Εδώ και μερικές ώρες είμαι πια πολίτης. Κομπλέ, με αστυνομική ταυτότητα, με (ελαφρά) τριχοφυία στο πρόσωπο, με φαβοριτούλα κάτω από το cheekbone, τέλοσπάντων με ό,τι δεν μπορεί να έχει ένας στρατιώτης στη θητεία του. Το μόνο που απομένει είναι να μπω σε μερικές ώρες στο αεροπλάνο, όπως αρκετές φορές τον τελευταίο μήνα, και να γυρίσω σπίτι από όπου έφυγα ένα πρωινό της 18ης Μαΐου για ένα ταξίδι κυριολεκτικά στο άγνωστο.

Σήμερα, λοιπόν, μπήκε τέλος σε ένα εξάμηνο που κατά περιόδους ήταν φρικτό, απαίσιο και μίζερο μαζί. Η εβδομάδα προσαρμογής στη μονάδα είναι κατά γενική ομολογία από τις χειρότερες εβδομάδες στη στρατιωτική ζωή. Αλλά επειδή η προσαρμογή δεν κρατά μόνο μία εβδομάδα, οι πρώτοι 2 μήνες είναι άσχημοι από πολλές απόψεις: αισθάνεσαι σαν ψάρι έξω από το νερό, σε προορίζουν για όλων των ειδών τις χαμοδουλειές και "χωσίματα" προς όφελος των παλαιοτέρων (κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό αλλά είναι σίγουρα άσχημο όταν συμβαίνει σε σένα) και γενικώς υπάρχει ακόμα μια καχυποψία/αβεβαιότητα προς το πρόσωπό σου. Εκεί είναι που θέλει κουράγιο και balls γιατί η αναβολή σε φλερτάρει επικίνδυνα, και αρκετοί είναι αυτοί που παραδίδονται στη σαγήνη της. Αυτά είναι ορισμένα από τα κακά ενθύμια που αφήνει η θητεία.


Αν όμως τύχεις σε καλή μονάδα και, το κυριότερο, σε καλά παιδιά στο θάλαμο υπάρχουν στιγμές που δε μπορείς να τις ξαναζήσεις στην πολιτική ζωή. Στιγμές που η έννοια της συντροφικότητας βρίσκει τέλεια εφαρμογή, που πραγματικά πρέπει να εργαστείς σαν σύνολο όχι για να ανταμειφθείς αλλά για να μην τιμωρηθείς. Πρωινά ξυπνήματα όχι με μπινελίκια και φωνές αλλά με ανελέητα πειράγματα και μουσικές στα iPod. Ανελέητες στιγμές γέλιου στις σκοπιές και τις αγγαρείες, στις λάντζες και στις ασκήσεις. Και η συνειδητοποίηση ότι κάτω από τα χακί ανεξαρτήτως βαθμού βρίσκονται άνθρωποι και όχι στρατιώτες, λοχίες ή ταγματάρχες.


Αν βάλεις όλα αυτά (και πολλά άλλα) στην παλάντζα των συναισθημάτων, το ισοζύγιο βγαίνει θετικό. Κοινώς, είμαι ευχαριστημένος από το πώς πέρασα τη θητεία μου, παρά τις υστερίες του πρώτου καιρού (βλέπε τα πρώτα posts σε αυτή την ενότητα) και το συνεχές whining. Κι αυτό γιατί κατάλαβα ότι η συνεχής και υπερβολική απαλεψιά δεν κάνει κακό μόνο σε εμένα αλλά περισσότερο στον κόσμο που συναναστρέφεται μαζί σου. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μάθημα που πήρα. Επιφυλάσσομαι όμως για μια πιο συγκροτημένη ανάλυση μελλοντικά. Απλώς τώρα θέλω να μεταφέρω κάποιες πρόχειρες σκέψεις as they come, απαλλαγμένες από τον μανδύα του στρατιωτικού mindset.

Εδώ επίσης κλείνει η ενότητα "Army stories" τούτου του blog. Και για να κρατήσουμε την παράδοση, τι καλύτερος τρόπος να τελειώσεις με τούτο το αριστούργημα των Sundays και την αιθέρια φωνή της Harriet Wheeler να σου υπενθυμίζει ότι η ιστορία κάπου εδώ τελειώνει...

Και να που η αξιότιμη ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων αποφάσισε ότι αυτό που λείπει από τον Έλληνα στρατιώτη για να ανεβεί κάνα δυο επίπεδα στην επιχειρησιακή ετοιμότητά του είναι 6ήμερα σκηνάκια. Από Δευτέρα, λοιπόν, θα κατασκηνώσουμε στη μέση του πουθενά, θα φάμε καταπληκτικό gourmet φαγητό αποτελούμενο από κονσέρβες και διπυρίτη, θα π(ι)ούμε τις ιστορίες μας, θα βραχούμε ως το κόκκαλο (όπως προβλέπει η ΕΜΥ) και θα γυρίσουμε κατάκοποι και άπλυτοι αλλά η αποστολή θα έχει επιτευχθεί: θα έχουμε γίνει καλύτεροι στρατιώτες, έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τους εξωτερικούς εχθρούς. Για τους εσωτερικούς (κάθε είδους), ούτε συζήτηση...

