Περί blogging

Κατηγορία:

Τούτο το blog το ξεκίνησα σε μια περίοδο ανάνηψης από απώλεια συγγενικού προσώπου, που σε συνδυασμό με άλλα γεγονότα έθεσε νέα δεδομένα για την υπόλοιπη ζωή μου. Μέσα σε ένα σκηνικό απόλυτης ανατροπής στο οποίο έπρεπε να προσαρμοστώ και μάλιστα άμεσα, θεώρησα ότι με το να εκτεθώ σε έναν άγνωστο (και γι'αυτό πιο αντικειμενικό) κόσμο θα υποβοηθούσα και θα επιτάχυνα τη λύτρωση από τους δαίμονές μου. Η ιδέα του blog με έθελξε γιατί συνδυάζει τη μοναχικότητα ενός προσωπικού ημερολογίου, που δεν διαβάζει κανένας παρά μόνο ο κάτοχός του, με την δυνητική απογύμνωση μπροστά σε αναρίθμητους ανθρώπους που μπορούν να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια ακριβώς γιατί το μόνο που γνωρίζουν είναι αυτό που ο εκάστοτε συγγραφέας αφήνει να γίνει γνωστό.

Τέλος πάντων, εκείνη η προσπάθεια δεν τελεσφόρησε γιατί εκ των υστέρων κατάλαβα ότι η ανάνηψη από μια απώλεια πρόκειται για μια διαδικασία βαθιά εσωτερική, που απαιτεί μεγάλες τομές και, το κυριότερο, πολλούς μικρούς ή μεγάλους θανάτους ακόμα... Και ότι για να εκτεθείς πρέπει να έχεις κάτι να εκθέσεις, κι εγώ τότε ήμουν εντελώς άδειος. Όχι δηλαδή ότι τώρα έχω πολλά να πω αλλά αυτό το λίγο που έχω είμαι σίγουρος ότι μπορώ να το προσφέρω, ανεξάρτητα από το αν θα βρεθεί κάποιος να το διαβάσει, να σχολιάσει ή να απαντήσει.

Σε κάθε περίπτωση πιστεύω ότι ο κάθε συγγραφέας γράφει πρώτα από όλα για την πάρτη του, παρότι μπορεί στο πίσω (ή το εμπρός) μέρος του μυαλού του να έχει την αναγνώριση από τους ομοίους του. Επειδή λοιπόν γράφει για τη δική του ανάγκη, ευχαρίστηση, καύλα ή ό,τι άλλο τον ωθεί δεν πρέπει να υποβάλλει τον εαυτό του και τα γραπτά του σε κανενός είδους αξιολόγηση γιατί η μόνη «αυθεντία» που μπορεί να αξιολογήσει έναν άνθρωπο είναι ο ίδιος ο εαυτός του (και αυτό υπό προϋποθέσεις). Το blogging είναι καταρχήν ένας τρόπος διάδρασης του συγγραφέα με τον εαυτό του, ο ίδιος μετατρέπεται σε λήπτη των απόψεων που καταθέτει, τις εισάγει στο σύστημά του, τις επεξεργάζεται σαν να ήταν απόψεις τρίτου, ψάχνεται, αναθεωρεί, επιβεβαιώνει. Σε αυτή την διαδικασία δεν χωρά κριτική αξιολόγηση των γραπτών για το περιεχόμενο και τη λογοτεχνικότητά τους παρά μόνο ενδεχομένως σχολιασμός και συζήτηση.

Αφορμή για αυτό το post πήρα από ένα αντίστοιχο post του Μπαμπάκη περί flaming στη μπλογκόσφαιρα που από ό,τι καταλαβαίνω αφθονεί. Εντάξει, το επέκτεινα λίγο αλλά το νόημα παραμένει ότι το blog πρέπει πρώτιστα να είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος επικοινωνίας με τον εαυτό σου και έπειτα με οποιονδήποτε άλλο. Στη δεύτερη περίπτωση καλό είναι να λείπει το ξεκατίνιασμα.

 

2 comments so far.

  1. mpampakis 14/3/07 1:29 μ.μ.
    Όπως ήδη είπαμε, συμφωνώ μαζί σου. Απλώς, με την σύντομη (κοντεύω χρόνο) παρουσία μου στο χώρο, έχω ήδη μάθει να βλέπω τέτοια φαινόμενα αποστασιοποιημένα και να φροντίζω να κρατάω τις απαραίτητες αποστάσεις.

    Ήθελα να συμπληρώσω κάτι όμως. Ξεκινάς το ποστ γράφοντας "Τούτο το blog το ξεκίνησα σε μια περίοδο ανάνηψης από απώλεια συγγενικού προσώπου"

    Πρώτο και κύριο, τα συλληπητήριά μου. Δεν θέλω να γράψω κάτι παραπάνω γιατί ο πόνος είναι δικός σου και θέλω να σταθώ απέναντί σου με τον σεβασμό που απαιτεί μια τέτοια κατάσταση.

    Δεύτερον και αξιοσημείωτο: έχε κατά νου ότι πάρα πολλοί από εμάς ξεκινάμε το παιχνίδι τούτο μετά από κάποιο σημαντικό ζόρισμα. Δεν φαντάζεσαι πόσα διαζύγια, νοσοκομεία ή εργασιακές αποτυχίες είναι αφορμή για να ξεκινήσει ένα μπλογκ. Το έχω δει, το ξέρω. Και τελικά αποδεικνύεται ένα πολύτιμο εργαλείο ξεσπάσματος και αποβολής "ατμού" από την μηχανή. Με άλλα λόγια: καλώς ήλθες.
  2. exitmusician 15/3/07 3:38 μ.μ.
    Ευχαριστώ για τα καλά λόγια σου. Παρατηρώ κι εγώ ότι πίσω από κάθε blog υπάρχει μια αφορμή και αρκετά συχνά δεν είναι ευχάριστη. Σε αυτή την ανάγκη αποβολής ατμού, όπως λες, ένα blog μπορεί να είναι όχι απλά χρήσιμο αλλά σωτήριο.

Something to say?