόνο αυτό;
Τι μόνο; Ούτε καν ένα δεν έχω.

17. Που αναφέρεται ο Βαν Γκογκ ως Βαν Νταμ;
Μήπως το’χει πει η Lady Άντζελα σε καμιά συνέντευξη;

18. Το αγαπημένο σας πτηνό;
Η πάπια. Αν είναι και Πεκίνου ακόμα καλύτερα!

19. Αγαπημένος τρόπος θανάτου;
Από πότε υπάρχει «αγαπημένος» τρόπος να πεθάνεις; Τέλος πάντων, θα ήμουν ευτυχισμένος αν πέθαινα από ένα roundhouse kick του Chuck Norris.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Μπύρα, μπύρα, μπύρα! Άντε και κανένα Drambuie.

21. Το αγαπημένο σας φαγητό;
Τα Chinese που φτιάχνω.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο από όλα;
Την έπαρση, ιδίως όταν τη συναντώ σε άχρηστους.

23. Όταν δε γράφετε ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Το διάβασμα.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ο επώδυνος θάνατος.

25. Μεγαλύτερο ψέμα;
Τα ψέματα που λέω είναι πάντα λευκά, συνεπώς ψεύδομαι όταν μπορώ να αποφύγω κάτι χωρίς να δημιουργήσω πανικό.

26. Ποιο είναι το μότο σας;
“And in the end the love you take is equal to the love you make”

27. Πως θα επιθυμούσατε να ζήσετε;
Έχοντας τη δυνατότητα να ασχοληθώ με πράγματα που με ενδιαφέρουν.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Ρε μεγάλε, να σε ρωτήσω κάτι;

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε τώρα;
Ψιλο-αφασία, από την οποία προσπαθώ να συνέρθω.

Επειδή οι επιλογές μου εξαντλούνται και επειδή από ό,τι φαντάζομαι οι περισσότεροι θα έχουν συμμετάσχει, πασάρω μόνο στον null και τον shades.

Tα δικά μου μουσικά ταξίδια αντικατοπτρίζουν το χρώμα της ψυχής μου τη συγκεκριμένη στιγμή. Αυτή τη στιγμή που τo elafini με προσκάλεσε στο blogοπαιχνίδι το χρώμα είναι ανοιχτό γκρίζο, όπως και τα 7+1 τραγούδια που το συντροφεύουν.

and i'm so sad
like a good book
i can't put
this day back
a sorta fairytale
with you

Tori Amos - A Sorta Fairytale

write your letters in the sand
for the day i'll take your hand
in the land that our grandchildren knew

Queen - '39

climbing forever trying
find your way out
of the wild wild wood

Paul Weller - Wild Wood

it's sometimes just like sleeping
curling up inside my private tortures
i nestle into pain
hug suffering
caress every ache

Björk - Play Dead

well now, everything dies
baby that's a fact
but maybe everything that dies
someday comes back

Bruce Springsteen - Atlantic City

i wanted to be there with you
for i can only be normal with you
i'm taking your life for you

Gene - Olympian

and oh if you stay
i'll chase the rainblown fears away
we'll shine like the morning
and sin in the sun
oh if you stay

Suede – The Wild Ones

and i won't end my days
wishing that love would come along
cause you are in my life
where you belong
now that i've found you
i'll call off the search

Katie Melua - Call Off The Search

Μετά από πρόσκληση της lifewhispers ανεβάζω 7+1 ξεχωριστές και αγαπημένες ταινίες, που με έχουν σημαδέψει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το "μπλε" του τίτλου δεν σημαίνει τίποτα, απλώς κάποια στιγμή που ζήτησα από ένα φίλο (πριν από πολλά πολλά χρόνια) να φτιάξει μια λίστα με τους 10 αγαπημένους δίσκους του μου έδωσε ένα χαρτί που έγραφε "10 μπλε δίσκοι" - από τότε μου κόλλησε να το χρησιμοποιήσω κι εγώ σε κάποια λίστα, και να που ήρθε η στιγμή...

7+1 μπλέ ταινίες, λοιπόν:

1. Βοήθεια ο Βέγγος! Φαλακρός Πράκτωρ 000 (1967)









Μη γελάτε καθόλου, ή μάλλον γελάστε άφοβα. Η πιο σουρρεαλιστική ταινία ever, χιούμορ που δεν έχει χάσει ούτε μια ικμάδα από τη φρεσκάδα του και που ακόμα και σήμερα βάζει τα γυαλιά στις κάθε λογής "κωμωδίες" που μας πλασάρουν (συνομωταξίας Safe Sex κλπ). Φυσικά μόνο ο Θανάσης Βέγγος, αυτός ο τεράστιος καλλιτέχνης και άνθρωπος, θα μπορούσε να έχει γυρίσει μια τέτοια ταινία.

2. Το Τέρας (1994)









Μπενίνι στα καλύτερά του, πριν γίνει ευρύτερα γνωστός. Ατελείωτο γέλιο που κλιμακώνεται επικίνδυνα όσο η ταινία εξελίσσεται. Η σκηνή που ο Μπενίνι πηγαίνει να εξεταστεί για το δίπλωμα των Κινεζικών και φεύγει άπραγος είναι σκηνή για ανθολογία κωμικού κινηματογράφου.

3. Underground (1995)









Απλά συγκλονιστικό. Ξέχειλο πάθος στη σκηνοθεσία του Κουστουρίτσα, εκπληκτικοί συμβολισμοί και εικόνες, και συγκίνηση για ένα κράτος και καμιά δεκαριά λαούς που θα μπορούσαν μετά τον Α' Παγκόσμιο να ζήσουν ειρηνικά αλλά επέλεξαν λάθος δρόμο. Στα συν φυσικά και το κλασικό πλέον soundtrack του Μπρέγκοβιτς.

