Πλησιάζουν οι μέρες που θα μας θυμίσουν τις άλλες μέρες που ζήσαμε ακριβώς ένα χρόνο πριν. Τότε που για πρώτη φορά ζήσαμε στο πετσί μας την μέχρι τότε θεωρητική έννοια της κοινωνικής εξέγερσης, που για μήνες μετά η μυρωδιά από τα δακρυγόνα μας έκαιγε τα πνευμόνια, που η ζωή στην Αθήνα, στην Ελλάδα άλλαξε για πάντα έστω κι αν προσποιούμαστε ότι παραμένει η ίδια. Και το προαίσθημά μου για αυτές τις μέρες είναι βαθύτατα ανησυχητικό.

Σήμερα πέρασα, λογικά για τελευταία φορά φέτος, μέσα από τα Εξάρχεια πηγαίνοντας στο γραφείο. Ο αέρας εξέπνεε μία και μόνο έννοια: αναμονή - για αυτό που θα συμβεί σε λίγες μέρες. Το πανό στη γωνία Μεσολογγίου και Τζαβέλλα πληροφορεί ότι το ζητούμενο το Σαββατοκύριακο που μας έρχεται θα είναι η εκδίκηση. Οι αφίσες κολλημένες για χιλιοστή φορά πάνω σε ταλαίπωρα ΚΑΦΑΟ καλούν να μην ξεχαστεί ποτέ η 6η Δεκέμβρη 2008. Η παρουσία δυνάμεων αστυνομίας ιδιαίτερα ενισχυμένη, σαν να είναι έτοιμη να ρίξει λάδι στη φωτιά όταν αυτή ανάψει - και για να ξανανάψει αυτή η φωτιά δε χρειάζεται παρά η απειροελάχιστη σπίθα, ίσως ούτε καν κι αυτή. Μια άρρωστη ησυχία, μια επίπλαστη κανονικότητα στη ροή των πραγμάτων, σε πλήρη αντίθεση με αυτό που όλοι ξέρουμε ότι θα συμβεί.

Βγήκα από τα Εξάρχεια με ένα πολύ δυσοίωνο προαίσθημα, ένα βαρύ "sense of foreboding" για αυτά που θα ζήσουμε τα επόμενα 24ωρα. Το να περιμένεις να συμβει κάτι κακό και ταυτόχρονα αναπόφευκτο δεν αντέχεται, ειδικά όταν ξέρεις ότι τη στιγμή που εσύ τρως, κοιμάσαι, οδηγείς, κάποιοι οργανώνουν μια επανάληψη του περσινού ολοκαυτώματος, ενός εφιάλτη που όλοι ευχόμασταν να μην ξαναζήσουμε αλλά μάλλον θα πρέπει να χωνέψουμε ότι θα τον ζούμε κάθε Δεκέμβρη από δω και πέρα. Και αν τα περυσινά ήταν κατά κάποιο τρόπο αναγκαία (βλέπε εδώ και εδώ), κάθε επανάληψή τους εις μνήμην εκείνων των ημερών αποπροσανατολίζει από το πραγματικό ζήτημα (αυτή δηλαδή την παντελή έλλειψη αξιών που χαρακτηρίζει τη νεοελληνική κοινωνία και για την οποία κανείς, μετά τις περυσινές θεωρητικολογίες και τα ευχολόγια, δεν έχει τολμήσει να ξαναμιλήσει) και στρέφει την προσοχή σε σπασμένες βιτρίνες και καμένα Χριστουγεννιάτικα δέντρα. Ό,τι χρειάζεται, δηλαδή, για να διαιωνίζεται ένας φαύλος κύκλος δράσης - μη αντίδρασης που θα ολοκληρώνεται και θα ξαναρχίζει κάθε 6η Δεκέμβρη.

Είμασταν εκεί. Από τις επτά παρά τέταρτο, λίγο κουμπωμένοι στην αρχή, αλλά όλο και πιο αισιόδοξοι όσο η ώρα περνούσε και βλέπαμε τον κόσμο να πληθαίνει. Μέσα στην ευπρόσδεκτη ανομοιογένεια του πλήθους είδαμε ανθρώπους όλων των ηλικιών, γονείς με τα παιδιά τους και τους γονείς τους, μαθητές και φοιτητές, οικολογικές οργανώσεις και συλλόγους, εκπροσώπους δήμων, συλλόγους εργαζομένων σε επιχειρήσεις και σίγουρα πολλούς άλλους που το μάτι μου δεν πήρε. Αναμφίβολα εκεί μέσα θα υπήρχαν και πολλοί συν-ιστολόγοι...

Με την Κωνσταντίνα και τη Μαριαλένα, την charoulita, τον spikon και τις λοιπές φίλιες δυνάμεις φωνάξαμε, γιουχαΐσαμε, μουτζώσαμε με την ψυχή μας, αλλά πάνω απ' όλα δώσαμε το παρών στην πρώτη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που δεν είχε πολιτική χροιά και που δεν την καπηλεύτηκε κανένας κομματικός χώρος (βλέπε φοιτητικές πορείες για την παιδεία). Και να μην ξεχνάμε επίσης ότι ήταν η μοναδική εκδήλωση στην Ελλάδα από τις 6000 εκδηλώσεις που παγκοσμίως γίνονται αυτές τις μέρες στο πλαίσιο του Live Earth. Για μία ακόμα φορά η Ελλάδα απέξω...

Όμως η παρακαταθήκη που πρέπει να μείνει από τη σημερινή εκδήλωση δεν σχετίζεται με νούμερα, αν ήταν τρεις ή πέντε χιλιάδες, αλλά με την ουσία. Και η ουσία λέει ότι ήταν μια εκδήλωση διαμαρτυρίας που δεν είχε κεντρική οργάνωση και καθοδήγηση, δεν είχε πολιτικό ή στενό οικονομικό συμφέρον, δεν οργανώθηκε από συγκεκριμένο interest group που προσπαθούσε να προωθήσει τα δικά του αιτήματα, παρά μόνον μέσω blogs, SMS και e-mail.