Ήθελα να σχολιάσω κάμποσα πράγματα, από την εκλογή του Έλληνα Ομπάμα μέχρι το Νόμπελ στον πραγματικό Ομπάμα, αλλά ο χρόνος με πιέζει. Ραντεβού σε καμιά 10αριά μέρες που θα επιστρέψω στην Αθήνα με άδεια απολύσεως: ask not for whom the leledonia sing, they sing for ME!

Και για να μην χαλάσουμε το έθιμο, πάρτε ένα ηλιόλουστο τραγούδι από τη θεά Isobel Campbell (πρώην μέλος των Belle & Sebastian και νυν μούσα της indie pop) και τον γνωστό και μη εξαιρετέο Mark Lanegan (Screaming Trees, Queens of the Stone Age κλπ.)

Έχω γράψει σε προηγούμενο post ότι η βασικότερη αρετή που πρέπει κανεις να καλλιεργήσει κανείς στο στρατό για να μην αποτρελαθεί σε χρόνο dt είναι να πάψει να αναρωτιέται για το παραμικρό στραβό, παράλογο και εκνευριστικό που συμβαίνει κάθε ώρα και στιγμή, και να το ρίξει στο χαβαλέ. Σε αυτούς τους 4 μήνες που υπηρετώ το αναχρονιστικό σύστημα του ΕΣ κατάλαβα the hard way ότι οφείλω να στηρίζομαι αποκλειστικά και μόνο στις δικές μου δυνάμεις και προσπάθειες για να μπορέσω να κάνω τη διαβίωσή μου λίγο λιγότερο επίπονη και τον χρόνο να περάσει ελαφρώς ευκολότερα.

Μετά το φιάσκο της αίτησής μου για κατ'εξαίρεση μετάθεσή (από τις 25 αιτήσεις απορρίφθηκαν οι 5 και φυσικά η δική μου ήταν μέσα ενώ πληρούσε όλα τα κριτήρια για να γίνει δεκτή και με άμεση εφαρμογή) αποφάσισα ότι πρέπει επί του πρακτέου να κάνω τη ζωή μου πιο εύκολη - εννοείται όχι σε βάρος των άλλων. Όπως λένε και οι Bluetones,



Ρεαλιστικές λύσεις, δηλαδή, και όχι αιθεροβασία. Κι έτσι, με μοναδικά όπλα την ειλικρίνεια και την ευσυνειδησία μου (εντάξει, και τα πτυχία έπαιξαν κάποιο ρόλο) κατάφερα να πάρω μία από τις τρεις θέσεις γραφέα που δίνονται σε στρατιώτες (γεγονός που με γλυτώνει από τις αγγαρείες και με φέρνει πιο κοντά στην ανώτερη διοίκηση). Αλλά το βασικότερο είναι ότι έχω κερδίσει τον σεβασμό (ή τουλάχιστον την ανοχή) όλων των στελεχών, από τους κατώτερους ΕΠΟΠ μέχρι τον διοικητή - και για όποιον έχει πάει στρατό ξέρει πόσο δύσκολο είναι να περάσει μία μέρα χωρίς να φάει σκατό από κάποιο τυχαίο ή μη στέλεχος. Σε τέτοιο σημείο, μάλιστα, ώστε τα ανώτατα στελέχη να απευθύνονται σε εμένα όταν θέλουν να μεταφερθεί κάτι στους υπόλοιπους στρατιώτες ή (ακόμα πιο σημαντικό) όταν πρέπει να γίνει κάποια δουλειά/αγγαρεία την οποία και μου ανατίθεται να επιβλέπω χωρίς (τις περισσότερες φορές) να συμμετέχω ο ίδιος. Προβλέπεται, νομίζω, και για τα χρόνια μου και για τον χρόνο που μου απομένει στο στράτευμα.

Αλλά θεωρώ ως ακόμα σημαντικότερη επιτυχία το γεγονός ότι μπορώ πλέον δουλεύοντας στο υπηρεσιακό laptop να ακούω αγαπημένες μου μουσικές όπως π.χ. αυτή την υπερκομματάρα των Kings of Leon (ευχαριστώ Ξωτικό!), τούτο το σπιντάτο των Pearl Jam ή αυτή την υπέροχη μελωδία της Amy MacDonald χωρίς να προκαλεί εντύπωση ή αρνητικά σχόλια ή ακόμα και να απαγορεύεται από κάποιον στραβωμένο αξιωματικό. Όπως έχω ξαναπεί σε ένα τόσο προβλεπόμενο και άμορφο περιβάλλον το να ακούσεις ένα αγαπημένο τραγούδι παίρνει άλλη διάσταση - πόσο μάλλον όταν πλέον έχεις τη σιγουριά ότι κανείς δεν μπορεί να σου το απαγορεύσει. Τελικά, Ξωτικό, τα κατάφερα και δεν κάηκα μαζί με τους ήδη καμένους...