4. Συνήθεις Ύποπτοι (1995)









Η μοναδική ταινία που σε χτυπάει in reverse. Το εκπληκτικότερο τέλος που έχει γυριστεί ποτέ, για να μείνεις με ανοιχτό το στόμα όσο θα πέφτουν οι τίτλοι τέλους κι ακόμα περισσότερο. Ο Κέβιν Σπέισι εξαιρετικός ως Βέρμπαλ Κιντ, ο Τσαζ Παλμιντέρι ως Αστυνόμος Κούγιαν από τους καλύτερους καρατερίστες του Χόλυγουντ. Την έχω δει 20+ φορές και κάθε φορά που την ξαναβλέπω είναι σαν την πρώτη.

5. Man On The Moon (1999)









Ο Τζιμ Κάρεϊ υποδύεται τον Άντυ Κάουφμαν: σε μια ταινία δύο από τους σημαντικότερους κωμικούς όλων των εποχών. Αυτό και μόνο αρκεί. Ο Κάρεϊ είναι στο στοιχείο του υποδυόμενος τον άνθρωπο που τον ενέπνευσε όσο κανένας άλλος στο να αναπτύξει το τεράστιο κωμικό ταλέντο του, με την τόσο τραγική κατάληξη μόλις στα 35 του. Λέγεται πάντως ότι ο Κάουφμαν σχεδίασε τον "θάνατό" του ως τη μεγαλύτερη παράσταση της ζωής του, κι αυτό είναι ένα ενδεχόμενο που τούτη η ταινία αφήνει ανοιχτό.

6. Fight Club (1999)









Η ειρωνεία και η κοροϊδία ξεχειλίζει από τούτη την ταινία. Τεράστιο χτύπημα στα αχαμνά της σύγχρονης κοινωνίας. Πιτ και Νόρτον (ειδικά ο δεύτερος) είναι απίθανοι, και η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ η απόλυτη φαντασίωση. Αν και ο Τσακ Παλάνιουκ (συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου) δεν είναι του γούστου μου, η μετατροπή του βιβλίου σε ταινία από τον Ντέιβιντ Φίντσερ είναι από τις καλύτερες που έχω δει.

7. 28 Μέρες Μετά (2002)









Αυτή την ταινία την είδα εντελώς τυχαία στο Filmnet και έπαθα πλάκα, δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ από το ψυχοπλάκωμα. Ασύλληπτες αποκαλυπτικές σκηνές σε ένα άδειο Λονδίνο, κάπως έτσι πρέπει να είναι το τέλος του κόσμου. Το "πορτοκαλίζον" φίλτρο που χρησιμοποιεί στις εξωτερικές σκηνές σου πλακώνει την καρδιά ακόμα περισσότερο. Ο Ντάνι Μπόιλ έχει γυρίσει και άλλες ταινιάρες (Trainspotting, Shallow Grave) αλλά αυτή εδώ είναι η καλύτερή του, methinks.

και μια ακόμη (γιατί δεν μπορεί να μείνει απέξω ολόκληρος Πατσίνο)

7+1. Ο Σημαδεμένος (1983)









"You wanna fuck with me? Okay! You wanna play rough? Okay! Say hello to my little friend!"

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Αυτές είναι οι 7+1 πρώτες που μου έρχονται στο μυαλό. Τζίλντα, Star Wars 4-6, Πολίτης Κέιν, Νοσταλγία, American Beauty, Ευδοκία, Νονός, Se7en, και τόσες άλλες μου ήρθαν κατόπιν εορτής αλλά οι θέσεις είχαν κλείσει! Πώς να χωρέσεις τόσες αγαπημένες ταινίες σε 7(+1) θεσούλες;

Πασάρω στους εξής, αν δεν με έχουν προλάβει άλλοι:

Proserpina (όχι, θα μου γλύτωνες)
17 seconds (ανυπομονώ)
Σπιτόγατος (με τόσο που μένει σπίτι, όλο και κανένα DVD θα έχει δει)

Κατανοώ τις επιφυλάξεις αρκετών συν-bloggers για την πρωτοβουλία "Φτάνει πια!". Σύμφωνοι, δεν είναι ο Πολύδωρας το πρόβλημα. Η στόχευση όμως στο πρόσωπό του συγκεκριμενοποιεί τη διαμαρτυρία προς κάτι απτό. Πιστεύω ότι αυτή η αντιμετώπιση είναι (ή θα είναι μελλοντικά) πιο αποτελεσματική από μια γενικόλογη και αόριστη διαμαρτυρία εναντίον π.χ. της κρατικής καταστολής ή του "σύγχρονου τρόπου ζωής".

Δεν θεωρώ επίσης ότι το κείμενο ήταν μαλακό ή άτολμο. Ήταν κατάλληλο για τον σκοπό που εξυπηρετούσε, δηλ. να καταδείξει ότι υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που δεν μένει ανενεργή και διαμαρτύρεται μέσα από τα ιστολόγιά της, και ότι και αυτού του είδους οι διαμαρτυρίες μπορεί να έχουν αποτέλεσμα.

Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι σε τελική ανάλυση οι όποιες διαφωνίες για την μορφή αυτής της κίνησης δεν μπορούν να είναι σημαντικότερες από την ίδια την κίνηση ώστε να αποτρέψουν τη συμμετοχή σε αυτή. Έχοντας αυτό κατά νου δε χρειάστηκε να το σκεφτώ πολύ για να συμμετάσχω.

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ' ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

• Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.


• Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.


• Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.


Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

tags: polydoras | meme: a6edf8bc8e7a7ed85215abe9b94bbc7a