Ανέκαθεν θεωρούσα τη δυνατότητα ενός λαού να οργανώνει αυθόρμητες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ως το μεγαλύτερο όπλο απέναντι στην αδιαφορία, την διαφθορά, την υποβάθμιση. Έχω αισθανθεί δέος για τη λαΐκή δύναμη παρακολουθώντας τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας μισού εκατομμυρίου Βέλγων το 1996 για την υπόθεση Ντιτρού και τις συγκεντρώσεις 11.5 εκατομμυρίων Ισπανών στον απόηχο των τρομοκρατικών επιθέσεων στη Μαδρίτη το 2004. Αυτές οι μαζικές συγκεντρώσεις κάνουν τη διαφορά γιατί υπενθυμίζουν με τον πιο εμφατικό τρόπο στους κατέχοντες τα αξιώματα ποιος είναι αυτός που τελικά κάνει κουμάντο. Η σημερινή εκδήλωση δεν μπορεί φυσικά να συγκριθεί αριθμητικά με τις προαναφερθείσες. Αν όμως η διαδικτυακή κινητοποίηση για την υγεία ήταν ο σπόρος, τούτη δω η συγκέντρωση ήταν το πρώτο κλαράκι στο δέντρο της ουσιαστικής αφύπνισης των πολιτών, της ουσιαστικής και πραγματικής λογοδοσίας των υπευθύνων, της διεκδίκησης όλων των πραγμάτων που είναι αυτονόητα και μας τα πουλάνε για κατακτήσεις με αντάλλαγμα την ψήφο μας.

Παραφράζοντας, λοιπόν, τον Παύλο Σιδηρόπουλο εύχομαι "άντε και καλή αρχή μάγκες". Και εις ανώτερα!

Υ.Γ. Ξέχασα να αναφέρω κάτι που μου προκάλεσε αλγεινή εντύπωση, όπως και σε αρκετό ακόμα κόσμο. Ενώ ένας από τους βασικούς στόχους της χτεσινής συγκέντρωσης ήταν να μην υπάρξουν σκουπίδια ή τουλάχιστον να περιοριστούν όσο ήταν δυνατό με δεδομένο το μέγεθος της εκδήλωσης, υπέπεσε στην αντίληψή μου ένα blog που διαφήμισε την παρουσία του (ενώ η υπόλοιπη κοινότητα ιστολόγων κινήθηκε διακριτικά) πετώντας στον αέρα χαρτιά με συνθήματα και φυσικά τη διεύθυνση του blog. Δεν νομίζω ότι μετά κάθησαν να τα μαζέψουν... Άστοχη κίνηση, τουλάχιστον.

Υ.Γ.2: Χαίρομαι που δεν παίρνουμε Γραψαρχιδίνη από το blog για την Αναδάσωση.

Χτες το μεσημέρι γύριζα σπίτι με το Μετρό. Περιμένοντας στο Σύνταγμα βλέπω δίπλα μου μια καλοβαλμένη κυριούλα γύρω στα 50 να λέει σε 2 πιτσιρικάδες (που αρχικά νόμιζα ότι ήταν γιοι της αλλά έκανα λάθος):

- Μα ρωτήστε τους αν θέλουν βοήθεια! Μπορεί να έχουν μπερδευτεί οι άνθρωποι.
- Ε, τι, έτσι στα ξεκούδουνα; απαντάει ο ένας από τους δύο, λήγοντας τον διάλογο κάπου εκεί.

Γυρίζω και παρατηρώ μια οικογένεια τουριστών να περιμένει στην αποβάθρα, δυο βήματα από εκεί που στεκόμουν εγώ και η κυρία. Κατάλαβα ότι ήθελαν να πάνε στο αεροδρόμιο και ότι η κυριούλα έλεγε στους μικρούς να τους βοηθήσουν, αλλά τα καμάρια μου ήθελαν ειδική πρόσκληση. Με 2-3 γρήγορες ερωτήσεις προς τη μητέρα της οικογένειας πληροφορήθηκα όχι μόνο ότι δεν είχαν πρόβλημα αλλά και ότι είχαν ξαναέρθει άλλες δύο φορές στην Αθήνα και ήξεραν πολύ καλά τα κατατόπια στο Μετρό. Εντωμεταξύ το τρένο είχε φτάσει.

- Εντάξει, τους βοηθήσατε; με ρώτησε η κυρία μπαίνοντας.
- Ναι, μια χαρά, απαντώ. Όλα ΟΚ.
- Είναι πολύ όμορφο να ξέρεις να συνεννοείσαι σε ξένες γλώσσες, μου κάνει. Εγώ δυστυχώς ακολούθησα άλλη πορεία στη ζωή και δεν το συνέχισα.

Σε αυτό το σημείο να πω ότι γενικώς αποτελώ μαγνήτη για συζητήσεις στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Δεν ξέρω, ίσως επειδή δείχνω πολύ nice guy, ίσως επειδή χαμογελάω από ευγένεια σε όποιον και να μου μιλήσει, κάτι τους τραβάει και μου πιάνουν την κουβέντα. Έχω συζητήσει ώρες ατελείωτες, ειδικά σε ΚΤΕΛ, για ό,τι θέμα μπορείς να φανταστείς... Συνήθως είναι άνθρωποι κάποιας ηλικίας που εξιστορούν κάποια πικρή ιστορία ή κάποια εμπειρία τους, και στη συντριπτική πλειοψηφία είναι άντρες. Γιαυτό μου έκανε εντύπωση η εξομολόγηση μιας κυρίας και μάλιστα στο Μετρό.

Κόμπιασα. Πώς το χειριζόμαστε τώρα αυτό, exit;

- Ποτέ δεν είναι αργά, της λέω τελικά. Υπάρχουν ταχύρρυθμα προγράμματα για ενηλίκους που κάνουν μια χαρά δουλειά.
- Ε, τώρα... μου κάνει, με ένα βλέμμα που υποδήλωνε παραίτηση και απογοήτευση μαζί.
- Όχι, αλήθεια, δεν είναι καθόλου αργά. Είναι τι αντίληψη έχει κανείς για την ηλικία του. Έχω δει Αμερικανούς παππούδες που με το ζόρι στέκονται, και όμως δεν μπορούν να περιμένουν να έρθει η επόμενη μέρα για να κάνουν κάτι καινούριο. Εσείς είστε ακόμα νέα.

