Black dog on my shoulder

Καταρχήν κάνω κάτι λάθος στην επικοινωνία μου με τους άλλους. Μιλάω με φοιτητές και αυτοί με κοιτάζουν σαν εξωγήινο. Παίρνω το λόγο σε ένα meeting και οι υπόλοιποι δεν έχουν να σχολιάσουν κάτι πάνω σ’αυτά που λέω. Κάνω μια εισήγηση σε ένα συνέδριο και από κάτω μούγκα, τόσο στη διάρκεια της ομιλίας μου όσο και στο χρόνο που δίνεται για ερωτήσεις.

Αυτό μεταφράζεται ως εξής
: είτε α) είναι τόσο προχωρημένη η σκέψη μου που οι υπόλοιποι δεν μπορούν να την ακολουθήσουν και επομένως δεν έχουν τίποτα να πουν αφού δεν καταλαβαίνουν γρι από αυτά που τους λέω, είτε β) λέω αρλούμπες και παπαριές οπότε κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να απαντήσει ή να συζητήσει μαζί μου (τύπου «πού να μπλέκεις τώρα, άστον μωρέ, να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα»). Και εντάξει, όσες φορές έχω έρθει σε επαφή με τους φοιτητές υπάρχει μια διάδραση, κάποιες απορίες, μια συζήτηση, γεγονός απόλυτα λογικό. Αλλά συχνά εισπράττω βλέματα απορίας και απόγνωσης, όχι μόνο από τους φοιτητές. Το μόνο που λείπει για να ολοκληρωθεί το σκηνικό είναι να εμφανιστεί εκείνο το τεράστιο ερωτηματικό πάνω από το κεφάλι τους όπως στα κόμικς. Και όμως δεν πιστεύω ότι συμβαίνει κάτι από τα δύο, αλλού είναι το πρόβλημα και δεν ξέρω πού.

Τέλος πάντων, παρά τούτο το communication breakdown πιστεύω ότι είμαι ο καλύτερος σ’ αυτό που κάνω, και έχω λόγους που το πιστεύω. Δεν είναι αλαζονεία, ούτε άσκηση θάρρους, αν και ξεκίνησε ως τέτοια. Όπως εκείνες οι ψυχολογικές συμβουλές που λένε να στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη κάθε πρωί και να αναφωνείς «είμαι ο καλύτερος». Ε, ναι, το έχω κάνει κι αυτό, αλλά προσπαθούσα παράλληλα να σχηματίσω λογικά επιχειρήματα που να το στηρίζουν. Στην πορεία συνέβαιναν γεγονότα που επαλήθευαν τα επιχειρήματά μου και με έκαναν να φτάσω σε αυτό το σημείο. Όμως δεν υπάρχει έδαφος πρόσφορο για να δείξω τι αξίζω, ούτε ξέρω αν θα το βρω ποτέ. Φαίνεται ότι ορισμένα πράγματα είναι (ή πάνε να γίνουν) προδιαγεγραμμένα χωρίς τη δική μου συμμετοχή, κι αυτό είναι κάτι που με καταρρακώνει, με βιάζει ψυχικά και με κατατρώει. Την Πέμπτη κλείνω τα 29 και δεν ξέρω ακόμα προς τα πού πηγαίνω και τι θα βρω μπροστά μου.

Μεθαύριο όμως θα έχουμε συζήτηση. Όλα αυτά θα τεθούν «επί τάπητος» που λέει και η Πετραλιά, αλλά θα είναι η τελευταία ευκαιρία που θα δώσω. Ειδάλλως θα βρω έναν διαφορετικό τρόπο για να εκπληρώσω αυτό που μπορώ. There’s a black dog on my shoulder και πρέπει να τον διώξω οριστικά και αμετάκλητα.

 

17 comments so far.

  1. Narita 9/6/07 9:48 μ.μ.
    Έχω κάτσει σε άπειρους καθρέφτες μπροστά και το μόνο που εκλάμβανα σαν απάντηση ήταν:
    Είσαι ο καλύτερος.

