Πήγα που λες ο καημένος προχτές να γραφτώ στον μαραθώνιο της Αθήνας (στη μεσαία απόσταση των 10 χλμ. - μην το παραχέσουμε) και με τρόμο διάβασα ότι οι εγγραφές έχουν λήξει από τις 19 Οκτωβρίου, δηλ. τρεις ολόκληρες εβδομάδες πριν τον αγώνα! Αλλά επειδή είναι μεγαλόψυχοι δέχονται καθυστερημένες εγγραφές, αλλά μόνο σε περιορισμένο αριθμό και καταβάλλοντας €10 για τιμωρία, επειδή είσαι κακό παιδί και αργοπορημένος. Το δεκαρικάκι, βέβαια, επιπλέον του εικοσαρικακίου που κοστίζει το βασικό πακέτο εγγραφής στον αγώνα των 10 χλμ. Τριάντα Ευρώ για να πας να τρέξεις μια ώρα!

Ας πούμε ότι μια τριμελής οικογένεια θέλει να γραφτεί στον αγώνα των 5 χλμ. Με βάση τις οικογενειακές (lol) χρεώσεις που ισχύουν χρειάζεται €70 ο κυρίως εγγραφόμενος (μόνο στο πλήρες πακέτο μπορεί να γραφτεί) και €60 καθένα από τα άλλα δύο μέλη! Σύνολο €190 για μπαμπά και δύο παιδιά, ενώ αν θέλει να έρθει και η μαμά πρέπει να χτυπήσει ένα 15άρι ακόμα (τουλάχιστον). Ωραίος τρόπος για να ξοδέψεις ένα 200άρι σε μία ώρα!

Ρε άσταδιάλα. Αντί να έχετε μια συμβολική τιμή και να γράφετε κόσμο μέχρι την προηγούμενη μέρα, μπας και μαζευτούν καμιά 50αριά χιλιάδες (άνετα) και ξεστραβωθούν τα ζώα που μας κυβερνούν για το ότι σε μια πόλη των 3,5 εκατομμυρίων οι χώροι που μπορεί κανείς να τρέξει ΑΦΟΒΑ και, το κυριότερο, χωρίς να κινδυνεύει να τραυματιστεί είναι ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ, βάζετε εξωφρενικές τιμές και deadline ΤΡΕΙΣ εβδομάδες πριν!

Για ποιο λόγο θα ήθελα πολύ να ξέρω ρε μάγκες. Για να παραγγείλετε τα "ηλεκτρονικά τσιπ" που θα χρονομετρούν τα παιδάκια με τους γονείς τους; Αλήθεια, τι σκατά έξοδα μπορεί να έχει ένας μαραθώνιος, και μάλιστα με τεράστιο χορηγό την Alpha Bank; Όμως ο περισσότερος κόσμος ούτε τσιπάκια θέλει, ούτε χρονομετρήσεις, ούτε τίποτα. Να τρέξει θέλει. Για μια φορά το χρόνο να τρέξει έχοντας ως θέα την Ακαδημία και την Ακρόπολη, χωρίς να χρειάζεται να κάνει σλάλομ ανάμεσα σε παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες, κάδους σκουπιδιών και πινακίδες σουρρεαλιστικά τοποθτημένες στη μέση του πουθενά (όποιος έχει προσπαθήσει να κάνει τζόγκινγκ στον περιφερειακό του Λυκαβηττού με νιώθει). Να τρέξει χωρίς να σιχτιρίζει που ακόμα και χώροι στους οποίους απαγορεύεται η κίνηση οχημάτων γίνονται αφιλόξενοι επειδή κάποιοι δε μπορούν να πάνε από δω εκεί χωρίς να πιάσουν τιμόνι (βλέπε Πανεπιστημιούπολη). Να αισθανθεί έστω και για λίγες ώρες ότι ζει σε μια πόλη φιλόξενη ακόμα και σε όσους δεν καβαλάνε μηχανή και δεν πιάνουν τιμόνι και ότι βγαίνει νικητής απέναντι σε όσους και όσα τον εμποδίζουν να κάνει αυτό που σε όλες τις πόλεις του κόσμου είναι αυτονόητο.

Θα μπορούσα να μπω στη ζούλα μέσα στον αγώνα και να αρχίσω να τρέχω χωρίς να με πάρει κανείς χαμπάρι αλλά έχω ξενερώσει. Γιαυτό το πρωί της Κυριακής θα είμαι κλασικά στο αγαπημένο μου παρκάκι απέναντι από το σπίτι μου για τα καθημερινά 5 χιλιόμετρα, χωρίς χρονόμετρα και συνδρομές, χωρίς deadlines και πακέτα, παρά μόνο με το iPod.

Και μιας και λέμε για μουσική, το παρακάτω playlist δίνει ρυθμό για ένα έντονο μισάωρο (και κάτι ψιλά):

1. Placebo - Meds
2. Editors - The Racing Rats
3. Radiohead - Jigsaw Falling Into Place
4. Panic At The Disco - 9 In The Afternoon
5. Razorlight - Somewhere Else
6. Blur - Popscene
7. Oasis - Bring It On Down
8. Kate Nash - Foundations
9. Supergrass - Bad Blood
10. Teenage Fanclub - Star Sign

Photo: flickr / User: stausi

- Πρωί. Καφές; Γιοκ! Μόνο πράσινο τσάι = μπλιαχ. Λύση (αναγκαστική) = Starbucks, απέναντι. One latte, to take away. Ώπα: γάλα; Μελαμίνη φουλ, κι ας λένε. Soy milk, please. Γάλα σόγιας; Μπλιαχ! Αλλά τι να κάνεις;

- Χάρτης. Πού να πας; Εκεί. Ωραία: 2 τετράγωνα ανατολικά, 4 πάνω, 3 ανατολικά = 30 λεπτά & I'm there. Αμ δε! 1 τετράγωνο = 1 χιλιόμετρο @ least! Περπατάς = OK. Περπατάς κι άλλο = getting anxious. Keep walking = μα πού στο διάολο είναι; Κάνεις λάθος στο χάρτη = &%#@%$&! Στα μισά της διαδρομής = Taxi!

- Φαγητό: go where the locals go. ΟΚ, έφτασες. Μπαίνεις. Κάθεσαι. Ni hao - ni hao. Κατάλογος. WTF? Μόνο κινέζικα; Do you speak English? Κενό βλέμμα. English menu? Κενό βλέμμα. Anybody speaks English? Κενά βλέμματα. Σηκώνεσαι. Zai jian! T.G.I. Friday's.

- Φαγητό no.2: Εστιατόριο με μενού στα αγγλικά. Παραγγέλνεις. Και παραγγέλνεις. Και παραγγέλνεις. Τρως. Και τρως. Και τρως. Check please! What? Μήπως έχετε ξεχάσει κάτι; Τα μισά φαγητά perhaps; Κενό βλέμμα. Never mind. Όχι, όλα μέσα είναι! Πληρώνεις + αφήνεις και σοβαρό tip. Τα thank you σύννεφο.

- Βόλτα. Βράδυ, περπατάς. Παντού κομμωτήρια. Ανοιχτά μεχρι αργά. Χαρακτηριστικό: στην είσοδο, φωτεινός κύλινδρος που γυρίζει. Μέσα: ωραία, βαμμένη και ελαφρώς ντυμένη Κινέζα. You do the maths.

- Traffic. one rule = no rules! Όποιος προλάβει περνάει. Φανάρια προαιρετικά! Προτεραιότητες: 1. Αυτοκίνητο, 2. Ποδήλατο / Μοτοποδήλατο, 3. Κάρα, γάτες, σκύλοι, πύραυλοι, πλοία, 4. (κι ακόμα πιο κάτω) Πεζός.

Έχει και συνέχεια. Να βρω το άλλο μπλοκάκι.

Photo: flickr / User: listorama

Thirty ντέρτι σήμερα. Ή αλλιώς 40 παρά δέκα. Ή αλλιώς η 10η επέτειος των 20ων γενεθλίων μου. Όπως και να το πεις, καβάλησα έναν ακόμα χρόνο, έγινα (;) κατά τι σοφότερος, έμαθα πολλά πράγματα για τον εαυτό μου και για τους άλλους και, το κυριότερο, αισθάνομαι καλά. Όσα με πλήγωσαν τα έβαλα πίσω μου (χωρίς όμως να τα ξεχνώ) και για πρώτη φορά νώθω ξαλαφρωμένος και, το κυριότερο, συνειδητοποιημένος.

Αυτό το 30 κάπως μου κάθεται πάντως. Τυπικά τα ανέμελα 20's τελείωσαν, και μαζί κόπηκε ο συνδετικός κρίκος μιας δεκαετίας που με βρήκε τριτοετή φοιτητή να πετάω στα σύννεφα (γενικώς) με κάποια ψήγματα σκέψεων για την πορεία που θα ακολουθούσα (και που εν τέλει ακολούθησα) και με αφήνει παντρεμένο, γατο-πατέρα και σχεδόν κάτοχο διδακτορικού. Μέσα σε αυτή τη δεκαετία άνθρωποι πολύ κοντινοί έφυγαν για πάντα, άνθρωποι ήρθαν κι έφυγαν, και επίσης ήρθαν άνθρωποι που ελπίζω να μείνουν για πάντα.

Κατά διαβολεμένη σύμπτωση σήμερα γιορτάζουμε όλοι εμείς που ιστολογούμε, καθώς η 14η Ιουνίου είναι η Διεθνής Ημέρα των Webloggers, που φέτος εορτάζεται για 5η φορά. Κάθε χρόνο, προς τιμή της ημέρας, είθισται να γράφεται ένα post με ένα συγκεκριμένο θέμα. Ο φετινός στόχος είναι να γραφτεί κάτι σχετικά με την αλλαγή, δηλ. τι άλλαξε στη ζωή του γράφοντα τον τελευταίο χρόνο και τι περιμένει να γίνει στον ερχόμενο χρόνο.

Εντάξει, να μην το κλισεδιάσουμε εντελώς το ζήτημα. 1,5 χρόνο τώρα αυτό το πράγμα προσπαθώ να καταγράψω, άλλοτε πιο επιτυχημένα και άλλοτε λιγότερο. Το μόνο που θα έλεγα ότι περιμένω στον χρόνο που μπαίνει είναι να φτάσω επιτέλους σε ένα τέλος με το διδακτορικό, ένα τέλος που το βλέπω συνεχώς πιο κοντά. Μόλις τελειώσω θα κάνω ένα τεράστιο post για τους δρόμους που πρέπει να αποφύγει όποιος θέλει να κάνει ένα διδακτορικό χωρίς να το σιχαθεί, και που δυστυχώς τους ακολούθησα όλους.

Χρόνια πολλά και μη σταματάτε να μπλογκάρετε!

Ήμουν από εκείνους που εξέφρασα την υποστήριξή μου στην πρωτοβουλία του nefelika για την αποκριάτικη συγκέντρωση διαμαρτυρίας την περασμένη Κυριακή, η οποία δεν πραγματοποιήθηκε λόγω μικρής συμμετοχής. Δεν πήγα γιατί ήμουν εκτός Αθήνας αλλά τώρα που το σκέφτομαι δεν ξέρω αν θα πήγαινα και εδώ να ήμουν, παρότι εξαρχής μου φάνηκε (και συνεχίζει να μου φαίνεται) πρωτότυπη ιδέα. Νομίζω ότι αρκετοί πρέπει να σκέφτηκαν με τον ίδιο τρόπο, και το ζήτημα είναι το γιατί.

Ήθελα λοιπόν να πω (και ενώ θα μπορούσα κάλλιστα να αφήσω σχόλιο στο post του nefelika, θέλω να γράψω 2-3 πράγματα αυτόνομα και αυτούσια) ότι: πρώτον, η απογοήτευση που αισθάνεται κάποιος που αναλαμβάνει μια πρωτοβουλία που δεν τελεσφορεί είναι δικαιολογημένη μόνο σε ό,τι αφορά την μη τέλεση της δράσης που οραματιζόταν και μόνο. Δεν είναι προσωπική αποτυχία (δεν είναι καν αποτυχία), ούτε σημαίνει κάτι για τον χαρακτήρα του nefelika, ο οποίος ξέρει αν μη τι άλλο να κινητοποιεί και να περνάει το μήνυμα που θέλει. Το έχει αποδείξει άλλωστε ουκ ολίγες φορές. Είναι ο χαρακτήρας της πρωτοβουλίας που δεν την κάνει τόσο ελκυστική.

Και έρχομαι στο δεύτερο, που είναι και η δική μου ερμηνεία για την περιορισμένη προσέλευση το απόγευμα της Κυριακής. Δύσκολα θα αρχίσει κάποιος να σκέφτεται α) τι θα ντυθεί που να έχει νόημα και σχέση με τα τεκταινόμενα στον χώρο των blogs, β) να συνεννοηθεί με άλλους bloggers για να έχουν (ή όχι) το ίδιο θέμα στις στολές τους, γ) να φτιάξει πλακάτ, πανώ και λοιπά παραφερνάλια. Όμως ακόμα πιο δύσκολο είναι να πειστεί κανείς να συμμετάσχει χωρίς να γνωρίζει ότι υπάρχει μια κρίσιμη μάζα ατόμων που αναλαμβάνουν την οργάνωση όλου του πράγματος και που θα συμμετάσχουν όπως και να'χει. It saves you from the embarrassment (που λένε και στο χωριό μου) να είσαι ο μόνος ή από τους λίγους που συμμετέχουν, όπως κάτι αποτυχημένα αποκριάτικα πάρτι που όλοι καταλήγουν να έρχονται με κοστούμια κι εσύ είσαι ο μόνος μασκαρεμένος. Νομίζω ότι αυτός ήταν ο ενδόμυχος φόβος: "να πάω, αλλά αν είμαι μόνος μου;" - και τελικά αυτό έγινε. Συν κάτι ακόμα που νομίζω ότι το παραβλέψαμε.

Η μεγάλη διαφορά από τις μεγάλες αυθόρμητες συγκεντρώσεις για την Πάρνηθα και τις πυρκαγιές του Αυγούστου είναι ότι εκεί υπήρχε ένα τεράστιο drive, ένα κίνητρο που πήγαζε από τις μαυρισμένες μας ψυχές, που πάσχιζε να ξεχυθεί και να μαυρίσει όλους του ανευθυνοϋπεύθυνους που θα έβρισκε στο δρόμο του. Λίγες μέρες αργότερα αυτό το κίνητρο μετατράπηκε (στο βαθμό που μας επιτρέπει η πολιτική μας ωριμότητα) και σε συγκεκριμένη ψήφο διαμαρτυρίας. Εδώ δεν υπήρχε κάτι τέτοιο, παρότι η δυνητική απειλή από τον blogo-κτόνο νόμο που πάνε να περάσουν είναι μεγάλη. Μήπως τελικά, αναρωτιέμαι, η όποια διαμαρτυρία/κινητοποίηση έχει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα όταν πραγματοποιείται στη βάση χειροπιαστών αφορμών; Τροφή για σκέψη...

Το τρίτο που ήθελα να πω έχει σχέση με την εικόνα που και καλά έβγαλε προς τα έξω η μικρή προσέλευση. Φαντάζομαι ότι για όσους περιμένουν στη γωνία (και δεν είναι λίγοι), το "κίνημα" των μπλόγκερς αποδείχτηκε ότι είναι μόνο εύκολες ατάκες από τα πληκτρολόγια, ότι η μοναδική αντίσταση γίνεται με απεργίες/διαμαρτυρίες/ταξική πάλη κλπ., ότι "τελειώσαμε με τους μπλόγκερς" (do you remember?) και άλλα τέτοια. Εγώ πάλι πιστεύω ότι κάθε τέτοια ημιεπιτυχής πρωτοβουλία έχει πολλά να μας διδάξει για το μέλλον. Το σημαντικότερο δίδαγμα είναι ότι η "ιδιότητά" μας (δε μου αρέσει αυτός ο χαρακτηρισμός αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο) ως ιστολόγοι δεν μπαίνει σε καλούπια και γιαυτό δεν πρέπει να επιφορτίζεται με το άγχος της επιτυχίας. Ούτε κόμμα είμαστε, ούτε συνδικάτο για να μετράμε την επιτυχία των πρωτοβουλιών μας. Απλώς ορισμένοι από εμάς προσπαθούμε να εκφράσουμε μια συλλογική φωνή που το μόνο κοινό της είναι ότι προέρχεται από καθημερινούς ανθρώπους που κάποια στιγμή αποφάσισαν να ανοίξουν ένα μπλογκ. Αυτή η φωνή πρέπει να πρσπαθήσουμε να ακουστεί σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Το αν θα γίνεται με μάσκες ή χωρίς, με αποκριάτικα happenings ή μέσω του Διαδικτύου είναι κάτι που τώρα το μαθαίνουμε. Νομίζω ότι το αποτέλεσμα της κυριακάτικης συγκέντρωσης δείχνει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε.

Δε μου άρεσε ποτέ ο τρόπος που το Press-GR παρουσίαζε τις ειδήσεις-αποκαλύψεις του. Το διάβασα λίγες φορές και περισσότερο με ενόχλησε το άκρως επιθετικό του ύφος παρά οι αποκαλύψεις που βγάζει ή υποτίθεται ότι βγάζει στη φόρα. Δε με ενδιαφέρει επίσης αν οι διαχειριστές του είναι ένοχοι, αθώοι, θύματα, θύτες ή ο,τιδήποτε - αν είναι ένοχοι ας πληρώσουν, αν είναι αθώοι ας βρουν το δίκιο τους. Αυτό που με ενοχλεί αφάνταστα είναι ότι για πρώτη φορά ο όρος/ιδιότητα/τίτλος/whatever του ιστολόγου διασύρεται στα στόματα άσχετων με το συγκεκριμένο ζήτημα αλλά και με πολλά άλλα θέματα, που καλύπτουν την άγνοιά τους με φωνές και ποδηγετούν όσους δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους. Δυστυχώς οι τελευταίοι είναι πολλοί. Άκουσα αρκετό κόσμο τις τελευταίες μέρες να μιλά αρνητικά, υποτιμητικά για τα blogs, κόσμος που δεν έχει σχέση με το Internet (πόσο μάλλον με τα ιστολόγια) και που προφανώς "διαμόρφωσε" άποψη από τον Μάκη και τον Κακαουνάκη.

Με ενοχλεί επίσης που έστω και με αυτό τον τρόπο βρήκαν κάποιοι σοβαρό πάτημα για να βάλουν φραγμούς στην ελεύθερη έκφραση μέσω των ιστολογίων. Ήδη η κυβέρνηση, με περισσή σπουδή, προωθεί νομοθετική ρύθμιση σχετικά με τη λειτουργία διαδικτυακών υπηρεσιών όπως τα ιστολόγια. Πιθανότατα, λοιπόν, το blog της Αμαλίας εμπίπτει στην κατηγορία των υβριστικών/δυσφημιστικών blog. Παράξενο, γιατί κοντά ένα χρόνο πριν όλοι έτρεξαν να αφουγκραστούν το πρόβλημα της Αμαλίας, να είναι "δίπλα" της, να αφήνουν σχόλια συμπαράστασης (Αβραμόπουλος, Βενιζέλος κλπ.) και κανείς δεν ήγειρε θέμα δυσφήμισης. The times they are a-changin'...

Από την άλλη, ακόμα δεν έχω ακούσει αντίδραση του προ των εκλογών υπέρμαχου των blogs και των bloggers Συνασπισμού. Φαίνεται ότι ο νέος πρόεδρος θεωρεί το appeal του ιδιαίτερα δυνατό ώστε να μη χρειάζεται να προσεταιριστεί την κοινότητα των blogs για να αυξήσει την εκλογική του δύναμη. Εξάλλου το δείχνουν και τα γκάλοπ -με 16% "ποιος τους γαμεί τους bloggers" (που γράφει και ο φίλος Nefelikas);

Δεν μπορώ πάντως να μην σκέφτομαι ότι όλο αυτό το σκηνικό μπορεί να είναι ακόμα και inside job για να δοθεί η παραπάνω αφορμή για έλεγχο των ιστολογίων. Και αυτή η υποψία μου θα ενισχυθεί αν η υπόθεση κουκουλωθεί πανηγυρικά και το μόνο που απομείνει είναι ο (όποιος) νόμος. Βρισκόμαστε μπροστά στο φάσμα της πρώτης μεγάλης ήττας για την κοινότητα των blogs. Δούρειος Ίππος; Πιθανό και όχι παράλογο...

Ετοίμαζα ένα post μετά από πρόσκληση της lifewhispers αλλά με πρόλαβε ο χιονιάς. Αυτός ο κλασικός χιονιάς που μας επισκέπτεται κάθε 3-4 χρόνια και παραλύει όλο το σύστημα για κάνα δυο-τρεις μέρες. Που σε σχέση με το 2004 είναι πιο χαλαρός, δεν έχει γονατίσει όλη την Ελλάδα, αλλά που ακόμα κι έτσι, με 3 ώρες και 10 πόντους χιόνι, απαιτεί τη χρήση αντιολισθητικών αλυσίδων ακόμα και στο κέντρο της Αθήνας.

Τις περιμένω πώς και τι αυτές τις μέρες, πάντως. Το Σάββατο το βράδυ, και ενώ το φαινόμενο ήταν σε εξέλιξη και κατέβαινε προς Αθήνα, ένιωθα μια όμορφη προσμονή και έβγαινα κάθε 10 λεπτά στο μπαλκόνι φιλικού μας σπιτιού προς τα βόρεια για να δω τι γράφει το θερμόμετρο. Κατά τις 5 το πρωί με ξύπνησε (όπως συνηθίζει τον τελευταίο καιρό) η μικρή Περσεφόνη λόγω πείνας, και ενώ της έδινα τις κροκετούλες της διέκρινα τα χιονισμένα δέντρα στον ακάλυπτο - από τότε δεν κατάφερε να με ξαναπάρει ο ύπνος και μέχρι τις 9:30 χαζοκοιμόμουν.

Καταφέραμε να οδηγήσουμε γύρω από τον Λυκαβηττό πριν κλείσει εντελώς η περιφερειακή, και εκεί κατά τις 4 το απόγευμα το θερμόμετρο έδειχνε -2. Γίναμε μάρτυρες ενός τυπικού δείγματος νεοελληνικής αρτηριοσκλήρωσης με πρωταγωνιστή την Ελληνική Αστυνομία: για όσους δεν γνωρίζουν ο Λυκαβηττός έχει δύο δρόμους που οδηγούν προς το θέατρο, τον κύριο και έναν μικρότερο που είναι μόνο κάθοδος. Η Αστυνομία είχε απαγορεύσει την άνοδο προς το θέατρο από τον κύριο δρόμο, αλλά είχε αφήσει ανοιχτό τον μικρότερο, με την δικαιολογία ότι "είναι μόνο κάθοδος". Στην επισήμανσή μου ότι αυτοκίνητα ανεβαίνουν σωρηδόν μου απάντησαν ότι "είναι δική τους η ευθύνη" και παρότι τυπικά είχαν δίκιο, δεν θα τους κόστιζε να είχαν έναν ζητά να φυλάει και τον άλλο δρόμο.

Πάντως σήμερα δεν πηγαίνω στη δουλειά. Καλό αυτό, κάθε επιπλέον μέρα εργασίας για το διδακτορικό είναι πολύτιμη, γιατί τον τελευταίο καιρό η δουλειά με είχε ψιλοπνίξει. Τώρα κάθομαι με τη μικρή Περσεφόνη αγκαλιά και ανοίγω σιγά-σιγά τα κιτάπια μου, ενώ ο ήλιος αρχίζει να κάνει τη δουλειά του. Όμορφα πράγματα.

Ένα πράγμα έχω ευχαριστηθεί με τη νέα σύνδεση ADSL: το Internet radio μέσω iTunes. Μιλάμε ότι χάνομαι με τις ώρες (σε όσους σταθμούς είναι free τέλος πάντων) και στα μουσικά είδη που μπορεί κανείς να ακούσει. Ειδικά αυτό το Σ/Κ που ο καιρός δεν προδιέθετε για πολλά ούτε επέτρεπε ιδιαίτερες εξόδους, το ηλεκτρονικό ραδιόφωνο μου κράτησε καλή παρέα. Είναι μεγάλο πράγμα έξω να βαράει καρφοπέταλα κι εσύ να βρίσκεσαι στην Κούβα, να πετάγεσαι για καμιά ωρίτσα στο Ιράν, μετά να παίρνεις την πρώτη πτήση για Βενεζουέλα, κι από κει να ρίχνεις και ένα σάλτο στο Τόκυο για την τελευταία λέξη της Ιαπωνικής pop.

Μέσα σ'όλα υπάρχει κι ένας ελληνικός σταθμός με το πρωτότυπο όνομα "Ελληνικός FM". Καλός είναι, δε λέω, αλλά όταν έχεις τέτοια ποικιλία είναι κρίμα να χάνεις το χρόνο σου ακούγοντας Τσαλιγοπούλου και Αρβανιτάκη. Ίσως για κάποιον τρελαμένο από τη Κούβα, για παράδειγμα, ο Ελληνικός να φαίνεται τόσο εξωτικός όσο το Radio Cubanismo. Ευτυχώς λοιπόν που δεν ακούγονται νεο-σκυλέ σκουπίδια αλλά πιο ψαγμένη μουσική, και όχι μόνο από τον χώρο του "έντεχνου".

Κι όλα αυτά έρχονται να αναπληρώσουν τη βαρετή κατάσταση που επικρατεί στο κανονικό ραδιόφωνο. Με εξαίρεση τον Κόσμο, το Τρίτο και τον Εν Λευκώ (άντε και τον Red σε ορισμένες στιγμές) οι υπόλοιποι σταθμοί είναι, νομίζω, μια από τα ίδια. Γιαυτό το λόγο δεν άκουγα ποτέ ραδιόφωνο με τις ώρες, αλλά τώρα είτε είμαι στο γραφείο είτε στο σπίτι το iTunes είναι μονίμως ανοιχτό. Όπως πριν 30 χρόνια το τρανζιστοράκι.

Αυτά. Πάω για lounge στο Παρίσι και μετά λέω να πεταχτώ από Χαβάη. Άραγε να υπάρχει δυνατότητα Internet radio και στο αυτοκίνητο; Λέμε τώρα.

Τον τελευταίο καιρό βιώνω ένα περίεργο καθεστώς σχέσεων με συγγενικά μου πρόσωπα, κοντινά και μη. Αυτό το καθεστώς έχει ξεκινήσει εδώ και 2-3 χρόνια αλλά έχει ενταθεί από τη στιγμή που μετακόμισα. Βασικό χαρακτηριστικό των "νέων" σχέσεών μου με τους συγγενείς μου είναι η απομάκρυνση, όχι με την έννοια "χαθήκαμε και δε μιλάμε" αλλά με την έννοια "δεν σε υπολογίζω σε σημαντικά γεγονότα της ζωής μου". Δύο πρόσφατα παραδείγματα:

- Ξαδέρφη (πρώτη) που διαμένει στο εξωτερικό παντρεύεται και καλεί στο γάμο 1 από τους 3 συγγενείς που έχει στην Ελλάδα. Οι δύο που δεν καλεί είμαι εγώ και ο αδερφός μου.
- Άλλη ξαδέρφη εθεάθη να τρώει με τον "μέλλοντα σύζυγο" της, για τον οποίο φαίνεται να γνωρίζει όλο το συγγενολόι εκτός από εμένα.

Για να μην πω για τις ευχές που δεν έλαβα τα Χριστούγεννα ή που έλαβα μέσω εκπροσώπων, δηλαδή των πλησιέστερων συγγενών μου. Λες και δεν υπάρχουν κινητά ή λες και το καινούριο μου τηλέφωνο είναι απόρρητο ή ο αριθμός είναι στο Kiribati, να πούμε, με χρέωση €15/λεπτό. Ρε ουστ.

Με πονάει, όπως καταλαβαίνεις, όλο αυτό το σκηνικό, γιατί θεωρούσα ότι τους πλησιέστερους συγγενείς μπορείς και οφείλεις να τους συμβουλεύεσαι αλλά και να τους κάνεις κοινωνούς στις μεγάλες αποφάσεις και εξελίξεις της ζωής σου. Βλέπω όμως ότι οι συγγενείς μου έχουν μια εντελώς διαφορετική, ατομιστική αντίληψη. Ίσως έπρεπε να το περιμένω, δηλαδή ίσως την είχα δει εντελώς λάθος, ιδεαλιστικά και έχοντας πεποίθηση στην πολυτιμότητα της εξ αίματος σχέσης. Αλλά για εμένα ο ιδεαλισμός δεν είναι αφέλεια, είναι πεποίθηση σε μια ανώτερη ποιότητα και ταυτόχρονα είναι απαίτηση ότι οι υπόλοιποι θα ανταποκριθούν στην ποιότητα που αναμένεις εσύ από αυτούς.

Όπως επίσης μου τη δίνει αφάνταστα που οι μεγαλύτερες κατινιές γίνονται μεταξύ συγγενών. Έχω ιδιαίτερους λόγους να υπολογίζω ότι αυτές οι κατινιές προς εμένα γίνονται γιατί στο σόι μου ξεχωρίζω σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, από όλες τις απόψεις. Και, ως γνωστόν, όσα δεν φτάνει η αλεπού δεν πηδάει να τα πιάσει αλλά τα κάνει κρεμαστάρια.

Από την άλλη, κάτι τέτοιες ευκαιρίες δίνουν αφορμές για ξεσκαρτάρισμα. Δηλαδή, η λίστα των προσκεκλημένων στον γάμο μου (όποτε γίνει) μίκρυνε κατά 4 τουλάχιστον άτομα, και από ό,τι φαίνεται έπεται συνέχεια. Με ξελαφρώνει από το βάρος των "υποχρεώσεων", που τις σιχαίνομαι, και χωρίς να είναι δική μου η ευθύνη. Όποιος κατάλαβε για ποιο λόγο δεν θα είναι μέρος της ζωής μου από δω και πέρα, κατάλαβε, και όποιος δεν κατάλαβε, tough shit.

Σκέφτομαι αν αξίζει να το αφήσω έτσι, με ένα απλό Χ και χωρίς καμία ειδοποίηση ή αν θα έπρεπε να πέσει ματς με την κατάλληλη αφορμή. Τείνω προς το δεύτερο. Η φαινομενική αδιαφορία δίνει πεδίο δράσης σε όσους επιβουλεύονται την ευτυχία σου. Εξάλλου, όσες σχέσεις είναι να χαλάσουν έχουν ήδη χαλάσει από τη δική μου πλευρά, οπότε ας γίνει λίγο μπούγιο μήπως και μπουν στη θέση τους ορισμένα πράγματα.

Ό,τι και να γίνει πάντως, το πήρα το μάθημά μου. Εγώ πλέον είμαι διαθέσιμος για όποιον συγγενή νομίζει ότι αξίζει να συνεχίσει να έχει σχέσεις μαζί μου. Για τους υπόλοιπους καλή τύχη και να μη μου γράφετε.

Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο ξεκίνησα το ταξίδι μου στο μπλογκοχωριό του ελληνικού Ίντερνετ. Ξεκίνησα, όπως είπα, για να μετρήσω τις δυνάμεις μου εκθέτοντας τον διάτρητο εαυτό μου και τις σκόρπιες σκέψεις μου σε ανθρώπους που μέχρι τότε μου ήταν παντελώς άγνωστοι. Πολλοί γουστάρουν να γράφουν για να διαβάζονται από άλλους και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να μπουν στο κέντρο της προσοχής, όμως η δική μου η προσπάθεια (όπως και νομίζω κάθε άλλη προσπάθεια στη ζωή μου) ήταν δύσκολη και επίπονη. Γιατί για να δώσω το κομμάτι του εαυτού μου που αναλογεί σε τούτο το blog έπρεπε να το αποχωριστώ εγώ ο ίδιος, ή τουλάχιστον να αποκηρύξω την αποκλειστικότητά του. Ακόμα δεν αισθάνομαι απόλυτα έτοιμος να γράψω κάποια πράγματα που θα ήθελα. Ίσως να μην αισθανθώ ποτέ έτοιμος, αλλά χαίρομαι με την προσπάθεια που έχω κάνει μέσα σε αυτό τον ένα χρόνο.

Η επαφή μου με όσους με διαβάζετε και σας διαβάζω (πραγματικά το κάνω, παρότι είμαι χαμένος τον τελευταίο καιρό) έχει γίνει μια δεύτερη καθημερινότητα. Ξέρετε, όταν κάποιος μου είναι αδιάφορος, τίποτα δε μπορεί να με εμπνεύσει να δημιουργήσω την παραμικρή εικόνα του στο μυαλό μου. Όμως για πολλούς από σας έχω πλέον στο μυαλό μου μια πολύ συγκεκριμένη εξωτερική εμφάνιση, κινήσεις, χροιά φωνής, ακόμα και το εργασιακό ή οικιακό περιβάλλον από το οποίο γράφετε, κι αυτό λέει πολλά για το τι σημαίνετε για μένα. Το αν αυτή η εικόνα συμπίπτει με την πραγματικότητα δεν έχει καμία σημασία, εξάλλου όλοι δικαιούμαστε να έχουμε ένα alter ego.

Να μη σας απαριθμήσω έναν-έναν, ξέρετε ποιοι και ποιες είστε. Σας ευχαριστώ για τις προσκλήσεις στα μπλογκοπαίχνιδα, τα περίπου 700 σχόλιά σας στα περίπου 110 post μου, τα ενθαρρυντικά λόγια στις δύσκολες στιγμές, τις άπειρες στιγμές γέλιου που έχω ρίξει με τα δικά σας post, τη συγκίνηση με την αμεσότητα και αυθεντικότητα της γραφής σας. Σκοπεύω να είμαι εδώ αρκετό καιρό ακόμα, ελπίζω από βδομάδα να γράφω συχνότερα (ή όποτε η καταραμένη η ΟΝ δεήσει να μου κάνει τη γαμημένη τη σύνδεση) και... συνεχίζουμε γερά!

Το επόμενο τριήμερο θα με βρει στις θερμές ακτές της Costa del Sol στην Ανδαλουσία, όπου σκοπεύω να απολαύσω (όσο ο χρόνος μου το επιτρέψει) τον ήλιο στην παραλία του Torremolinos και, αν ο καιρός είναι καλός, να ρίξω καμιά βουτιά και σε κείνα τα νερά της Μεσογείου. Μαγιό θα πάρω μαζί μου, φωτομηχανή επίσης, και παρότι πηγαίνω για ένα πολύ σημαντικό meeting σκοπεύω να ευχαριστηθώ τη διαμονή μου - όσο βέβαια μπορώ χωρίς την παρέα της συντρόφου μου. Εξάλλου, φεύγω αύριο το πρωί (αντί για απόγευμα) ακριβώς για να προλάβω να δω πέντε πράγματα πριν την κρίσιμη συνάντηση της Τετάρτης και της Πέμπτης.

Επιπλέον, το meeting γίνεται σε μέρος που αποτελεί τουριστικό πόλο έλξης, μπας και φιλοτιμηθεί να έρθει κανένας από τους εξωτερικούς experts που έχουμε προσκαλέσει. Έτσι είναι: το τερπνόν μετά του ωφελίμου, ακόμα και για τους τεχνοκράτες Ευρωπαίους...

Τα λέμε από Παρασκευή - ελπίζω με ελαφρύ μαύρισμα!

Είναι απλά η εντύπωσή μου ή όντως το Facebook έχει γίνει προπύργιο του φιλελευθερισμού; Ελάχιστους έχω συναντήσει που να μην δηλώνουν "liberal" ή "very liberal" ως πολιτική τοποθέτηση στο προφίλ τους. Πολύ liberal-ίκι πουλάμε, μου φαίνεται, και αυτό δε μ' αρέσει καθόλου για μια χώρα σαν την Ελλάδα.

Και εντάξει, ας πούμε ότι ο (νεο)φιλελευθερισμός φοριέται τελευταία. Αυτό όμως που βιώνουμε στην Ελλάδα δεν είναι μετάβαση σε οικονομία της αγοράς, ούτε προστασία της ατομικής περιουσίας, αλλά ξεπούλημα και ασυδοσία. Φωτεινά παράδείγματα οικονομίας της αγοράς με ουσιαστική αναδιανομή του εισοδήματος, ελάττωση των κοινωνικών ανισοτήτων και προστασία του περιβάλλοντος μπορεί κανείς να βρει σε σοβαρά κράτη όπως η Γερμανία και η Ολλανδία. Κατά τα άλλα στην Ελλάδα από το δεύτερο τρίμηνο του 2008 το ΦΠΑ θα αυξηθεί κατά 1%, ως late Christmas present και ως "απόδειξη" της κυβέρνησης ότι μπορεί να παρεμβαίνει όσο το δυνατόν λιγότερο στη λειτουργία της οικονομίας.

Αλλά είναι κι αυτές οι επιλογές του Facebook πολύ κουλές. Αν δεν είσαι liberal, είσαι είτε συντηρητικός (γιατί αυτά τα δύο μου φαίνονται συμπληρωματικά;), moderate (μεσοβέζικη λύση) ή apathetic. Τέλος. Δηλαδή ένας σοσιαλιστής, ένας ακροδεξιός, ένας αριστερός, ένας αναρχικός κλπ. κατάσσονται όλοι στο τσουβάλι "other" - όμως μπορείς να επιλέξεις το βαθμό του φιλελευθερισμού που επιδεικνύεις! A, υπάρχει και η επιλογή του "ελευθεριστή" (libertarian) αλλά αμφιβάλλω για το πόσοι γνωρίζουν αυτή την έννοια και τις διαφορές της από τον φιλελευθερισμό.

Ας κουλάρουμε, λοιπόν, με τον φιλελευθερισμό στην ελληνική βερσιόν του γιατί μέχρι στιγμής μας οδηγεί σε χειραγώγηση της αγοράς, περιορισμό των ατομικών ελευθεριών και αδιαφάνεια στη διακυβέρνηση. Μέχρις ότου τα παραπάνω πάψουν να υποστηρίζονται από το στρεβλό οικοδόμημα της ελληνικής φιλελεύθερης έκδοσης και μέχρι η οικονομία της αγοράς στην Ελλάδα να ενισχύει ουσιαστικά τον ανταγωνισμό και τον καταναλωτή, ας επιλέξουμε το "other".

Οι φίλοι μου από τα Μουσικά Προάστια δημοσιεύουν για πρώτη φορά ένα ανέκδοτο έμμετρο παραμύθι του Μάνου Ελευθερίου με τίτλο "Τα Πουλιά Μια Φορά". Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό πόνημα του μεγάλου στιχουργού και ποιητή το οποίο παρέμεινε στην αφάνεια για περίπου 10 χρόνια μέχρι που το εμπιστεύτηκε στα ικανά χέρια των παιδιών - που στα τόσα χρόνια της φιλίας μας δείχνουν την ίδια ατελείωτη αγάπη για το ελληνικό τραγούδι.

Όπως γράφουν οι φίλοι, "ο ανθρωπισμός του κύριου Μάνου στοχεύει στην απελευθερωτική πράξη και όχι στη γυαλιστερή φιλανθρωπία. Δεν περιέχει μισόλογα και καλαμπουράκια. Και θέλουμε αυτός ο ανθρωπισμός να συνεχίσει να εμπνέει το ελληνικό τραγούδι."

Θα πρόσθετα ότι αυτός ο ανθρωπισμός πρέπει να εμπνέει όχι μόνο το τραγούδι αλλά όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Εκεί όπου η γυαλιστερή φιλανθρωπία περισσεύει και κάνει τρανταχτή την παρουσία της ιδιαίτερα αυτές τις μέρες, καπηλευόμενη ένα επίπλαστο αίσθημα χαράς που συνδυαζόμενο με τον οίκτο θρέφει τη χειμερία νάρκη της συνείδησής μας.

Θα ήθελα πολύ να έβρισκα ένα σκίτσο του Jean Gourmelin για να πλαισιώσει τούτο το post αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερα. Αντ' αυτού παραθέτω ένα σκίτσο του John Lennon, που χρησιμοποιήθηκε ως εξώφυλλο στο σινγκλ "Free As A Bird" που κυκλοφόρησε πριν 12 χρόνια και λίγες μέρες. Νομίζω ότι ταιριάζει όμορφα με την τελευταία στροφή του ποιήματος, όμως αν κάποιος ενοχλείται από τη σύνδεση των δύο καλλιτεχνών ζητώ συγγνώμη.

Μ'αυτό το ποίημα σας χαιρετώ και εύχομαι καλά Χριστούγεννα, ελπίζοντας ότι θα κάνω ένα τελευταίο post πριν βγει ο χρόνος.

Νομίζω ότι τόσον καιρό έχει γίνει αντιληπτό ότι δεν είμαι η προσωποποίηση του Γκαστόνε, το αντίθετο θα έλεγα. Γιαυτό όταν συμβαίνει κάτι αναπάντεχα καλό το θεωρώ θετικό οιωνό και επηρεάζομαι για αρκετό καιρό μετά. Μερικές φορές όμως τα καλά πράγματα συμβαίνουν όταν τα χρειάζεσαι περισσότερο και τότε έχουν ακόμα μεγαλύτερη αξία.

Την προηγούμενη Τετάρτη, και ενώ ετοιμαζόμουν να βγω για ποτό με την ευκαιρία του εορτασμού των γενεθλίων του brother, έφαγα τις εξής φρίκες μέσα σε διάστημα 2 ωρών:
- Η κίνηση λόγω της απεργίας με έκανε να χάσω 1 ώρα στο δρόμο από το γραφείο για το σπίτι, ενώ συνήθως δεν μου παίρνει περισσότερα από 20 λεπτά.
- Η μικρή πρώην-Άριελ/νυν-Περσεφόνη-και-χαϊδευτικά-Πούπσυ (από τη γνωστή διαφήμιση που πολύ μας αρέσει) έκανε την πρώτη μεγάλη ζημιά: καταξέσκισε το προστατευτικό ενός φωτιστικού που είχαμε στο σαλόνι και με συφίλιασε big time.
- Η σακούλα που είχα για το δώρο του αδερφού μου σκίστηκε καθώς προσπαθούσα να το βάλω μέσα, και αναγκάστηκα να το κρατάω στα χέρια all the way.
- Η φαεινή ιδέα μου να χρησιμοποιήσω Μετρό συνετρίβη όταν φτάνοντας στον σταθμό είδα κατεβασμένα ρολά - μόλις τότε συνειδητοποίησα ότι ούτε το Μετρό λειτουργεί λόγω απεργίας και ότι θα αναγκαζόμουν να κάνω τη διαδρομή Ιλίσια-Εξάρχεια με τα πόδια.

Τελείως φρικαρισμένος βάζω το shuffle (ή "σουφλέ" ελληνιστί) στο mp3, ελπίζοντας να πετύχω κάτι γκαζιάρικο για να ταιριάζει με τα νεύρα που με είχαν καβαλήσει. Και από όλα τα κομμάτια που έχω φορτώσει (περίπου 300), έρχεται αυτό πρώτο-πρώτο:



Αμέσως οι καρδιακοί παλμοί γύρισαν στα φυσιολογικά επίπεδα. Αυτό με βοήθησε να απολαύσω τη βραδινή μου βόλτα μέσα από το Κολωνάκι, που μου έχει λείψει πολύ, και κατά συνέπεια έφτασα on-time στο μέρος συνάντησης. Επιπλέον, επειδή το μπαράκι που είχαμε κανονίσει να πάμε ήταν τίγκα and then some, την κάναμε περπατώντας για την υπέροχη Πλατεία Καρύτση και καταλήξαμε στο bartesera (που πολύ μας άρεσε). Τέλος, γυρνώντας στο σπίτι μετά της συντρόφου (που εντωμεταξύ μας βρήκε ερχόμενη κατευθείαν από τη δουλειά) μετά από μια εξαιρετικά κουραστική μέρα αντικρύσαμε αυτό το μοναδικό θέαμα:















Συμπέρασμα: η Katie Melua είναι καλύτερη από Prozac, Lexotanil, Quaalude, φούντα και οποιοδήποτε σκεύασμα που υπόσχεται χαλάρωση - το μόνο που χρειάζεται είναι να φορτώσετε τους τρεις δίσκους της (Call Off The Search, Piece By Piece, Pictures) στο mp3 player (και για τους πιο φαν τα live "On the Road Again" και "Concert Under The Sea"). Φέρνει και καλή τύχη. Είναι και κούκλα. Και είναι μόλις 23 ετών. Τι άλλο θέλετε;

Τώρα γιατί αυτά τα γράφω 5 μέρες αφότου έγιναν; Ε, είπαμε, δεν κρατάει αιώνια η καλοτυχία...

Να που κουτσά-στραβά τελειώνει ο Νοέμβρης, και γράφω μόλις το τρίτο post γι'αυτό το μήνα. Οι λόγοι της απουσίας μου πολλοί: η άφιξη της Ariel, η απουσία (ακόμα) γρήγορου Internet στο σπίτι, αλλά προπάντων δουλειά, δουλειά, δουλειά. Το κλείσιμο ενός project όταν παράλληλα τρέχουν άλλα δύο είναι από τα χειρότερα σκηνικά. Απορροφά όλη την ενέργεια για ο,τιδήποτε άλλο, μαζί και για τη συνήθη βόλτα στη μπλογκόσφαιρα.

Το περίεργο είναι ότι ούτε εδώ είχα όρεξη να γράψω: μου ερχόταν μια ιδέα, άνοιγα ένα καινούριο post και με το που έγραφα μερικές λέξεις με κυρίευε μια απελπισία προερχόμενη από τη συνειδητοποίηση ότι θα έπρεπε να βάλω το μυαλό μου σε άλλη μια διαδικασία ταξινόμησης και καταγραφής, αυτή τη φορά των σκέψεών μου. Ε, αμέσως έκλεινα τον browser και έφευγα. Νομίζω όμως ότι τώρα πέρασε η καταιγίδα και θα επανέλθω. Απλά ελπίζω να μη με ξεχάσατε.

Από εκεί προκύπτει και ο τίτλος του post, αλλά όχι αποκλειστικά.

Πριν λίγες μέρες με προσκάλεσε μια φίλη να ανοίξω λογαριασμό στο Facebook - του οποίου τη χρησιμότητα ακόμα δεν έχω εκτιμήσει πλήρως αλλά anyway. Καθώς περιδιάβαινα με την περιέργεια του αρχάριου τα προφίλ φίλων και γνωστών, μου έκανε εντύπωση ότι οι "φίλοι" στο Facebook μπορεί να είναι παλιοί συμμαθητές με τους οποίους δεν αντάλλαζες κουβέντα (πολύ τυπικό), κάποιοι που είχατε παρακολουθήσει μαζί ένα δίωρο σεμινάριο, ή ακόμα φίλοι φίλων που είχες γνωρίσει μέσα σε μια παρέα 25 ατόμων μια βραδιά στον Βέρτη. Μετά από λίγη ώρα περιήγησης και βλέποντας ότι "Χ has 147 friends" ή ότι "Y is soulmates with Z", άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί όλο αυτό το fuss να συναγελαστείς (έστω και ηλεκτρονικά) με ανθρώπους με τους οποίους ούτε είχες ούτε μπήκες ποτέ στον κόπο να αποκτήσεις ουσιαστική επαφή. Σκεφτόμουν επίσης για ποιο λόγο να συνδεθείς με τους πραγματικούς σου φίλους, με τους οποίους κάνεις πολύ περισσότερα από όσα μπορεί να σου προσφέρει το κάθε Facebook. Αλλά ομολογώ ότι έχω κολλήσει να περιηγούμαι σε προφίλ, groups και networks, να βλέπω τι κάνουν και πού βρίσκονται παλιοί γνωστοί και γνώριμοι, ικανοποιώντας μια περιέργεια για την οποία δεν αισθάνομαι καμία ντροπή.

Μου φαίνεται, τελικά, ότι η όψιμη μετατροπή ακόμα και των πιο εφαπτομενικών επαφών/γνωριμιών σε διαδικτυακούς "φίλους" και ο αγώνας για τη δημιουργία όσο το δυνατό μεγαλύτερου δικτύου "φίλων" δείχνει ότι η ανασφάλειά μας να μην μας ξεχάσει το παρελθόν μας μπορεί να είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη να κρατήσουμε ζωντανό το παρόν μας. Βέβαια, η ισορροπία μεταξύ παρελθόντος και παρόντος απαιτεί προσοχή, γιατί μπορεί τελικά να μας ξεχάσουν και τα δύο.

Φανταστείτε τα εξής:

- Βρίσκεστε στην παγκόσμια καρδιά του επαγγελματικού χώρου σας ή του ακαδημαϊκού πεδίου σας.
- Έρχεστε σε επαφή με νέους συναδέλφους από όλο τον κόσμο, με τους οποίους τα επόμενα 20+ χρόνια θα συνεργάζεστε μέσω της επιστήμης σας.
- Συναντάτε σε έναν μόνο χώρο όλους εκείνους τους ανθρώπους που τροφοδοτούν τις επιστημονικές σας ονειρώξεις με τα άρθρα και τα βιβλία τους, και με ορισμένους δημιουργείτε τις πρώτες σας επαφές.
- Λαμβάνετε γνώση για όλα όσα θα θέλατε να είχατε ρωτήσει τον προϊστάμενό σας αλλά ποτέ δεν καταφέρατε, κάτι για το οποίο δεν ευθύνεστε αποκλειστικά.
- Εδραιώνετε την αντίληψη ότι η δουλειά που κάνετε είναι ανάμεσα στις καλύτερες του είδους της, κάτι που στον εργασιακό σας χώρο δεν σας το έχουν πει ή αφήσει να εννοηθεί.
- Τεστάρετε την ικανότητά σας να εκπροσωπήσετε επάξια τον εαυτό σας σε ένα διεθνές περιβάλλον και τα καταφέρνετε πολύ καλά ανάμεσα σε όμοιούς σας.
- Λυπάστε αφάνταστα που πρέπει να φύγετε από τη συγκέντρωση αυτής της κοινότητας, της οποίας πλέον αισθάνεστε μέλος, έστω κι αν κανείς (ή σχεδόν κανείς) δε σας γνωρίζει.
- Και το κυριότερο: ξαναβρίσκετε την χαμένη σας ορμή και αποκτάτε ένα επιπλέον κίνητρο να προχωρήσετε με την έρευνά σας, κάτι που μέχρι τώρα είχε χαθεί κάπου ανάμεσα σε διαδικαστικά θέματα και στην απροθυμία ορισμένων να εκμεταλλευτούν όσα έχετε να προσφέρετε (τα έχουμε ξαναπεί αυτά).

Πείτε μου ειλικρινά: δε θα νιώθατε κι εσείς όπως περιγράφει ο τίτλος;

Είχα που είχα τη μετακόμιση, άρχισαν και τα απανωτά ταξίδια και είμαι γενικώς χαμένος. Χτες και προχτές έλειπα στην Ιταλία, την άλλη βδομάδα φεύγω για Αμερική, στο meeting που ήμουν αποφασίστηκαν άλλα δυο ταξίδια μέσα στο επόμενο εξάμηνο (on top of ό,τι είχε ήδη αποφασιστεί) συν ότι κάποια στιγμή θα έρθει και η σειρά της Αθήνας να φιλοξενήσει μια συνάντηση εργασίας για καμιά 30αριά άτομα. No prizes for guessing ποιος θα το οργανώσει...

Μ'αυτά και μ'αυτά έχω να γράψω στο blog εδώ και μια βδομάδα, που είναι το μεγαλύτερο διάστημα από τότε που άρχισα να γράφω πιο συστηματικά. Επίσης να με συγχωρείτε που έχω χαθεί από τα αγαπημένα μέρη στη μπλογκόσφαιρα, τα λημέρια που μου λείπουν και που χτες αν wireless μαζί μου θα μπορούσα άνετα να επισκεφτώ γιατί το meeting ήταν αφόρητα βαρετό.

Δεν έχω πάρα πολλά πράγματα να πω γιατί με περιμένει ένα βουνό από δουλειά. 2-3 μικρά πραγματάκια μόνο:
- Οι Ισπανοί είναι ο πιο ωραίος λαός για παρέα και socializing και οι Ολλανδογαλλοάγγλοι οι χειρότεροι. Η κατάταξη αντιστρέφεται όταν μιλάμε για την ουσία της δουλειάς. Οι Ιταλοί είναι κακοί και στα δύο.
- Η βόρεια Ιταλία (μέχρι και τη Ρώμη) δεν έχει καμία σχέση με τη νότια Ιταλία όπου και βρισκόμουν.
- Έχω ήδη μια πλήρη εικόνα και δρομολόγιο για να εκμεταλλευτώ στο έπακρο τη διαμονή μου στις ΗΠΑ.

Θα προσπαθήσω να ξαναγράψω μέσα στο Σ/Κ. Μέχρι τότε, φιλιά!

...αλλά "the bomb" που έσκασε δεν είχε τις συνέπειες που περίμενα - δηλ. κινητοποίηση ενός ολόκληρου μηχανισμού, άγχος, φωνές (σε reasonable επίπεδα). Ξώφαλτσους μικροτραυματισμούς μόνο είχαμε, που θα περάσουν με λίγο ιώδιο και καμιά γάζα. Όλα τα άλλα είναι ελέγξιμα, υποθέτω, και έχω βάσιμους λόγους να το πιστεύω. Not bad για κάποιον που μόλις χτες βρισκόταν στο σημείο μηδέν...

Τυχερός είμαι πάντως, μέσα στην ατυχία και την αδράνειά μου. Γιατί η ευθύνη ήταν απόλυτα δική μου να μην αφήσω τον κακό της υπόθεσης (τον Πανδαμάτορα Χρόνο) να κατασκευάσει τη βόμβα αλλά να του αφαιρέσω τα υλικά προτού καν μπει στο εργαστήρι του.

Πάντως δεν αισθάνομαι κάποια ιδιαίτερη ενοχή, πέρα από αμηχανία για το πώς κατάφερα να το αφήσω να μου ξεφύγει. Είναι καλό αυτό γιατρέ μου ή μήπως άρχισα να χοντροπετσιάζω επικίνδυνα και να φτάνω στο επίπεδο "Νεοέλληνας", δηλ. δε χαμπαριάζω ούτε κι αν σκάσει ατομική βόμβα δίπλα μου;

Σας φιλώ και συνιστώ την ταυτόχρονη ακρόαση του παρακάτω άσ(θ)ματος, στίχος του οποίου δίνει και τον τίτλο σε τούτο το post:

Χάθηκα τόσες μέρες, το ξέρω. Δυστυχώς οι καταιγιστικοί ρυθμοί επανήλθαν στη δουλειά και δε λένε να κοπάσουν τουλάχιστον μέχρι το τέλος του Νοέμβρη. Ως τότε θα είμαι με μια βαλίτσα στο χέρι, με τέσσερα ταξίδια (το ένα υπερατλαντικό) ήδη επιβεβαιωμένα και κλεισμένα και ένας Θεός ξέρει πόσα ακόμα που θα βγουν στη μέση.

Αυτό το συνεχές πήγαινε-έλα έχει βέβαια και τα καλά του. Αν μάλιστα είσαι των ταξιδιών, όπως εγώ, μπορείς εύκολα να γυρίσεις σχεδόν όλη την Ευρώπη, έστω κι αν μένεις 2 μέρες σε κάθε προορισμό και είσαι το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σε συναντήσεις εργασίας. Δεν έχει σημασία, αρκεί να φεύγεις. Να μπαίνεις στο αεροπλάνο και να κατεβαίνεις μετά από 2-3 ώρες σε άλλη χώρα, άλλη κουλτούρα, άλλη γλώσσα, σε έναν άλλο τόπο. Priceless.

Χάρη σε αυτό το χαρακτηριστικό του συστήματος, λίγοι είναι οι ευρωπαϊκοί προορισμοί που θα ήθελα να επισκεφτώ και δεν το έχω κάνει ακόμα. Και αν είσαι λιγάκι τυχερός μπορεί να σου κάτσει κανένα πιο extreme όπως η Κίνα αλλά και το ταξίδι στις ΗΠΑ που έρχεται οσονούπω. Η πλάκα είναι ότι το συζητούσα με τους συναδέλφους στο γραφείο και όλοι μα όλοι θα προσπαθούσαν να τη σκαπουλάρουν από το ταξίδι στην Κίνα αν ήταν στη θέση μου. Μα είναι δυνατόν; Σου δίνεται μια τεράστια ευκαιρία, παρά το κοπιαστικό ταξίδι, να πας σε ένα μέρος που δύσκολα θα επισκεφτόσουν υπό άλλες συνθήκες και αρνείσαι; Δεν ξέρω, ίσως είμαι εγώ ο Mr. Περιπέτειας (που πολύ το αμφιβάλλω) αλλά νομίζω ότι όταν σου δίνεται η ευκαιρία να φύγεις έστω και για μια μέρα το οφείλεις στον εαυτό σου να το κάνεις. Γαμώτο δηλαδή, εδώ πετάω τη σκούφια μου ακόμα και για αυθημερόν ταξίδι στις Βρυξέλλες for Christ's sake. Ιδιαίτερα τώρα που δεν έχω ακόμα οικογενειακές υποχρεώσεις - γιατί σε τέτοια περίπτωση το οφείλεις στην οικογένειά σου να ταξιδεύεις όσο το δυνατόν λιγότερο.

Είναι μάλλον αυτό μου είπε ο καθηγητής μου στο πρώτο ταξίδι που κάναμε μαζί: "Μόλις αρχίσεις τα ταξίδια, δε θα θέλεις να σταματήσεις" (έχω ένα περίεργο συναίσθημα ότι σε κάποιο post την έχω ξαναχρησιμοποιήσει αυτή τη φράση. Oh well). Βέβαια αυτή την περίοδο αισθάνομαι ότι δε θέλω να πάω πουθενά. Είναι μόλις μέσα Σεπτέμβρη και ήδη αισθάνομαι κουρασμένος, λες και δε γύρισα από διακοπές μόλις πριν ένα μήνα. Δηλαδή, σκέφτομαι το τρέξιμο και το άγχος που έχω να φάω τους επόμενους δύο μήνες και με πιάνει ταχυκαρδία. Δυστυχώς η τραγωδία του Αυγούστου μας έχει εξοντώσει συναισθηματικά και ψυχολογικά - και ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα.

Αλλά τελικά ξέρω ότι με το που θα κατεβώ από το αεροπλάνο και τις τέσσερις (τουλάχιστον) φορές και θα κατευθυνθώ προς το parking μακράς διαρκείας του Ελ. Βενιζέλος θα αισθανθώ εκείνη τη γνώριμη γλυκιά κούραση και την προσμονή να γυρίσω στο νέο μου σπίτι. Θα μπω στο αμάξι, θα βάλω ένα αγαπημένο CD και θα αφεθώ στις σκέψεις μου οδηγώντας back home, σε μια αγκαλιά που με περιμένει ζεστή και ορθάνοιχτη. Αν βρέχει κιόλας, θα είναι ιδανικά.

Μόλις μου σφύριξαν ότι μετά τον Αλαβάνο στο ο-Θεός-να-το-κάνει-debate, και ο Παπανδρέου ανέφερε τους bloggers στην ομιλία του στην Αθήνα, "προσκαλώντας" τους να τον ψηφίσουν την Κυριακή. Ανέφερε μάλιστα τους bloggers ως αυτούς που διοργάνωσαν τις μεγαλειώδεις (νομίζω αυτό το επίθετο χρησιμοποίησε) συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για το περιβάλλον.

Δεν ξέρω - και να'μαι ειλικρινής δε με ενδιαφέρει - αν ο Vrypan έχει κάποια συμμετοχή στην εισαγωγή αυτής της αναφοράς στην ομιλία του Παπανδρέου, ή αν είναι αποτέλεσμα της αποδεδειγμένης ενασχόλησης του ΓΑΠ με το Διαδίκτυο. Όπως και να'χει όμως, η δύναμική των bloggers στο να "δημιουργούν" ένα νέο ρεύμα στην κοινή γνώμη και να λειτουργούν ως ανεξάρτητες πηγές ενημέρωσης, σχολιασμού και κοινωνικής δράσης δε μπορεί να παραβλεφθεί. Πόσο μάλλον όταν χαίρουν ευθείας αναφοράς σε κεντρική προεκλογική ομιλία υποψήφιου πρωθυπουργού και μάλιστα ως ξεχωριστό target group εν δυνάμει ψηφοφόρων, έστω και με μια έκφραση όχι απόλυτα ακριβή. Χωρίς αμφιβολία, κάτι δείχνει αυτό. Αρκεί, όπως έχω ξαναπεί, να μην περάσει στον κόσμο ότι οι bloggers αποτελούν "κίνημα" οποιασδήποτε μορφής.

Επίσης, δοθείσης της ευκαιρίας θέλω να τηρήσω αποστάσεις από τη γενικότερη απαξίωση που συναντώ σε ορισμένα blogs όχι τόσο σε ό,τι αφορά τους πολιτικούς και τα κόμματα αλλά κυρίως σε ό,τι αφορά τους ψηφοφόρους τους. Και το λέω αυτό γιατί 7 εκατομμύρια άνθρωποι που ψηφίζουν τα 4 κύρια κόμματα (αρνούμαι να χαρακτηρίσω το κόμμα του Καρατζαφέρη ως τέτοιο) δε μπορεί να είναι όλοι ανεξαιρέτως ανεγκέφαλοι, πουλημένοι, ασυνείδητοι κλπ. και όσοι από εμάς έχουμε διαφορετικό προσανατολισμό να είμαστε σωστοί. Απλώς έχουμε μια διαφορετική αντίληψη για το τι χρειάζεται ή δε χρειάζεται ο τόπος, και τίποτα άλλο. Ούτε διχασμός χρειάζεται, ούτε απαξίωση, ειδικά απέναντι σε συμπολίτες μας που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού.

Πάντως το περιστατικό με την αναφορά του Παπανδρέου στους bloggers μου θύμισε κατευθείαν μια ατάκα του Φελίπε, φίλου της Μαφάλντα, αφού άκουσε στο ραδιόφωνο ότι ο πυρηνικός πόλεμος "μας απειλεί όλους ανεξαιρέτως": "Για φαντάσου! Είναι η πρώτη φορά που μιλάνε για μένα στο ράδιο!"

Δεν είναι προεκλογικό παραλήρημα αυτό το post, ούτε φωνή οργής ή/και άγχους στο γενικότερο κλίμα που έχουμε εγκλωβιστεί τώρα τελευταία. Και όμως, είναι άμεσα συνδεδεμένο με την κληρονομιά που μας αφήνει ο εφιάλτης που ζήσαμε και τον συναισθηματικό αντίκτυπο που έχει σε προσωπικό, πλέον, επίπεδο. Γιατί οι βαθύτερες επιπλοκές τώρα αρχίζουν να εκδηλώνονται ή θα αρχίσουν οσονούπω. Και δεν εννοώ μόνο όσους έπληξε άμεσα η καταστροφή, αλλά και εμάς που μας χτύπησε έμμεσα αλλά πολύ βίαια.

Τέλος πάντων, προ ολίγων μηνών παραληρούσα και μέσα από τούτο το μπλογκ για το διδακτορικό μου, για τη μη επαρκή αξιοποίησή μου σε διάφορες διαδικασίες και δραστηριότητες, για τους copycats και τους ατσαλάκωτους, και για μαύρα σκυλιά στον κόρφο μου. Η σχετική σημαντικότητα αυτών των ζητημάτων για τη ζωή μου ήταν εκείνη την περίοδο στο υψηλότερο δυνατό σημείο. Κοινώς, ξυπνούσα, ζούσα και κοιμόμουν με πολύ συγκεκριμένες και περιορισμένες σκέψεις να στροβιλίζουν στο μυαλό μου. Όλο αυτό το θλιβερό πανηγύρι με τσάκιζε. Έφτανα στον πάτο, προσπαθούσα να σκαρφαλώσω, ξαναέπεφτα, η ψυχολογία μου ανεβοκατέβαινε πιο γρήγορα κι από ασανσέρ σε κτίριο δημόσιας υπηρεσίας, και όλα αυτά εξαιτίας 2-3 πολύ συγκεκριμένων ζητημάτων. Και να πω ότι δεν έχω περάσει my share of personal tragedies και άρα είμαι άβγαλτος ή δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τα δύσκολα; Λάθος, το έχω περάσει και μάλιστα εις πολλαπλούν και για πολύ σοβαρότερα ζητήματα από αυτό. Απλώς είχα μπει σε λάθος loop και δε μπορούσα να βγω με τίποτα.

Ύστερα ήρθαν οι διακοπές. Εκεί πραγματικά χαλάρωσα αλλά με τεχνητά μέσα, γιατί δε βρηκα κάποια λύση για το πρόβλημα αλλά απλά το έβαλα στην άκρη για λίγες μέρες. Δε με χάλασε όμως. Ξεκουράστηκα, άδειασα τον σκληρό από ό,τι άχρηστο κουβάλαγε ένα χρόνο και θεώρησα εαυτόν έτοιμο να ξανακαταπιαστώ με το ατέρμονο "πρόβλημα".

Ώσπου ήρθε η κόλαση επί της Γης και κάθε ισορροπία ή δείγμα ισορροπίας άρχισε να καταρρέει. Μπορεί να φαίνεται πολύ τσιτάτο, αλλά με συντάραξε εκ βάθρων. Πέραν του ότι γκρέμισε την εικόνα του έστω ελάχιστα σοβαρού κράτους που μετά κόπων είχα καταφέρει να δημιουργήσω (και που μέχρι τότε υπερασπιζόμουν με θέρμη, γιατί αισθανόμουν ότι το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι ο άκρατος μηδενισμός και η ισοπέδωση των πάντων), έδωσε ένα εντελώς διαφορετικό perspective στα δικά μου προβλήματα.

Αυτό λοιπόν που βγήκε είναι ότι οι δικοί μου εφιάλτες δεν πιάνουν μία μπροστά στο συναισθηματικό φορτίο που θα κληθούν να κουβαλήσουν οι άνθρωποι που έζησαν στο πετσί τους την καταστροφή. Σαν να ζυγίζεις μια μύγα κι έναν ελέφαντα. Και όχι, δε με νοιάζει που συγκρίνω πιθανώς ανόμοια πράγματα γιατί η ζυγαριά κλίνει τόσο δραματικά προς τη μία μεριά που καμία προσπάθεια ομαλοποίησης και ενίσχυσης της συγκρισιμότητας των καταστάσεων δεν θα μεταβάλλει την ανισορροπία. Επίσης πολύ τσιτάτο, αλλά έτσι είναι ρε γαμώτο, κι αν δεν ήταν έτσι δεν θα το έγραφα εδώ μέσα.

Αποφάσισα λοιπόν να λύσω το "πρόβλημά" μου αναγνωρίζοντας ότι α) είναι πολύ απλούστερο από ό,τι το θεωρούσα και β) οι αντικειμενικές συνθήκες που το δημιουργούσαν στην ουσία ήταν αποκυήματα της δικής μου αδυναμίας να δώσω μια ριζική λύση και διογκώνοντας καταστάσεις που με βόλευαν για να συνεχίζω να αυτοοικτίρομαι. Ύφαινα, δηλαδή, γύρω μου ένα κουκούλι από δικαιολογίες, προφάσεις αλλά και διογκώσεις υπαρκτών προβλημάτων, και μετά χωνόμουν μέσα για να αυτομαστιγωθώ, προστατευμένος από κάθε λογική εξέταση των πραγμάτων.

Σίγουρα θα μου πεις ότι μπορεί να είναι αποφάσεις που λαμβάνονται υπό ακραία συναισθηματική φόρτιση. Δεκτό, με την επισήμανση ότι οι αποφάσεις αυτές αναιρούνται μετά από λίγο καιρό, όταν οι συνθήκες έρθουν πάλι σε ομαλά και ανεκτά επίπεδα. Εδώ όμως δε μιλάμε για αποφάσεις εν θερμώ, αλλά για μια αλλαγή εκ βάθρων, που ενδεχομένως να μην είχε συντελεστεί αν δεν ερχόταν κάποιο ισχυρό σοκ όπως αυτό που περιέγραψα.

Η κατακλείδα λοιπόν είναι η εξής: να τελειώνω με το διδακτορικό όσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά γίνεται, και όλα τα άλλα θα έρθουν. Ούτε επηρεάζουν την περαιτέρω ακαδημαϊκή μου πορεία, ούτε καθορίζουν το μέλλον μου, ούτε κλείνουν ή ανοίγουν πόρτες. Θεωρώ τον εαυτό μου άξιο (αξιότερο από πολλούς άλλους, αλλά αυτό είναι άλλο story) και ικανό για να προσπαθήσει όταν έρθει η στιγμή και όχι να θεωρεί καταστάσεις δεδομένες εκ των προτέρων. Να τελειώνω με αυτό το πράγμα που μου έχει φάει την ψυχή, κυριολεκτικά, αλλά το αγαπάω το καριόλικο για να το παρατήσω εντελώς. Αλλά πιο πολύ να τελειώνω με αυτό το συνεχές κλωθογύρισμα και να σταματήσω να βλέπω "τα άλλα τρένα να περνούν".

Photo © Natalie Dee (http://www.nataliedee.com)