Το 'σωσα.

Παραδόξως δεν είπε τίποτα, μόνο μου χαμογέλασε και το χαμόγελό της το εξέλαβα ως ελπίδα και ευχαρίστηση για αυτό που άκουσε. Όχι αυτό το τυπικό γελάκι που σκας όταν ακούς κάτι που δεν περιμένεις. Της χαμογέλασα κι εγώ και κατέβηκα στον Ευαγγελισμό. Ποιος ξέρει, σκεφτόμουν ανεβαίνοντας τις κυλιόμενες, μπορεί με αυτή τη σύντομη κουβέντα να την έπεισα να κάνει ένα βήμα σε διαφορετική κατεύθυνση από αυτή που είχε σχεδιάσει για τη ζωή της. Ίσως να ξεκινήσει μαθήματα Αγγλικών και ίσως σε μερικούς μήνες θα μπορεί μόνη της να δίνει οδηγίες για το Μετρό στους χαμένους τουρίστες.

Με ένα ηλίθιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου έφτασα στη Βασιλίσσης Σοφίας και εκεί ξαφνικά it dawned on me: ρε λες να μου την έπεφτε;

Ο φίλος Γρηγόρης (aka gm2263) από το forum του stadia.gr και το Emporis.com δημοσίευσε ένα εξαιρετικό κείμενο στο GreekArchitects.gr όντας ένας από τους ελάχιστους μη-αρχιτέκτονες που έχουν γράψει εκεί.

Το θέμα; Τι άλλο από τη μη κατασκευή ψηλών κτιρίων (πιπέρι!) ή/και ουρανοξυστών (μη βλασφημείτε!) στην Αθήνα.

Ειδικότερα στο άρθρο επιχειρείται μια εμπειρική προσέγγιση των συνεπειών της καθολικής απουσίας ψηλών κτιρίων στη σημειολογία της μητροπολιτικής Αθήνας καθώς και μια καταγραφή περιπτώσεων άλλων Ευρωπαϊκών πόλεων που ενσωμάτωσαν τα ψηλά κτίρια με επιτυχημένο τρόπο. Τέλος επιχειρείται η παράθεση ορισμένων αρχών στις οποίες πρέπει να στηριχτεί η επανεμφάνιση ψηλών κτιρίων στην Αθήνα.

Το link είναι http://www.greekarchitects.gr/index.php?maincat=26&newid=995 . Το συνιστώ ανεπιφύλακτα, γνωρίζοντας τον Γρηγόρη, την δουλειά που έχει κάνει και τις τεράστιες γνώσεις που έχει γύρω από το θέμα.

Τα σχόλιά σας ευπρόσδεκτα, όχι μόνο για το άρθρο αλλά και για το θέμα καθαυτό!

Mood: Sky-high!

Σημείωση: Η φωτογραφία απεικονίζει την πρόταση του αρχιτεκτονικού γραφείου του Μανώλη Αναστασάκη για κατασκευή συγκροτήματος ουρανοξυστών στην περιοχή του Ελαιώνα και ανήκει στο αρχείο του gm2263, τον οποίο και ευχαριστώ θερμά.

4 σχόλια

Windows is shutting down. Κλειδιά, πορτοφόλι, iPod, το κινητό μένει στο σπίτι. Δύο-δύο τα σκαλιά, πατάω πεζοδρόμιο. Εισπνέω βαθιά, βάλσαμο η μυρωδιά της μικρής νεραντζιάς έξω από την πόρτα, που τώρα πετάει τα πρώτα ανθάκια της. Ανακουφίζομαι, ήδη νιώθω καλύτερα.

Βγαίνω Πατριάρχου Ιωακείμ. Στο Μάι-Τάι και το διπλανό grill house γίνεται χαμός, κι ας είναι μόλις επτάμιση. Εκνευρίζομαι προσωρινά με τη δηθενιά των θαμώνων αλλά το ξεχνάω αμέσως, αυτή τη βόλτα δεν θα μου τη χαλάσει κανένας. Manics στο iPod, “Autumnsong” παρότι είναι άνοιξη, και φύγαμε!

Ο δρόμος άδειος από κόσμο και αυτοκίνητα, εκτός από 2-3 ηλικιωμένους που περπατούν αργά. Έχω μεγάλη εκτίμηση για τους ηλικιωμένους Κολωνακιώτες. Ποτέ δεν τους βλέπεις να κυκλοφορούν τις ώρες που κυκλοφορούν οι πολλοί, η πλέμπα των νεόπλουτων, παρά μόνο όταν το Κολωνάκι θυμίζει κάτι από την ήσυχη και αριστοκρατική συνοικία που ήταν κάποτε. Και όσο αυτοί οι άνθρωποι εκλίπουν, τόσο θα παίρνουν τη θέση τους τυχαίοι λεφτάδες, τόσο το Κολωνάκι θα μετατρέπεται σε ένα τεράστιο εργοστάσιο προκάτ διασκέδασης.

Μαρασλή, Σουηδίας, Δεινοκράτους. Οι Dirty Pretty Things με πυροβολούν αλλά δεν πεθαίνω, αναζωογονούμαι με το πρώτο δείγμα πράσινου στο μικρό παρκάκι πίσω από τη Γεννάδειο. Τρία κοριτσάκια σηκώνουν τον κόσμο φωνάζοντας και παίζοντας με ένα σκυλάκι που κοντεύει να σκάσει από το κυνηγητό. Θυμάμαι τις ιστορίες που μου έλεγες για τις σκανταλιές που έκανες όταν ήσουν μικρή και χαμογελάω πικρά γιατί εγώ δεν έζησα έτσι. Μακάρι να αξιωθώ να το ζήσω μέσα από τα παιδιά μας.

Περιφερειακός Λυκαβηττού, περνάω έξω από το σπίτι της Μελίνας. Συμπτωματικά με συντροφεύει ο Κεμάλ του καλού φίλου της, στην ταπεινή και όλο σεβασμό διασκευή των Raining Pleasure. Πάντα αυτό το σπίτι με το απαλό πορτοκαλί χρώμα ξεχώριζε από τα υπόλοιπα, όπως και οι ένοικοί του. Από εκεί και πίσω ξεκινά το αληθινό Κολωνάκι, πώς θα μπορούσε άλλωστε να αφήσει ολόκληρη Μελίνα έξω από τα όριά του;

Ο περιφερειακός είναι ο αγαπημένος μου δρόμος. Πάντοτε ήσυχος, κι ας βρίσκεται πέντε λεπτά από το κέντρο του Κολωνακίου. Οι κλεφτές ματιές που ρίχνω περνώντας δίπλα από τα χαμηλά παράθυρα των ισόγειων διαμερισμάτων με κάνουν να ζηλεύω την ραθυμία της ζωής σ' αυτό το δρόμο, να θέλω να μπουκάρω σε ένα από αυτά τα σπίτια και να μη βγω ποτέ. Να νιώσω την ηρεμία της ζωής μαζί σου, σε ένα μέρος που δεν θα μας ξέρει κανείς και δεν θα ξέρουμε κανέναν. Σε ένα μέρος όπου το μόνο που θα ακούμε θα είναι οι ανάσες μας, τα γαβγίσματα των σκύλων που βολτάρουν στα δρομάκια του απέναντι λόφου και η Isobel Campbell που έχει πάρει σειρά στο iPod.

Διασχίζω τη διασταύρωση με τη Μάρκου Ευγενικού, φτάνω σε κείνο το δρομάκι όπου λειτουργούσε το Planeta Samba πριν καμιά δεκαριά χρόνια. Πρώτο δειλό βήμα στις σχέσεις, λάθος άνθρωπος, λάθος κατάσταση, όλα λάθος. Αλλά το έμαθα το μάθημά μου, και μέσα από αυτό το λάθος προχώρησα παρακάτω, γνώρισα εσένα. "Let Me Move On" εκλιπαρούν οι Gene και εγώ χαίρομαι που το κατάφερα, στην πρώτη μεγάλη απόφαση της ζωής μου.

Τέλος του περιφερειακού, περνάω έξω από το St. George και βλέπω τη Δεξαμενή. Κοιτάζω το ακριανό παγκάκι στο βάθος, εκεί που καθόμασταν ένα ζεστό απόγευμα του Ιούλη προσπαθώντας να συνέλθουμε από το πρώτο χτύπημα. Αισθανόμουν τόσο μόνος, γιατί δεν είχα μάθει ακόμα να σε έχω δίπλα μου... Κατεβαίνω την πλατεία, φτάνω Ηροδότου και Σπευσίππου γωνία εκεί που ήταν το Folio με τα χαρτικά και τη ζεστή μυρωδιά χαρτιού και ξύλου που μου έχει μείνει μέχρι σήμερα. Τώρα έχει γίνει κάτι σαν μπουτίκ, κατάστημα με τσάντες, δεν πρόσεξα και δε μ' ενδιαφέρει. "Last Exit On Yesterday", τα λόγια των Manics με γκαζώνουν γιατί μία-μία οι έξοδοι προς το χτες κλείνουν οριστικά και αμετάκλητα. Μπαίνω στη Λεβέντη, το άρωμα από τους καφέδες του Μισεγιάννη ξεχειλίζει ακόμα και τώρα που το μαγαζί είναι κλειστό. Ατελείωτα τα χιλιόμετρα στη Ρώμη για να βρούμε το μαγαζί με τον καλύτερο εσπρέσσο και ατελείωτη η απόλαυση όταν το βρήκαμε. Έπρεπε να είχα πάρει άλλο ένα πακέτο.

Πλατεία, οκτώ και τέταρτο. Με εκπλήσσει που είναι γεμάτη από κόσμο, εντελώς αντίθετη εικόνα πριν από 45 λεπτά. Αυστηρό ωράριο προσέλευσης, καφές, φαγητό, ποτό, τέλος. Πώς σπάει αυτή η μίζερη μονοτονία; Pack and get dressed, today we escape, έτσι μόνο σπάει. Περνάω μπροστά από εκεί που κάποτε στέκονταν τρεις τηλεφωνικοί θάλαμοι, εκεί που σε περίμενα τις πρώτες φορές και που μια διαφήμιση κινητού με το όνομά σου με τάραξε συθέμελα. Γιατί να ταραχτώ που είδα το όνομά σου τυπωμένο σε μια αφίσα, εγώ, ο πάντοτε συγκρατημένος και μετρημένος; Αλλά "who you all see on the outside is not me on the inside" μου τραγουδάει η Lily Allen και μεμιάς καταλαβαίνω.

Φτάνω στο σπίτι. Οκτώμιση, 2 αναπάντητες από το boss, όμως δεν ενοχλούμαι. Οι εικόνες, οι μυρωδιές, οι μουσικές και οι σκέψεις θα μου θυμίζουν ότι είναι ωραίο να είσαι ζωντανός, να έχεις αναμνήσεις και να παίρνεις δύναμη από αυτές. Σχηματίζω το νούμερο: "Γεια σας, με ζητήσατε;" και μέσα μου γελάω.

Υ.Γ. Proserpina, ευχαριστώ για την έμπνευση.

Mood: Cleansed

Παρότι είμαι άνθρωπος του χειμώνα, η άφιξη της άνοιξης με ξετρελαίνει.

Τρελαίνομαι για τη μυρωδιά που αφήνουν τα άνθη της νεραντζιάς. Παθαίνω πλάκα μιλάμε. Και υπάρχει παντού. Ξέρετε πόσο ωραίο είναι να φεύγεις από το γραφείο στο καρα-κέντρο της Αθήνας και το πρώτο πράγμα που μυρίζεις βγαίνοντας στο δρόμο να μην είναι καυσαέριο αλλά άνθος νεραντζιάς; Μου φτιάχνει τη διάθεση αμέσως.

Γουστάρω που δε βραδιάζει από τις 5 (αν και χειμώνα-καλοκαίρι όταν φεύγω από το γραφείο βράδυ είναι).

Μου αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο που ξεχύνεται πεζός στους δρόμους και γουστάρω την cool ατμόσφαιρα της Αθήνας τα ανοιξιάτικα απογεύματα.

Γουστάρω που μπορώ να πάω για τρέξιμο σαν άνθρωπος, χωρίς να είμαι ντυμένος σαν κρεμμύδι ούτε να βγάζω την ιλαρά από τον καύσωνα.

Μπορώ να ονειρεύομαι απλώς κοιτώντας τον ορίζοντα μπροστά μου και μυρίζοντας τις μυρωδιές της φύσης. Αυτός ο συνδυασμός με ταξιδεύει, είτε βρίσκομαι στην Κυψέλη, είτε στη Λακωνία (το αγαπημένο μου μέρος), είτε οπουδήποτε.

Το πόσο μου αρέσει αυτή η εποχή το ανακάλυψα τα τελευταία 2 χρόνια που λόγω δουλειάς και διαβάσματος δεν μπορώ να βγω όσο ήθελα, έστω για μια βόλτα στο κέντρο ή μια σύντομη εκδρομή. Και επειδή είμαι αγχωτικός τύπος, γουστάρω που τις λίγες ευκαιρίες που έχω για τέτοιες απολαύσεις μπορώ να τις εκμεταλλευτώ στο έπακρο την άνοιξη. Κάτι αντίστοιχο είχα πάθει την περίοδο των Πανελλαδικών και η λύτρωση που αισθάνθηκα μετά ήταν εκπληκτική. Αυτό περιμένω να γίνει και τώρα, και κάνω υπομονή...

Mood: Enchanted

Η δική μου παράδοση το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου είναι να μην μένω στην εκκλησία πάνω από 15 λεπτά. Δεν το κάνω τόσο από θέμα πείνας (ναι, καλά) αλλά ας πούμε ότι είναι μια οικογενειακή παράδοση που κρατάει από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου και που έχει τις ρίζες της στον οικογενειακό πανικό για να ετοιμαστούν όλα όσα χρειάζονται για να γιορτάσουμε το βράδυ της Ανάστασης, χάνοντας την ουσιαστική συμμετοχή στην κορύφωση της γιορτής. Και αν η οικογένειά μου πλέον δεν υφίσταται με την κλασική της μορφή, η παράδοση παραμένει ανεξάρτητα από τη "σύνθεση" της παρέας-οικογένειας που πηγαίνει στην εκκλησία για την Ανάσταση τα τελευταία χρόνια.

Φέτος στη σύνθεση προστέθηκε ο ξάδερφός μου, με τον οποίο όποτε βρισκόμαστε μας πιάνει ένας ανεξήγητος παλιμπαιδισμός (κοινώς μαλακία). Ε, ούτε αυτή η περίσταση θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση, πολύ περισσότερο μάλιστα από τη στιγμή που το setting ήταν εντελώς καινούριο μιας και ήταν η πρώτη φορά που πηγαίναμε μαζί στην εκκλησία για Ανάσταση. Αλλά και το σκηνικό (π.χ. BMW και Mercedes παρκαρισμένες έξω από την εκκλησία - μία μάλιστα κομπλέ με βαριεστημένο και σίγουρα pissed off οδηγό -, γουναρικό-σε-συνδυασμό-με-πατσουλί που πήγαινε σύννεφο) μας έδινε αρκετή τροφή για κράξιμο.

Αφού λοιπόν είχαμε κατά σειρά α) κράξει έναν κύριο που εν μέσω της λειτουργίας άρχισε να φωνάζει "Ντέπυ! Ντέπυ!" ψάχνοντας τη γυναίκα του (ή το σκυλάκι του) και β) πάρει θέσεις μάχης Darth Vader vs. Luke Skywalker με τις λαμπάδες μας ως φωτόσπαθα (χωρίς ευτυχώς να είναι φανερό στους τριγύρω) φτάσαμε στη στιγμή που η Μαρία η Μαγδαληνή φτάνει στον τάφο του Ιησού και ακούει τον άγγελο να της λέει ότι δεν είναι μέσα. Jesus has left the building, μου κάνει ο ξάδερφος και αυτό ήταν. Βγήκα από την εκκλησία τρέχοντας, 4-5 άνθρωποι γύρισαν να δουν προς τι η αναστάτωση και πριν προλάβω να συνέλθω από το νευρικό γέλιο και να γυρίσω κύριος είχαν ήδη πει το «Χριστός Ανέστη»... Μετά από 5 λεπτά (μετρημένα) άρχισε και ο υπόλοιπος κόσμος να leave the building και κάπου εκεί πήρε τέλος η σεμνή τελετή της Ανάστασης για φέτος...

Συμπέρασμα: του χρόνου Ανάσταση μακριά από τον ξάδερφο. Α, και κατά προτίμηση κάπου όπου οι άνθρωποι παραμένουν μέχρι το τέλος της λειτουργίας και δεν την κάνουν με το πρώτο «Χριστός Ανέστη».

Mood: Mischievous

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα και σαν καλός καταναλωτής βγήκα να κάνω τα ψώνια για τη μεθαυριανή μέρα και την εβδομάδα που έρχεται. Περιμένοντας στο ταμείο του σούπερ μάρκετ στεκόμουν δίπλα σε ένα stand με βιβλία. Φαίνεται ότι οι υπεύθυνοι του σούπερ μάρκετ θεώρησαν απόλυτα λογικό ότι μαζί με τον άνιθο και το απορρυπαντικό μπορεί να πετάξεις και ένα βιβλίο στο καρότσι. Από την άλλη βέβαια, τα προς πώληση βιβλία δεν ήταν δα και βαριά φιλοσοφία. Στη συνομοταξία Τένιας Μακρή και «Τα μυστικά του ιδανικού σεξ» ανήκαν, αναλώσιμα όσο και ο άνιθος και το απορρυπαντικό, οπότε ίσως οι υπάλληλοι να είχαν δίκιο - ηθελημένα ή μη.

Ανάμεσα όμως σε αυτά τα ανοσιουργήματα έβοσκε μόνο του ένα βιβλίο του Umberto Eco και μάλιστα όχι από τα πιο δημοφιλή του: «Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή», μια συλλογή από στοχασμούς και άρθρα γραμμένα στη δεκαετία του ’70 και τα οποία τριάντα και βάλε χρόνια μετά παραμένουν ζωντανά και απολύτως επίκαιρα ως σχόλια για τη συμπεριφορά του ανθρώπου στον καταναλωτικό κόσμο και απέναντι σε φαινόμενα όπως τα ΜΜΕ, ο αθλητισμός, η τέχνη κλπ. Καταρχήν είναι προφανής η αντίφαση του να προσφέρεται ένα βιβλίο που στηλιτεύει τα δεινά του άκρατου καταναλωτισμού μέσα σε έναν από τους ναούς του, και η ανατροπή που στοιχειοθετεί είναι καλοδεχούμενη. Άλλωστε όπως έγραφα σε προηγούμενο post η ανατροπή τρυπώνει εκεί που δεν την περιμένει κανείς και εμφανίζεται μόνο σε όσους μπορούν να την αναγνωρίσουν.

Αλλά αυτό που με έκανε να αναρωτηθώ σχετίζεται με πιο προσωπικά βιώματα. Τούτο το βιβλίο με έχει κυριολεκτικά σημαδέψει, χωρίς να είναι από τα αγαπημένα μου. Από αναγκαστικό ανάγνωσμα στο μάθημα της Έκθεσης Δέσμης – και καλά για να ανοίξει ο ορίζοντας των απόψεών μας και να βελτιωθεί το επίπεδο της γραφής μας αλλά στην ουσία για να κλέψουμε προκάτ ιδέες και εκφράσεις για τις προκάτ εκθέσεις των Πανελλαδικών – έγινε ο πρώτος φορέας αλλαγής στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμουν τα πράγματα μέχρι τα 19 μου. Μετά από την επίτευξη του στόχου της εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο και την αποβολή της αγωνίας που επί διετία ταλάνιζε και οριοθετούσε τη σκέψη μου είχα αρχίσει να ξεκοκκαλίζω ό,τι βιβλίο έπεφτε στα χέρια μου. Το συγκεκριμένο ήταν όχι μόνο το πιο άμεσα διαθέσιμο αλλά και το πρώτο που με έκανε να δω τα ζητήματα που πραγματεύεται από μια διαφορετική οπτική γωνία.

Όταν λοιπόν το είδα να πωλείται στο σούπερ μάρκετ αναρωτήθηκα αν τελικά η ευτέλεια που συνήθως συνοδεύει τον πολιτιστικό καταναλωτισμό και την πολιτιστική μαζικότητα μπορεί να ανατραπεί εκ των έσω με τέτοιου είδους «κρυφές» και μεμονωμένες αλλά συνειδητές επιθέσεις ποιότητας, χρησιμοποιώντας ως Δούρειο Ίππο το ίδιο το σκουπιδαριό του μαζικού πολιτισμού. Γιατί πιθανότατα κάποιος, κάποια στιγμή θα το αγοράσει αυτό το βιβλίο και ίσως γίνει δέκτης μιας αλλαγής εκεί που δεν την περίμενε. Μπορεί όμως ένα τέτοιου είδους πολιτιστικό «αντάρτικο» να πραγματοποιηθεί εκ των έσω και να έχει επιτυχία ή χρειάζεται σύγκρουση κατά μέτωπο με τα προϊόντα της πολιτιστικής ένδειας; Προς στιγμή αυτά τα ερωτήματα τα επεξεργάζομαι.

Άσχετο: είχα αρχίσει να γράφω ένα βαρύγδουπο post σχετικά με το άγχος και την υπαρξιστική ερμηνεία του Kierkegaard αλλά παραήταν βαρύ για Μεγάλη Εβδομάδα (ίσως και να είναι βαρύ γενικότερα) και γιαυτό μπήκε στο ψυγείο. Καλό Πάσχα και δώστε του (αρνιού) να καταλάβει.

Υ.Γ. Αυτό το #@$&μένο Blogger μου έχει σπάσει τα νεύρα. Προσπαθώ να ποστάρω από το πρωί και μόλις τώρα εδέησε να μου το επιτρέψει...

Mood: Reflective

Σήμερα το πρωί χρειάστηκε να κατεβώ στα Εξάρχεια και για τον συγκεκριμένο προορισμό από το σπίτι μου δεν υπάρχει γρηγορότερος τρόπος για να φτάσω παρά μόνο περπατώντας. Κατέβηκα τη Σκουφά, που από ένα σημείο και έπειτα μετονομάζεται σε Ναυαρίνου - στη διασταύρωση της τελευταίας με τη Ζωοδόχου Πηγής ξεκινά ένας πεζόδρομος που λέγεται Τζαβέλλα. Μπαίνοντας σε κείνο τον πεζόδρομο βλέπω έναν πιτσιρικά 8-9 χρονών να είναι κρυμμένος πίσω από ένα αυτοκίνητο, με το μισό του κεφάλι να εξέχει και να προσπαθεί να κλέψει ματιές από κάτι που προφανώς βρισκόταν παρακάτω. Λίγα βήματα πιο κάτω ήταν μια μικρή στην ίδια ηλικία με τον πιτσιρίκο και μετρούσε γυρισμένη προς μια κολώνα, προφανώς παίζοντας κρυφτό. Την πέτυχα στο «φτου και βγαίνω».

Τι διάολο μου ήρθε και την πλησιάζω λέγοντάς της δήθεν συνομωτικά:

- Κούκλα, ο ένας από αυτούς που ψάχνεις είναι πίσω από το αυτοκίνητο, και της έδειξα με το χέρι μου προς τη μεριά του μικρού.

Και τότε ο δικός σου εισπράττει βλέμμα ύψιστης απαξίωσης και υποτίμησης από τη μικρή που ταυτόχρονα φώναξε στην παρέα της:

- Παιδιά βγείτε γιατί ο κύριος μαρτύρησε που έχει κρυφτεί ένας σας!

Έγινα ρόμπα ξεκούμπωτη μπροστά σε 5 πιτσιρίκια που άρχισαν να βγαίνουν απ’ τις κρυψώνες τους, κοκκίνισα από τη ντροπή μου, ψιθύρισα ένα «συγγνώμη παιδιά» και έγινα καπνός...

Τελικά ή τα σημερινά παιδιά έχουν υψηλό αίσθημα αλληλεγγύης, γεγονός που αυτόματα με κάνει «παιδί του χτες» (μιας και εγώ και οι φίλοι μου πάντοτε είχαμε τη ζαβολιά μέσα μας) ή με έχει εμποτίσει τόσο πολύ η λαμογιά της νεοελληνικής κοινωνίας που ασυναίσθητα πάω να την περάσω ακόμα και σε ένα αθώο παιδικό παιχνίδι. Ό,τι και να’ναι δεν είναι καλό πάντως...

Mood: Embarrassed

Προχτές (ή τη Δευτέρα; δε θυμάμαι ακριβώς) παρακολουθούσα στην Τηλεόραση 902 τον "Ασυμβίβαστο" με τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Ήταν η πρώτη φορά που την είδα και είχα αφοσιωθεί στη ζωντανή εικόνα του Σιδηρόπουλου (αφού μέχρι τότε τον έβλεπα μόνο σε φωτογραφίες) παρά στα ποιοτικά στοιχεία της ταινίας. Με συνεπήρε το καθαρό βλέμμα του, η πραότητα της ομιλίας του και ο λόγος του σε ορισμένα σημεία (συνέντευξη) που φαινόταν ότι δεν ήταν εντός σεναρίου.

Με το τέλος της ταινίας μου ήρθε η επιθυμία να ξανακούσω το "Εν Λευκώ" μετά από αρκετό καιρό. Ψάχνοντάς το στο χάος των CD μου βρήκα μια συλλογή-αφιέρωμα στον Σιδηρόπουλο από το Ποπ & Ροκ, έτος 1996, με τίτλο "Ταξιδεύοντας", την οποία είχα ξεχάσει εντελώς. Άρχισα να ξεφυλλίζω το προσεγμένο αισθητικά 16σέλιδο (με ορισμένα κείμενα όμως που αντί να εξυψώνουν το έργο του Σιδηρόπουλου "καταδικάζουν" τους επικριτές του - φάουλ, κατά τη γνώμη μου) ώσπου έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία του πατρικού σπιτιού του, γωνία Δροσοπούλου και Κεφαλληνίας στην Κυψέλη. Στο σπίτι αυτό ο Σιδηρόπουλος πήρε τη μοιραία δόση, στις 6 Δεκεμβρίου του 1990.

Περιττό να πω ότι έπαθα πλάκα. Από τη συγκεκριμένη διασταύρωση περνάω σχεδόν κάθε μέρα τα τελευταία 5 χρόνια που εργάζομαι στην Κυψέλη, σήμερα μάλιστα ξαναπέρασα επί τούτου, και αν δεν είχα δει τη συγκεκριμένη φωτογραφία απλά θα προσπερνούσα όπως έχω κάνει τόσες άλλες φορές. Φυσικά δεν υπάρχει το παραμικρό (έστω μια μικρή πλακέτα) που να δηλώνει ότι εκεί έζησε αυτός ο άνθρωπος, ως ελάχιστος φόρος στη μνήμη του, αφού ο τάφος του στον Κόκκινο Μύλο δεν υπάρχει και τα σχέδια που κάποτε υπήρχαν για δημιουργία οικογενειακού τάφου είναι άγνωστο τι έχουν γίνει.

Περισσότερο όμως συγκλονίστηκα όταν σκέφτηκα ότι οι άνθρωποι που περνάνε δίπλα μας, οι χώροι στους οποίους ζούμε και κινούμαστε και οι στιγμές που φεύγουν κρατάνε μυστικά που δεν πρόκειται να μάθουμε χωρίς να μεσολαβήσει κάποιο "twist of fate" ή κάποια σύμπτωση που δεν την προκαλούμε. Πόσο μπορεί μια τέτοια σύμπτωση να αλλάξει τη σταθερότητα στη ζωή μας, είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο; Μας συμφέρει να μαθαίνουμε τα πάντα που μας αφορούν/επηρεάζουν ή μήπως ορισμένες φορές είναι καλύτερο να μην το πολυκυνηγάμε και να τα αφήνουμε να περνούν;

Υ.Γ. Το (τεράστιο) οίκημα βρίσκεται σε φάση ανακατασκευής και κατά τα φαινόμενα θα φιλοξενήσει γραφεία. Ίσως η πλακέτα δεν μπαίνει για να μη χαλάσει το "corporate image" της εταιρείας...

Η φωτογραφία είναι από το 16σέλιδο βιβλιαράκι της συλλογής "Ταξιδεύοντας" και περιέχει ανέκδοτους στίχους με τίτλο "Στη Νεκρόπολη της Ελευσίνας". Προέρχεται από το site-αφιέρωμα στον Σιδηρόπουλο που βρίσκεται στη διεύθυνση http://cgi.di.uoa.gr/~bitsikas/Pavlos.html

Η συζήτηση περί ανέγερσης ουρανοξυστών στην Αθήνα άρχισε να ζωντανεύει τα τελευταία χρόνια, με την προοπτική και διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων να χρησιμεύει ως εφαλτήριο για μια ανοιχτή και ακομπλεξάριστη συζήτηση για το ζήτημα. Μετά από περίπου 30 χρόνια απαγόρευσης στην ανέγερση κτισμάτων ύψους μεγαλύτερου των 30 μέτρων οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για να πραγματοποιηθεί μια ζωντανή διαβούλευση για το αν, πώς και με ποιους όρους η Αθήνα μπορεί να αποκτήσει τη δική της La Defence:



ή το δικό της Canary Wharf:


ή ακόμα και το δικό της Levent όπως οι φίλοι μας οι Τούρκοι:



Σε αυτή τη βάση πραγματοποιείται εδώ και περίπου 3 χρόνια μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση στο forum του stadia.gr και στο θέμα με τίτλο "Αρχιτεκτονική". Γενική αντίληψη είναι ότι η άρνηση της αποδοχής του ουρανοξύστη στο αστικό περιβάλλον της Αθήνας δεν προέρχεται από τεκμηριωμένες ενστάσεις που θα είχαν να κάνουν π.χ. με την σεισμική ασφάλεια (αφού πολυόροφοι ουρανοξύστες χτίζονται σε περιοχές με μεγαλύτερη σεισμικότητα από ό,τι η Αττική), την αναγκαιότητα ύπαρξης κτισμάτων τέτοιου ύψους (αναλογιστείτε πόσο στριμωγμένοι είμαστε στα έως-6όροφα κτίσματά μας και πόσο ζωτικό χώρο θα μπορούσε να ελευθερώσει ένας ουρανοξύστης 60 οροόφων) ή το αρχιτεκτονικό τους κάλλος (αφού μεγάλος αριθμός κτισμάτων έχει διακριθεί σε διεθνείς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, η έλλειψη των οποίων στην Ελλάδα είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο συζήτησης).

Η άρνηση βασίζεται αφενός σε έναν απαρχαιωμένο οικοδομικό κανονισμό, αφετέρου σε μια παρωχημένη αντίληψη περί "ανθρώπινου μέτρου" που "δεν θα πνίγει τον άνθρωπο", αγνοώντας φυσικά ότι οι 5όροφες και 6όροφες πολυκατοικίες έχουν μετατρέψει την Αθήνα στο αρχιτεκτονικό τερατούργημα που είναι σήμερα και που σίγουρα δεν εξυπηρετεί κανένα ανθρώπινο μέτρο ή ανάγκη. Σε ένα κράτος που ο χαρακτήρας της αστικής ανάπτυξης δεν ορίζεται από τις βιωτικές και επιχειρηματικές ανάγκες της κοινωνίας αλλά από τις προσωπικές αντιλήψεις και επιθυμίες του εκάστοτε Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ και ορισμένων κλειστών επαγγελματικών ομάδων η κατάσταση είναι λογικό να έχει φτάσει στα σημερινά επίπεδα. Άλλες πόλεις έχουν έρθει αντιμέτωπες με τη νέα πρόκληση και έχουν κερδίσει το στοίχημα. Έχω την πεποίθηση ότι η αστική διαμόρφωση της αθηναϊκής μτητρόπολης είναι ένα φαινόμενο που θα υπερπηδήσει τις όποιες κοντόφθαλμες προσωπικές ή συγκεκριμένων συμφερόντων αντιλήψεις και ότι δεν θα αργήσει η στιγμή που θα καμαρώνουμε ένα επιχειρηματικό κέντρο στην Αθήνα εφάμιλλο των καλύτερων - και ψηλότερων - της Ευρώπης.

Ένα εξαιρετικό άρθρο που επεκτείνει ορισμένα από τα παραπάνω σημεία είναι του Μανώλη Αναστασάκη από το greekarchitects.gr, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Υ.Γ. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στους φίλους gm2263 και Lucretius από το φόρουμ του stadia.gr για τις φωτογραφίες που πήρα από ορισμένα από τα post τους.

Χτες είχα πάει σε ένα φιλικό σπίτι στην Κάντζα και από εκεί σε μία μουσική ταβέρνα στο Κορωπί. Δεν είναι του στυλ μου αυτά τα μέρη με τα ανέμπνευστα προκάτ φαγητά και τις δήθεν κεφάτες ορχήστρες, αλλά ήταν κανονισμένο από μια παρέα της κοπέλας μου οπότε there was no escape. Το καλό ήταν ότι είχε μια καλοκουρδισμένη κομπανία νεαρών που επιπλέον φαινόταν ότι γούσταρε που έπαιζε και δεν το έκανε σαν αγγαρεία, οπότε υπήρχε μια σανίδα σωτηρίας. Όταν λοιπόν άρχισε να παίζει η ορχήστρα και μαζί το απαραίτητο people-watching των μελών ("ο κιθαρίστας πρέπει να'ναι παλιοροκάς", "το μπουζούκι είναι μες στη μαγκιά" κλπ.), αναδείχτηκε ο βιολιστής που:

α) ήταν λες και βγήκε από τοπική του ΚΚΕ - μούσια, κοτσίδα, anorak, μπύρες,
β) πέταγε κάτι απίστευτα solo (αν υπάρχει κάτι τέτοιο στη βιολιστική) και
γ) μέσα στον πανικό των χασαποσέρβικων έχωνε κρυφά μελωδίες όπως Looney Tunes, 9η του Μπετόβεν, Έφη Θώδη και άλλα.

Μιλάμε είχα κυριολεκτικά καρφωθεί στον τύπο, λίγο έλειψε να με παρεξηγήσουν. Μου έφτιαξε την κατά τα άλλα ψιλοβαρετή βραδιά. Τελικά η ανατροπή εισέρχεται παντού, έστω και με τον πιο ανώδυνο τρόπο, και η σημειολογία της είναι που την κάνει ορισμένες φορές διασκεδαστική. Πόσες φορές δηλαδή έχετε δει ένα ολόκληρο μαγαζί να κοπανιέται σαν τρελό σε ρυθμό χασαποσέρβικου που βασίζεται στη μελωδία των Looney Tunes; Απόλαυση.

Υ.Γ. Προς τους απανταχού ιδιοκτήτες μουσικών μεζεδοπωλείων, νεο-παραδοσιακών ταβερνείων κλπ: Δεν είναι κακό να έχετε τα φώτα χαμηλά. Πολύς κόσμος (π.χ., 10 στους 10 στο χτεσινό τραπέζι) το εκτιμά να μην αισθάνεται ότι βρίσκεται κάτω από τους προβολείς του Ολυμπιακού Σταδίου όταν τρώει.

Σε ένα κράτος που λάμπει δια της απουσίας του, ο μόνος τρόπος για να επέλθει αλλαγή είναι η κινητοποίηση των πολιτών. Αυτή η κίνηση ίσως αφυπνίσει τους "ατσαλάκωτους" και content-free πολιτικάντηδες.

http://streetpanthers.blogspot.com/

Δεν ανήκω στην ομάδα αυτή παρότι στηρίζω τη δράση της. Μακάρι να επεκταθούν και στην Αθήνα.