    Exitm μη χωλοσκας,ασε την αμφιβολία για το αύριο να γίνει ευχάριστη προσμονή και δημιουργικότητα..
  2. Narita 9/6/07 9:51 μ.μ.
    (ένας από τους καθρέπτες)
    "Καλά άρχισε να δίνει συμβουλές και ο Ναρίτα, εκεί φτάσαμε...του λέμε είσαι καλύτερος και αυτός την ψώνισε)
  3. elafini 10/6/07 1:18 π.μ.
    καταρχήν, επειδή ξεχνάω εύκολα τώρα τελευταία (30+ βλέπεις :P) να σου ευχηθώ από τώρα χρόνια πολλά γιατί θα το ξεχάσω...δεύτερον, μια χαρά σε καταλαβαίνω όταν μιλάς...άρα οι άλλοι φταίνε (έτσι λέω κι εγώ στον εαυτό μου για να παρηγοριέμαι)..τρίτον, το ότι κάποια πράγματα είναι ήδη προκαθορισμένα στους τομείς που αναφέρεσαι, ίσως και να ισχύει..αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν πρέπει να προσπαθείς ή πως πρέπει να εξομοιωθείς με τα σκ...(sorry κιόλας)..κι εγώ πρακτική narita ακολουθώ κάθε πρωί στον καθρέφτη και πιάνει...you the best exit...keep walking (elafini and johny walker says ;))

    υ.γ. αυτό το word verification στα commments είναι ψιλοζαλούρα ε? :P
  4. μια αντανάκλαση 10/6/07 11:36 μ.μ.
    Ντακς, μωρέ, μην χαλιέσαι.

    Το να μην σε καταλαβαίνουν είναι πάντα λιγότερο ανησυχητικό από το να μην σε καταλαβαίνεις.

    Επιπλέον, ως καθρεφτονησοδέσποινα, μπορώ να σε καθησυχάσω, διαβεβαιώνοντάς σε ότι όσο ο ένας καθρέφτης λέει αυτό που θέλουμε να ακούσουμε, ο άλλος επαναλαμβάνει εκείνο που φοβόμαστε να υποθέσουμε. Κι ένας τρίτος παραδίπλα τσακώνεται με τους άλλους δύο που επιμένουν στις απόψεις τους και θαμπώνει το είδωλό μας με πιτσιλιές.

    Οπότε, cool down, διδυμάκι και enjoy τα γενέθλιά σου!
  5. exitmusician 11/6/07 9:02 π.μ.
    @ Narita

    Δεν είναι αμφιβολία για τις δυνατότητές μου, frustration για την έλλειψη ευκαιριών είναι. Ας βρουν καλύτερο, βέβαια, και τα ξαναλέμε. Ίσως όμως τότε να είναι αργά.

    @ elafini

    Ευχαριστώ για τις ευχές sweetie. Είναι πολύ απογοητευτικό να έχεις να δώσεις πράγματα και να μη σε αφήνουν ή να σε καταρρακώνουν, ηθελημένα ή μη.

    Το 'βγαλα το word verification, έχεις δίκιο, σου σπάει τα νεύρα.

    @ αντανάκλαση

    Η καθρεφτοεμπειρία σου με καθοδηγεί. Ίσως να έχω ανάγκη να βλέπω μόνο τον πρώτο αυτή τη στιγμή, και γιαυτό κάνω σαν παρανοϊκός.
  6. Narita 11/6/07 9:29 π.μ.
    Εxitm δεν μίλησα ποτέ για αμφιβολία δυνατοτήτων (που τ οείδες αυτο;;;!!!), το αντίθετο μάλιστα...
    όταν ανέφερα "αμφιβολία για το αύριο" μιλούσα για το τι θα φέρει το αύριο...( μέσα σε αυτά και ευκαιρίες...)
  7. exitmusician 11/6/07 9:40 π.μ.
    Όχι, όχι, δεν είπα ότι ανέφερες εσύ κάτι τέτοιο. Εννοώ ότι η έλλειψη ευκαιριών τώρα κάνει δύσκολη την προσμονή για το αύριο.

    Συνεννόηση πιλάφι :-p
  8. lifewhispers 11/6/07 2:34 μ.μ.
    Κάνεις λάθος στην επικοινωνία,λες; Εγώ λέω ότι πολλοί από αυτούς στους οποίους αναφέρεσαι έιναι άνθρωποι που η αγαπημένη τους ασχολία έιναι να ξύνουν τα παπάρια τους(σορρυ) και να μη σε προσέχουν όταν μιλάς, εισηγείσαι, παιρνεις το λόγο στο μιτινγκ. Εξού και τα περίεργα βλέματα. Από τη στιγμή που έχει αποδειχθεί το γεγονός ότι είσαι καλός σε αυτο που κάνεις, το κωλυμα της επικοινωνίας δεν έιναι ακριβώς δικό σου, δε νομίζεις; Περιμένω αποτέλεσματα της συζήτησης εφόλης της υλης που αναμενεται...και σορρυ ιφ αι εμ ρονγκ.
  9. lifewhispers 11/6/07 2:36 μ.μ.
    και επίση, οποιος καθρέφτης δε σου λεει ότι είσαι ο καλύτερος, έχει πρόβλημα. (όπου καθρέφτης, u know)
  10. Σπιτόγατος 11/6/07 7:11 μ.μ.
    Δε φταις εσύ. