Το natassaki με προσκάλεσε στο παιχνίδι με τις φράσεις και ανταποκρίνομαι, παρατηρώντας πάντως ότι τα μπλογκοπαίχνιδα όσο πάνε και γίνονται ολοένα πιο sophisticated. Ένας από τους λόγους που άργησα να ανταποκριθώ στην πρόσκληση είναι επειδή δεν μπορούσα να καταλάβω πώς παίζεται (OK, shoot me). Χάθηκε η απλότητα ενός Προυστ, η αγνότητα ενός "7 αγαπημένα insert your choice here";

Τέλος πάντων, σταματάω το παραλήρημα και ξεκινάω με την ουσία:

1. "Δεν ελπίζω τίποτε, δε φοβούμαι τίποτε, είμαι λεύτερος" μου πάσαρε το natassaki. Σε αντίθεση με το γενικότερο ρεύμα αποδοχής αυτού του αφορισμού ως αυθεντικής και ειλικρινούς στάσης ζωής, και χωρίς να λαμβάνω υπόψη το context στο οποίο γράφτηκε, θα έλεγα ότι δεν την ενστερνίζομαι. Το "είμαι λεύτερος" στο τέλος θα μπορούσε να αντικατασταθεί από ένα "δε με ενδιαφέρει τίποτα" και πάλι it would make sense. Ίσως αυτό ήταν που ήθελε να πει ο Καζαντζάκης (λέμε τώρα) : είμαι ελεύθερος από οποιουδήποτε είδους κοινωνική δέσμευση και κατά συνέπεια αποποιούμαι οποιαδήποτε ευθύνη των πράξεών μου στην κοινωνία. Με άλλα λόγια, είμαι ατομιστής.

Ενδεχομένως όμως ο Καζαντζάκης να χρησιμοποίησε αυτό τον αφορισμό με σκοπό να φτάσει σε άλλο επίπεδο, να ελευθερωθεί δηλαδή από όλα τα δεσμά της κοσμικής ζωής για να φτάσει σε υψηλότερα επίπεδα διανόησης ή/και επαφής με το Θεό. Αυτή η προσέγγιση έχει μια βάση κατά τη γνώμη μου μιας και η προσπάθεια προσέγγισης του θείου ήταν ένα recurring theme σε όσα βιβλία του έχω διαβάσει. Αλλά στο context της σημερινής κοινωνικής δράσης νομίζω ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί.

2. Αλλάζω εντελώς γήπεδο και προσφέρω τούτη τη φράση προς σχολιασμό: "Ένα, και μόνο, μας είναι απαραίτητο: η Μοναξιά, η μεγάλη εσώτερη Μοναξιά. Να βυθίζεσαι στον εαυτό σου και, ώρες ολόκληρες, να μην ανταμώνεις εκεί κανέναν - αυτός πρέπει να'ναι ο ανώτερος του καθενός στόχος". Τούτη τη φράση (εντάξει, δύο φράσεις είναι αλλά το νόημα είναι σαφές) την έγραψε ο Rainer Maria Rilke στην αλληλογραφία του με έναν νεαρό λογοτέχνη το 1903 - όλη η αλληλογραφία υπάρχει στο βιβλίο "Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή". Νομίζω ότι η μαγεία της μοναξιάς είναι αδιαμφισβήτητη, γιατί σου επιτρέπει να αφιερώσεις ολόκληρο τον εαυτό σου στη δημιουργία, απρόσκοπτα, απαλλαγμένος από συμβατικές αναζητήσεις και συγχρωτισμούς. Προσωπικά επιδιώκω τη μοναξιά όχι γιατί είμαι αντικοινωνικός (νομίζω ότι είμαι αρκετά νορμάλ σε αυτό τον τομέα) αλλά γιατί είναι η μοναδική ευκαιρία που έχω για να τα πω με τον εαυτό μου, να κάνω την εσωτερική κριτική μου, αλλά και να σκεφτώ, να συγκρουστώ μέσα μου και μέσω της σύγκρουσης να προσπαθήσω να φτάσω ένα βήμα βαθύτερα.

3. "Τους φίλους τους διαλέγουμε εμείς για οικογένεια" λέει το natassaki και δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Υπάρχει όμως ένα σημαντικό ζήτημα που έχει να κάνει με τη χρονική στιγμή και τις συνθήκες που επιλέγουμε τους φίλους μας. Σε αυτή τη βάση οι "παιδικές" φιλίες είναι κατά τη γνώμη μου οι πιο εύθραυστες, και δυστυχώς έχω παραδείγματα στα οποία παιδικοί φίλοι με/μας έχουν καταπλήξει τόσο αρνητικά που δεν μπορούσα να το πιστέψω.

4. "Η προσωπική ακεραιότητα πρέπει να είναι απόλυτη ανεξαρτήτως του κόστους". Βασικό αξίωμα ζωής. Σχετίζεται και με το προηγούμενο post.

Προσκαλώ με τη σειρά μου, αν φυσικά θέλουν και δεν βαριούνται, την auburn Kate, τη m13, τη Mauve All και την Ion. Κυρίες μου, it's all yours...

Και ενώ το αφεντικό διακοπάρει, εμένα τα νεύρα μου καταφέρνουν να γίνονται τσατάλια ακόμα και εξ αποστάσεως. Και δεν είναι μόνο τα νεύρα μου που σπάνε αλλά και η εύθραυστη όπως αποδεικνύεται ισορροπία (βλέπε εδώ κι εδώ) στη μεταξύ μας σχέση. Έγινε κάτι σήμερα αλλά δεν έχει σημασία τι.

Σημασία έχει ότι ειλικρινά βαρέθηκα. Βαρέθηκα αυτή τη συνεχή διόγκωση του παραμικρού προβλήματος που μπορεί να προκύψει. Βαρέθηκα τη σκόπιμη μεταφορά άγχους όταν ξέρει ότι ο άλλος το εισπράττει και δεν τον γράφει στ' αρχίδια του. Θα έπρεπε να του δείξω δηλαδή ότι τα έχω όλα γραμμένα εκεί που δεν πιάνει μελάνι για να το κόψει αυτό το παραμύθι; Βαρέθηκα να είναι σε δεύτερη προτεραιότητα το δικό μου μέλλον. Βαρέθηκα τις ευκαιρίες που δε μου δίνονται. Βαρέθηκα να ασχολούμαι με αντικείμενο διαφορετικό από αυτό που φιλοδοξώ να θεραπεύσω. Βαρέθηκα να πρέπει να φτύσω αίμα πριν απολαύσω 2 γαμημένες βδομάδες διακοπών. Βαρέθηκα να ακούω ότι η δουλειά μου "εκτιμάται ιδιαίτερα". Βαρέθηκα να μην έχω το χρόνο και το κουράγιο να ασχοληθώ με τα δικά μου πράγματα επειδή δε γεννήθηκα Σούπερμαν που τα προλαβαίνει όλα και μπορεί να δουλεύει αποτελεσματικά κάθε μέρα και κάθε στιγμή. Βαρέθηκα να μετράω τη μέρα με ανθρωποώρες. Αλλά περισσότερο απ'όλα βαρέθηκα να βλέπω τους άλλους να προχωρούν κι εγώ να μένω στάσιμος. Αυτό είναι που με σκοτώνει, αυτό είναι που δεν αντέχω καθόλου μα καθόλου.

Επίσης έχω σιχαθεί να παραπονιέμαι, να πλάθω σενάρια και να ανακοινώνω τις απόψεις μου στους συνεργάτες μου. Γιατί το αποτέλεσμα δεν αλλάζει, και αύριο και μεθαύριο θα είναι η ίδια σκατένια μέρα, με την ίδια σκατοδιάθεση και την ίδια κατάληξη: εγώ μ'ένα κεφάλι-τούμπανο και μια ψυχολογία καταρρακωμένη να μην έχω κουράγιο ούτε να φάω, ούτε να δουλέψω, μόνο να κάθομαι και να αυτοοικτίρομαι όπως αυτή τη στιγμή. Χρωστάω σε ανθρώπους που μου έχουν σταθεί τόσα χρόνια, χρωστάω στην κοπέλα μου που στέκεται υπομονετικά δίπλα μου, αλλά δε μπορώ να κάνω βήματα προς τα μπρος.

Στο διάολο να πάνε όλα. Να γαμηθούν και οι δημοσιεύσεις και τα impact factors και όλα. Δε μπορώ να παίξω αυτό το παιχνίδι γιατί δεν έχει καμία αξία πλέον.

Και ενώ όσοι δεν έχουν φύγει (ακόμα) για διακοπές θα χτυπάνε ποτάκια σε κανένα παραλιακό μπαράκι, ή θα ετοιμάζονται για να βγουν, ή τέλος πάντων θα είναι στα προεόρτια ή το κυρίως πιάτο της εξόδου, εγώ βρίσκομαι στο σπίτι και το γλεντάω με καρπούζι και ένα μπουκάλι παγωμένο Evian, ακούγοντας το live των Portishead στη Νέα Υόρκη. Το έτερον ήμισυ εργάζεται και δεν προβλέπεται να τελειώσει πριν τη μία-μιάμιση, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που δεν είμαι έξω. Θα μπορούσα να είχα κανονίσει διάφορα με φίλους αλλά η αλήθεια είναι ότι δε μου κάνει καμία αίσθηση να βγω Σαββατιάτικα.

Ανέκαθεν η έξοδος αυτή την ημέρα μου προκαλούσε ένα κάποιο άγχος. Να ντυθώ ωραία, να "φορέσω την πιο καλή μου διάθεση" (τη μισώ αυτή την έκφραση) και να το παίξω smart και έτοιμος-για-όλα, ακόμα κι αν το μόνο που ήθελα ήταν να χωθώ στο κρεβάτι μου με ένα βιβλίο και μια μπύρα. Αλλά λίγες ήταν οι φορές που πέρασα πραγματικά καλά, και για πολλούς άλλους λόγους εκτός από το ότι ήταν Σαββατόβραδο. Άσε που έξοδος στο Κολωνάκι το Σάββατο είναι η χειρότερη τιμωρία που μπορείς να μου επιβάλλεις, γιατί ως hot-spot μαζεύεται όλη η Αθήνα and then some. Και φυσικά, η επόμενη μέρα είναι η Κυριακή, που είναι μακράν η πιο μισητή μέρα της εβδομάδας.

Καταλαβαίνω ότι για μερικούς είναι η μοναδική ευκαιρία εξόδου, λόγω σχολείου, εργασίας, οικονομικών δυσκολιών, οικογενειακών περιορισμών κλπ. και το σέβομαι απόλυτα. Απλώς αντιτίθεμαι στην συνειδητή επιλογή του Σαββάτου ως ημέρας διασκέδασης και κοινωνικής συναναστροφής μεταξύ άλλων εναλλακτικών. Προσωπικά προτιμώ την Παρασκευή, για το λόγο ότι ένα ευχάριστο βράδυ π.χ. με φίλους, για ποτό ή για φαγητό προσφέρει μεγαλύτερη απόλαυση όταν έρχεται ως επιστέγασμα μιας κουραστικής εργάσιμης ημέρας/εβδομάδας. Στο τέλος της βραδιάς η κούραση έχει πάρει μια γλυκειά γεύση και έχει βοηθήσει να φύγουν τα κατάλοιπα του συσσωρευμένου άγχους πολύ πιο εύκολα.

Επειδή όμως δεν είναι όλα τα Σαββατόβραδα τα ίδια σε όλο τον κόσμο, σας αφήνω με το πιο συγκλονιστικό τραγούδι που γράφτηκε ποτέ για το Σαββατόβραδο στο μοναδικό μέρος που θα ήθελα να βρίσκομαι αυτή τη στιγμή...

Ένα post του BrokenLink με έβαλε σε σκέψεις. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που συνδυάστηκε με το κλείσιμο του μπλογκ του.

Όπως είχα πει αρκετά νωρίτερα, ξεκίνησα να γράφω στο μπλογκ με σκοπό να εκτεθώ σε έναν άγνωστο κόσμο και να μετρήσω τις δυνάμεις μου ξεκινώντας κάτι από το απόλυτο μηδέν και βλέποντας μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Σ'αυτή την πορεία πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι το μόνο "πρέπει" είναι να γράφω πρώτα απ'όλα για την πάρτη μου και όπως ακριβώς θέλω να πω αυτά που έχω στο μυαλό μου. Αυτή είναι η άσκηση, αυτό και το αποτέλεσμα. Πιστεύω ότι το έχω επιτύχει μέχρι στιγμής: αυτά που υπάρχουν γραμμένα εδώ μέσα είναι 100% εγώ. Και αν η αρχή ήταν λίγο μουδιασμένη (όπως και κάθε αρχή) νομίζω ότι τώρα τα πράγματα πάνε πιο στρωτά κι αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα, όπως επίσης με χαροποιεί ότι υπάρχουν άλλες ψυχές που μπορούν να ταυτιστούν σ'ένα βαθμό με αυτά που γράφω.

Αλλά επειδή η μπλογκόσφαιρα είναι ένας μικρός κόσμος, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα πέσεις πάνω σε κάποιον φίλο που θα αναγνωρίσεις πίσω από ένα nick, σε κάποιον γνωστό που θα καταλάβει ποιος είσαι. Από ανθρώπους που σε γνωρίζουν δε μπορείς να κρυφτείς πίσω από κανένα ψευδώνυμο. Όταν μάλιστα αποφασίζεις να εκτεθείς σε ένα άγνωστο για σένα πλήθος του οποίου τη σύνθεση δε γνωρίζεις, πρέπει να έχεις σε μια άκρη του μυαλού σου ότι μπορεί μέσα σ'αυτό το πλήθος να υπάρχουν και 2-3 άνθρωποι που σε ξέρουν και τους ξέρεις. Αυτό ήταν από τα πρώτα πράγματα που αναλογίστηκα προτού αρχίσω να ασχολούμαι ουσιαστικά με το μπλογκ, αλλά δεν με προβλημάτισε ιδιαίτερα. Είχα πει ότι βλέπω αυτό το μπλογκ σαν "άσκηση θάρρους" και ξεκίνησα έτοιμος για όλα. No holds barred που λένε και στο χωριό μου.

The bottomline is ότι δε φοβάμαι να με ανακαλύψουν άνθρωποι που με γνωρίζουν προσωπικά, δε φοβάμαι να εκθέσω τις αδυναμίες μου, δεν έχω κανένα πρόβλημα να κλάψω, να φωνάξω, να γελάσω, να χώσω μπινελίκια, να αυτομαστιγωθώ, να, να, να... Είναι στο χέρι οποιουδήποτε με γνωρίζει (ή θεωρεί ότι με γνωρίζει) προσωπικά να εκμεταλλευτεί όσα γράφω εδώ για να καταλάβει καλύτερα και σε μεγαλύτερο βάθος ποιος είμαι και πού προσπαθώ να πάω. Αν λοιπόν ο Χ φίλος ή γνωστός προτιμήσει, ξέρω γω, να λοιδωρήσει τις αδυναμίες μου ή να αυτοεπιβεβαιωθεί θεωρώντας εαυτόν "καλύτερο" από εμένα, εκείνος θα χάσει, όχι εγώ. And if they don't believe me now, will they ever believe me? λέει το αγαπημένο μου τραγούδι όλων των εποχών (περισσότερες λεπτομέρειες σε μελλοντικό post), όμως ειλικρινά δεν με απασχολεί αν κανείς θα με πιστέψει. Φτάνει που πιστεύω εγώ στον εαυτό μου - και σε αυτό βοήθησε και αυτό το μπλογκ.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν αναζητώ την επαφή με άλλους ανθρώπους. Αν δεν την επιδίωκα θα έγραφα σε ένα ημερολόγιό που μετά θα κλείδωνα στο συρτάρι μου και τέλος. Αλλά δεν είναι αυτοσκοπός (ούτε καν σκοπός) η δημοφιλία. Ούτε θέλω όσοι γνωστοί και φίλοι διαβάζουν να παρεξηγήσουν αυτό το post, δεν αναφέρεται προσωπικά σε κανέναν ούτε έχει λάβει αφορμή από κανέναν. Απλά θα ήθελα οι φίλοι και γνωστοί από την άλλη μου ζωή, που με ξέρουν πολύ πριν ανεβάσω το μπλογκ, να είναι σίγουροι ότι εδώ μέσα ό,τι γράφεται θα είναι 100% exitmusician.

Έτσι το βλέπω εγώ φίλε BrokenLink. Ελπίζω πραγματικά να αναθεωρήσεις και να τα γράψεις λίγο στα παπάρια σου γιατί το μπλογκ σου είναι πρώτα απ'όλα για σένα. Από εκεί ξεκινάει κι εκεί καταλήγει.