Οι μέρες περνούν πλέον γρήγορα - λίγο παραπάνω από 2 μήνες έμειναν μέχρι την απόλυση - και θα περάσουν ακόμα γρηγορότερα όσο λιγοστεύουν. Κάτι που ακυρώθηκαν τα σκηνάκια και όλες οι προγραμματισμένες ασκήσεις λόγω εκλογών, κάτι η (άγραφη) εκλογική άδεια, κάτι η άδεια απολύσεως τον άλλο μήνα, ε, το φάγαμε (σχεδόν) το βόδι και μένει η ουρά. Άντε και λίγο από το κιλότο lol

Πλέον οι υποχρεώσεις της πολιτικής ζωής επανέρχονται σιγά-σιγά στο προσκήνιο και με απασχολούν παράλληλα με τις υποχρεώσεις μου ως καλός και φιλότιμος στρατιώτης. Μαζί με την δειλή επιστροφή στην κανονική ζωή ξαναβρήκα την όρεξή μου για διάβασμα και μουσική, που ομολογουμένως είχαν εκλείψει τους πρώτους 3 μήνες. Ευτυχώς που το "The Pillars of the Earth" του Ken Follett είναι τεράστιο (1100 σελίδες) και το iPod έχει μεγάλη χωρητικότητα, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει έλλειψη αναγνωσμάτων και ακουσμάτων. Πάντως το Pillars είναι ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, σχετικά εύκολο στην ανάγνωση (αν και σε ορισμένες περιστάσεις προβλέψιμο) αλλά έχει αυτή την μαγεία που λίγα βιβλία καταφέρνουν να εκπέμψουν: δε μπορείς να το αφήσεις κάτω και όταν το κάνεις, περιμένεις πώς και τι τη στιγμή που θα το ξανασηκώσεις και θα χαθείς στις σελίδες του.

Προχωρώντας, λοιπόν, προς το τέλος αυτής της εμπειρίας (επίτηδες δεν την χαρακτηρίζω με κάποιο επίθετο μιας και ό,τι κι αν πω τώρα θα είναι βεβιασμένο) εκτός από τις πραγματιστικές υποχρεώσεις βγαίνουν από την κατάψυξη οι σκέψεις, οι επιθυμίες και τα όνειρα που είχαν διακοπεί βίαια. Κι όταν το πρώτο μισό της μέρας κλείνει και ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος της, η λαχτάρα της επανόδου δημιουργεί ένα όμορφο συναίσθημα προσμονής για όλα όσα με περιμένουν έξω και που σχεδόν πλέον μπορώ να τα αγγίξω.

Συνήθως όταν δεν τα περνάς καλά αποζητάς ο χρόνος να περάσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Όμως πόσες φορές δεν έχουμε βρεθεί να αναρωτιόμαστε με τρόμο πώς τελείωσε ένας ακόμη μήνας, ένα ακόμη καλοκαίρι, ένας ακόμη χρόνος, και να μας φαίνεται ότι δεν έχουμε προχωρήσει ούτε ένα βήμα; Η αντίληψη της ταχύτητας με την οποία περνά ο καιρός σχετίζεται με τη δυνατότητα που έχεις (ή όχι) να δράσεις ουσιαστικά προς τη βελτίωση (ή τουλάχιστον αλλαγή) της κατάστασης - καάτι που ισχύει έξω από τα όρια του στρατιωτικού περιβάλλον. Γιαυτό και η απογοήτευση όταν η κατάσταση παραμένει στάσιμη είναι μεγαλύτερη εκεί που έχεις πραγματικά την ευκαιρία και τη δυνατότητα να την αλλάξεις. Αλλά η μία και μόνη αλήθεια είναι ότι ο χρόνος προχωρά είτε μαζί μας είτε χωρίς εμάς. Και όπως λένε οι υπεραγαπημένοι Portishead (το Roseland NYC Live είναι η βασική μουσική συντροφιά μου τις τελευταίες δύο εβδομάδες):




Κάτι τελευταίο: αισθάνομαι ότι στα posts που σχετίζονται με το στρατιωτικό κομμάτι της ζωής μου επαναλαμβάνομαι υπερβολικά. Μου φαίνεται ότι πρέπει σιγά-σιγά να εγκαταλείπω αυτή την κατηγορία posts...

Πριν από 2-3 μέρες με πλευρίζει αξιωματικός με ψαρωτικό ύψος:

- "Στρ Exitmusician, σε θέλω στο γραφείο μου."

Δεν ανησύχησα γιατί δεν είχα κάνει τίποτα μεμπτό αλλά πήγα με μια σχετική περιέργεια γιατί στο στρατό δεν ξέρεις ποτέ από πού (και από ποιον) μπορεί να σου έρθει η καμπάνα.

- "Επειδή δε μπορώ να σε βλέπω να ασχολείσαι με άρματα και οχήματα, 31 χρονών άνθρωπος, θα σου αναθέσω το ΚΨΜ. Οι όροι είναι αυτοί κι αυτοί. Ξεκινάς αύριο."

Κι έτσι εν μία νυκτί έγινα από απλός στρατιώτης ο πιο περιζήτητος άνθρωπος του στρατοπέδου. Πλέον δεν είμαι ο "νέος", το "κομάντο", η "φάτσα", η "σειρά" (όπως κατά καιρούς με έχουν προσφωνήσει) αλλά ο Στρ Exitmusician (με πλήρες ονοματεπώνυμο παρακαλώ) που έχει το ΚΨΜ. Γιατί ως γνωστόν, ένα στρατόπεδο μπορεί να υπάρξει π.χ. χωρίς όρχους ή σκοπιές (αν είναι μονάδα επιστράτευσης) αλλά στρατόπεδο χωρίς ΚΨΜ (και κατά συνέπεια, χωρίς ΚΨΜιτζή) δεν μπορεί να υπάρξει ούτε κατά διάνοια. Τέλος. Το ΚΨΜ είναι η επιτομή της στρατιωτικής ζωής. Αφού να φανταστείς ότι σήμερα που έχω έξοδο ήταν έκδηλη η ανησυχία στα μάτια των στελεχών και στρατιωτών από πού θα προμηθευτούν τα νερά, τους καφέδες, τα κρουασάν τους. Ούτε σε τεχνική επιθεώρηση από το ΓΕΣ δεν ήταν τόσο ανήσυχοι.

Ο ιδανικός ΚΨΜιτζής, λοιπόν, πρέπει να διαθέτει μερικές ιδιότητες που είναι δύσκολο ή εντελώς αδύνατο να αποκτηθούν και που θεωρούνται αυτονόητες από ορισμένα άτομα:
- Καμιά 10αριά χέρια για να μπορεί να ικανοποιεί ταυτόχρονα τα αιτήματα των στελεχών και στρατιωτών που μπουκάρουν από όλες τις μεριές αγνοώντας την έννοια των λέξεων "ουρά αναμονής".
- Ακριβής γνώση του πώς πίνει τον καφέ του το κάθε στέλεχος, γιατί κανένας δεν έρχεται να σου πει "θέλω έναν με 3 καφέ - 1 ζάχαρη / 2 καφέ - 2,5 ζάχαρη και ελάχιστο γάλα / 1 καφέ - 4,5 ζάχαρη (το έχω φτιάξει κι αυτό) κλπ." αλλά θα σου παραγγείλει καφέ π.χ. για τον αρχιλοχία Χ. Το ίδιο ισχύει και για τη μάρκα των τσιγάρων που καπνίζουν - γιατί όλοι μα όλοι οι στρατιωτικοί καπνίζουν σαν φουγάρα.
- Γερά νεύρα για να αντιμετωπίσεις τον Χ ηλίθιο που ενώ έχεις προμηθευτεί ό,τι σου έχουν ζητήσει τις προηγούμενες μέρες κι ακόμα περισσότερα θα βρει την αφορμή για να σου την πει επειδή π.χ. δεν έφερες τον τάδε χυμό ή το τάδε σαπούνι, έστω κι αν έχεις έναν ικανό αριθμό παραπλήσιων προϊόντων με τα οποία ο εν λόγω θα μπορούσε να κάνει ανετότατα τη δουλειά του.

Θα με ρωτήσεις για ποιο λόγο δέχτηκα να το κάνω: μα για την προβλεπόμενη τιμητική άδεια! Δεν υπάρχει κανένας μα κανένας άλλος λόγος να αφήσεις το ψιλο-στανταρέ (αν και κουραστικό) πρόγραμμα "υπηρεσία-αγγαρεία-ύπνος" για να μπλέξεις με τον πανικό του ΚΨΜ. Ευτυχώς που εκεί μέσα υπάρχει και μια μικρή τηλεορασούλα (courtesy κάποιου παλιού φαντάρου που την έφερε και δεν την πήρε ποτέ) και ψιλοπερνάει η ώρα όταν δεν χρειάζεται να φτιάξεις 60 καφέδες μέσα σε 40 λεπτά και όταν η μίζερη κεραία καταφέρνει να πιάσει σήμα.

Κατά τα άλλα, η έλλειψη ουσιαστικής επαφής με ανθρώπους συνεχίζεται και γίνεται όλο και πιο ανυπόφορη. Τουλάχιστον οι καφέδες και η τηλεόραση αποσπούν προσωρινά την προσοχή, το έλλειμμα όμως δεν αναπληρώνεται. Κοινώς, αυτή η έλλειψη συνεχίζει να μου τη δίνει στα νεύρα και ενώ στην αρχή ψιλοπαλευόταν τώρα πραγματικά δεν αντέχεται. Κι εδώ κολλάνε γάντι οι στίχοι των αγαπημένων Blur (που παρεμπιπτόντως επανενώθηκαν και έδωσαν τούτο το μήνα την πρώτη τους συναυλία μετά από 5 χρόνια λαμβάνοντας ενθουσιώδεις κριτικές):

Η δεύτερη εβδομάδα στη μονάδα πέρασε πιο εύκολα από την εβδομάδα προσαρμογής. Λίγο που άρχισαν οι υπηρεσίες, λίγο που πλέον δεν σε αποκαλούν γενικώς "νέο" αλλά με το επίθετό σου, λίγο που αρχίζεις να μαθαίνεις τα κατατόπια μέσα στο στρατόπεδο, ο καιρός περνάει ελαφρώς ευκολότερα. Η πρώτη εβδομάδα ήταν από τις χειρότερες στη ζωή μου, και believe me δεν έχω περάσει λίγες. Ειδικά το προηγούμενο Σ/Κ κόντεψα να φλιπάρω, κλεισμένος σε ένα μισοσκότεινο στρατόπεδο με ελάχιστο κόσμο (λόγω εξόδων και έλλειψης μόνιμων στελεχών) και χωρίς να μπορώ να επικοινωνήσω ούτε με έναν άνθρωπο.

Ευτυχώς τη δεύτερη εβδομάδα μπήκαν στη ζωή μου δύο παιδιά (νεοαφιχθέντες) με τα οποία μπορούμε να ανταλλάξουμε πολύ περισσότερα από μια κουβέντα και το κυριότερο, μπορούμε από το τίποτα να ρίξουμε απίστευτο γέλιο σχολιάζοντας τα δρώμενα γύρω τριγύρω μας. Ένα καλό γέλιο - όπως και ένα γερό κλάμα - είναι πάντοτε λυτρωτικό:


Βέβαια, οι στιγμές αυτές είναι λίγες, λόγω διαφορετικών ωραρίων στις υπηρεσίες και γενικότερης έλλειψης ελεύθερου χρόνου. Πολλές είναι ακόμα οι στιγμές που τα πάντα μαυρίζουν και δεν φαίνεται να υπάρχει φως στον ορίζοντα. Βασική σκέψη: τα πάντα κινούνται κι εσύ μένεις στάσιμος να φυλάς σκοπιές, να κάνεις περίπολα και αγγαρείες και να γυαλίζεις όπλα:


Από την άλλη, μερικές φορές σκέφτομαι ότι υπερβάλλω. Σκέφτομαι, ξανασκέφτομαι, αγχώνομαι και κάνω τη δική μου τη ζωή δυσκολότερη αντί να προσπαθώ να βελτιώσω την άσχημη κατάσταση. Και δεν είναι μόνο η δική μου η ζωή που κάνω δύσκολη - η γυναίκα μου με έχει ακούσει ουκ ολίγες φορές σε φάση κατάρρευσης αυτές τις μέρες και με στηρίζει όσο κανένας άλλος - αλλά ξέρετε τι ξεροκέφαλοι είμαστε εμείς οι Δίδυμοι: αν μπει κάτι στο μυαλό μας δε βγαίνει με τίποτα:


Όμως τελικά τα πάντα παλεύονται με ανοιχτό μυαλό και δυνατή καρδιά - ακόμα και (πολύ) άχαρες καταστάσεις σαν κι αυτή, που όμως διαθέτουν δεδομένη ημερομηνία λήξης που πλησιάζει με κάθε μέρα, ώρα, δευτερόλεπτο που περνάει. Αρκεί να μπεις από πάνω και όχι να είσαι συνέχεια από κάτω:


Φυσικά, δεν εγκαταλείπω τις προσπάθειες για να επιστρέψω στην Αθήνα και ευελιπστώ (βάσιμα) ότι λίγα ακόμα θα είναι τα posts που θα γραφτούν από τον απρόσωπο πάγκο του internet cafe που βρίσκομαι τώρα. Ως τότε, I'll be waltzing along στους ρυθμούς του Στρατού Ξηράς...

Όταν:

- δακρύζεις ακούγοντας Χατζηγιάννη (for Christ's sake)
- κάθε φωνή πάνω από τα κανονικά όρια σου κάνει τα νεύρα τσατάλια
- ειρωνεύεσαι κατάμουτρα την (υποτιθέμενη) εξουσία
- τρως με όρεξη φακές (που απέφευγες ως τώρα όπως ο διάολος το λιβάνι)
- παρατηρείς ορισμένους ανθρώπους σαν να ήταν φαινόμενα προς παλαιοντολογική μελέτη
- στέλνεις στο διάολο την ευσυνειδησία σου και προσπαθείς να λουφάρεις όσο πιο πολύ μπορείς
- έχεις μάθει απέξω τους στίχους σε ό,τι τραγούδι σχετίζεται με τη στρατιωτική θητεία και τα προβλήματά της (από Goin' Through μέχρι Λε.Πα.)
- ξέρεις να λιπαίνεις ερπύστριες σε Μ-113
- καταπίνεις κάθε πικρό λεπτό με την ελπίδα ότι τα πράγματα θα αλλάξουν ριζικά και (το κυριότερο) άμεσα
- μιλάς απότομα και με όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις
- αναρωτιέσαι κάθε - μα κάθε - βράδυ για το τι (καλό ή κακό) σου επιφυλάσσει η επόμενη μέρα
- ακολουθείς το δρόμο αντί να τον ορίζεις
- έχεις μάθει όσα δεν ήξερες ποτέ για τις βελτιώσεις αυτοκινήτων και μηχανών
- σου λείπει η υγιής παράνοια και το πνευματικό κάψιμο του γραφείου
- προσπαθείς να μη σκέφτεσαι τη γυναίκα (και τη γάτα) σου για να μη βάλεις τα κλάματα there and then
- αναπολείς τις ώρες και τις στιγμές που έψαχνες μανιωδώς πάρκινγκ στο Κολωνάκι
- σου λείπει η διαδικασία πληρωμής του ΤΕΒΕ στην τράπεζα, ο cappuccino στο Il Gatto και ο πρωινός espresso στο Daily
- το να ακούσεις κάθε αγαπημένη μουσική σου φαίνεται αγώνας

τότε σε εκφράζουν απόλυτα οι παρακάτω στίχοι:

Μαύρες μέρες εν όψει. Η μονάδα βρίσκεται στη μέση του πουθενά, είναι παμπάλαια και πανάρχαια από άποψη εγκαταστάσεων και, κατά ομολογία των ίδιων των αξιωματικών "πολύ δύσκολη και με πολλές υπηρεσίες". Αρκεί μόνο να πω ότι οι υπηρεσίες είναι 6ωρες (σπαστές, βέβαια) αντί για 2ωρες που προβλέπεται συνήθως, συν ότι επειδή ορισμένες υπηρεσίες θεωρούνται light σε φορτώνουν και με κάτι ακόμα για να έχεις να πορέυεσαι. Μιλάμε, δηλαδή, ακόμα και για 10 ώρες υπηρεσία τη μέρα. Έξοδοι δεν προβλέπονται, ήδη όσοι είναι μέσα έχουν καμιά 10-15αριά μέρες να πάρουν έξοδο (δηλ. μερικές ώρες το απόγευμα) και μας περιμένουν με άγριες διαθέσεις όταν τελειώσει η εβδομάδα προσαρμογής.

Η σύνθεση του θαλάμου καμία σχέση δεν έχει με αυτή του θαλάμου στο κέντρο εκπαίδευσης. Κατά συντριπτική πλειοψηφία ντόπιοι που έχουν τα κονέ μεταξύ τους και ετοιμάζονται για βυσματικές αποσπάσεις ή πρόκειται να υπηρετήσουν όλη τη θητεία τους δίπλα στα σπίτια τους, που διαχωρίζονται από τους αξιωματικούς από τις πρώτες στιγμές (χαρακτηριστικό είναι ότι μου έχει τύχει τουλάχιστον τρεις φορές πρώτα να με ρωτήσουν από πού είμαι και μετά τι ειδικότητα έχω!) και που έχουν ήδη δημιουργήσει κλειστό κύκλο. Εκτός αυτού, μιλάμε για άτομα με τα οποία δε μπορώ να αλλάξω κουβέντα.

Το μόνο παρήγορο είναι ότι όταν αναφέρω το ποιόν μου τόσο σε στρατιώτες όσο και αξιωματικούς όλοι αναρωτιούνται τι δουλειά έχω εγώ εκεί πέρα. Θα ήθελα να τους απαντήσω καταλλήλως αλλά όσα θέλω να τους πω εμπίπτουν στον στρατιωτικό νόμο, και αυτό δε λέει καθόλου.

Κατά τα άλλα, αναξιοκρατία σε όλο της το μεγαλείο. Όταν μας ανακοινώνονταν οι μεταθέσεις στο κέντρο άκουγες κάτι "401 αμετάθετος", "διακινητής επιταγών στο ΓΕΣ" και από τη μία σου ερχόταν να βάλεις τα γέλια και από την άλλη να κλάψεις. Κι εγώ με πτυχία, διδακτορικά, έρευνες, ξένες γλώσσες κλπ., 31 ετών, ορφανός και από τους δύο γονείς και παντρεμένος να μη μπορώ να μείνω κοντά στη γυναίκα μου, στις ιδιάζουσες οικογενειακές καταστάσεις που με αξίωσε ο Θεός να ζήσω και εν τέλει στη σημαντική έρευνα που εκπονώ. Όταν πήγα στον στρατολόγο του κέντρου και του εξέθεσα την παραπάνω κατάσταση μου είπε "βρε παιδί μου, δεν έχεις κάτι ακόμα, π.χ. κανέναν αδερφό που δε μπορεί να εργαστεί, κάτι επιπλέον για να μπορέσουμε να το σπρώξουμε;". Έμεινα τόσο μα τόσο άναυδος που δεν κατάφερα να αρθρώσω λέξη - και ίσως καλύτερα γιατί αυτή τη στιγμή θα ήμουν στις στρατιωτικές φυλακές. Ούτε στο διάολο δε μπορώ να τους στείλω πλέον. Θα δούμε πώς θα πάνε τα πράγματα, αυτή τη στιγμή όμως φλερτάρω επικίνδυνα με την ιδέα της αναβολής. Γνωρίζω ότι είναι προσωρινή λύση αλλά δεν την παλεύω καθόλου. Μιλάμε καθόλου.

Θα έχεις παρατηρήσει ότι καθένα από τα posts που σχετίζονται με τη θητεία φέρει τον τίτλο ενός αγαπημενου τραγουδιού που αντιπροσωπεύει το περιεχόμενό του. Για αυτό το post δε χρειάστηκε καμία σκέψη:

Στον τοίχο δίπλα στο κρεβάτι μου στο θάλαμο του στρατοπέδου υπάρχει γραμμένο από κάποιον απάλευτο φαντάρο το κλασικό ποιηματάκι που στη γενική μορφή του πάει κάπως έτσι: "Περπατώ στο δάσος και πίνω Φάντα /Πουτάνα insert camp name here σ' αφήνω για πάντα".

Αυτό το δίστιχο είναι εκεί να με καλημερίζει κάθε πρωί και να μου θυμίζει κάθε βράδυ πριν πέσω εξαντλημένος για ύπνο το πιο σημαντικό δίδαγμα που θεωρώ ότι έχω πάρει σε αυτόν τον ένα μήνα της θητείας μου: να μην κοιτάς πίσω αλλά μόνο μπροστά. Είναι τόσα πολλά αυτά που μπορούν να σε τρελάνουν μέσα στο παρανοϊκό σύστημα του στρατού που πρέπει να τα βάλεις στην άκρη για να βγεις από εκεί μέσα όσο το δυνατόν λιγότερο ευνουχισμένος πνευματικά και ψυχολογικά. Ειδικά αν έχεις μάθει να δουλεύεις σε ένα δομημένο περιβάλλον με έναν εξίσου δομημένο τρόπο και πρέπει ξαφνικά να βρεθείς σε ένα σύστημα που λειτουργεί με τη δική του παρανοϊκή λογική, δεν υπακούει ούτε στους ίδιους τους θεσμοθετημένους κανόνες του και εξαρτάται εν πολλοίς από την προσωπικότητα ορισμένων ανθρώπων-κλειδιά, ένα συνεχές "γιατί;" σε ακολουθεί μέχρι να καταλάβεις ότι ο μόνος τρόπος για να μην τρελαθείς είναι να πάψεις να αναρωτιέσαι.

Αν και πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της μέχρι τώρα θητείας μου σχετικά χαλαρά, λόγω μονιμότητας σε κάποια υπηρεσία (όχι γραφείου πάντως, όπως θα ήταν το λογικό και αναμενόμενο οπουδήποτε αλλού πλην του Στρατού), βλέπω ότι τα νεύρα των σειρών μου έχουν αρχίσει και τεντώνουν επικίνδυνα. Αδικίες στις υπηρεσίες, καμία οργάνωση στη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού, και ορισμένες παρανοϊκές αποφάσεις αξιωματικών έχουν αρχίσει να δημιουργούν ψιλο-εντάσεις και ρωγμές στο ηθικό. Είναι και οι επικείμενες μεταθέσεις (πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα ότι η μονάδα δεν θα είναι μαύρη) που εντείνουν την αγωνία και έτσι δένει το γλυκό. Αλλά δεν παραπονιέμαι. Μέλι και ζάχαρη και φράουλες με σαντιγύ μαζί ήταν μέχρι τώρα η θητεία μου, σε τέτοιο βαθμό που φοβάμαι την απότομη αλλαγή με το που θα πάω στη μονάδα στα τέλη της επόμενης εβδομάδας.

Καλές στιγμές υπάρχουν και για εμένα τουλάχιστον είχαν όλες μουσική υπόκρουση. Βλέπεις, σε ένα τόσο προβλεπόμενο, λιτό και άμορφο περιβάλλον το να ακούσεις ένα αγαπημένο τραγούδι παίρνει άλλη διάσταση, αντιπαραβάλλοντας την ομορφιά της μελωδίας με την παγερότητα του χώρου γύρω τριγύρω. Έτσι, ένα σχετικά χαλαρό απόγευμα Σαββάτου αποκτά άλλη ομορφιά ακούγοντας από έναν τοπικό σταθμό το "Gloria" των Them εκεί που περίμενες να ακούσεις σκυλάδικα και ψευτο-R'n'B, μία έκτακτη νυχτερινή υπηρεσία αποκτά έναν ψευδο-μυστικιστικό χαρακτήρα όταν στο background παίζει από κάποιο κινητό ολόκληρο το MCMXC AD των Enigma (respect στη σειρά που το είχε), ένα καυτό απομεσήμερο γίνεται πιο υποφερτό όταν φιλτράρεται π.χ. μέσω του "Raoul and the Kings of Spain" των Tears for Fears, της διασκευής των Flunk στο "Blue Monday" και της παραδεισένιας φωνής της Sharon den Adel στο "In and Out of Love" του Armin van Buuren. Και αυτά είναι μόνο ορισμένα παραδείγματα για το πώς η μουσική μπορεί να κάνει ακόμα και τις πιο αδιάφορες ή/και αντιαισθητικές καταστάσεις λιγάκι πιο όμορφες.

Φίλους δε μπορώ να πω ότι έχω κάνει. Ομολογώ ότι μου είναι λίγο δύσκολο να συγχρωτιστώ με 20-25άρηδες που ως επί το πλείστον μιλάνε για γκόμενες, μπάλα και αμάξια. Υπάρχουν βέβαια 3-4 άτομα με τα οποία μου αρέσει να κάνω παρέα και θα ήθελα να κρατήσω επαφή και αφού χαθούμε αλλά that's about it. Δεν γίνομαι περίεργος, εκτιμώ όλα τα παιδιά στο θάλαμό μου γιατί ξηγιούνται σωστά και δεν παίζουν βρώμικα, αλλά δεν έχω κοινές εμπειρίες που μπορώ να μοιραστώ μαζί τους - κανείς δε θέλει να ακούσει π.χ. για τη γυναίκα μου, τη γάτα μου, τα ταξίδια ή το διδακτορικό. Αυτό που πάντως ζηλεύω στους μικρότερους μου είναι η γρήγορη αντίληψη των ορίων του συστήματος και των διαδικασιών, που τους δίνει έναν άλλο αέρα να κινούνται μέσα στο σύστημα και ορισμένες φορές να εξερευνούν ή και να διευρύνουν στιγμιαία αυτά τα όρια. Το θαυμάζω αυτό - ήμουν και είμαι πάντοτε by the book και ακόμα το βρίσκω δύσκολο να ελιχθώ, όμως με δεδομένο ότι στον Στρατό σπάνια ανταμείβεσαι αν κάνεις κάτι σωστά ενώ πάντα τιμωρείσαι αν κάνεις κάτι λάθος, το να γίνω πιο ευέλικτος είναι πλέον πρώτης προτεραιότητας task.

Αλλά όπως είπα το βασικό δίδαγμα για να την παλέψεις εκεί μέσα είναι ένα: μην κοιτάζεις πίσω με οργή και αγανάκτηση σε όσα έχουν συμβεί. Και όταν σου έρχεται να το κάνεις, απλώς "slip inside the eye of your mind" γιατί "don't you know you might find / a better place to stay".

Από τη Δευτέρα που έρχεται και για τους επόμενους 6 μήνες μπαίνουμε σε army mode.

Τουτέστιν, posts αραιά και πού (αυτό το'χετε συνηθίσει τελευταία) και ως επί το πλείστον με στρατιωτική θεματολογία (αυτό πάλι όχι).

Ίσως βέβαια να μου ξαναέρθει η έμπνευση για ποστάρισμα, με τόσα που αναμένω ότι θα δω/κάνω/ακούσω/γευτώ/μυρίσω κλπ. εκεί μέσα. Ελεύθερος χρόνος δεν ξέρω αν προβλέπεται (να'το και το στρατιωτικό jargon) και αν όποτε γυρίζω σπίτι θα έχω τη σωματική δύναμη έστω και για να πληκτρολογήσω (31 ετών παππούς γαρ), αλλά κάποιες εντυπώσεις από την (έτσι κι αλλιώς μικρή) θητεία μου θα με καίει να τις γράψω. Οπότε "I'll stick around, and learn from all that came from it" που λένε και οι Foo Fighters...



Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον φίλο radikalblaze για την υπερπολύτιμη βοήθειά του στην κατατόπιση ενός αγχωμένου ψάρακα στη διαδικασία υπαγωγής σε μειωμένη θητεία και προσαρμογής στην στρατιωτική ζωή in general!

Επίσης ευχαριστίες στον kitsomitso για το εμπνευσμένο από την συνάντησή μας post του.

Α, και μη φρικάρετε αν διαβάζετε λέξεις όπως προβλεπέ, εμπλοκή, απάλευτος, λελεδώνια κλπ. Μια φάση είναι και μέχρι τον Νοέμβρη θα έχει περάσει...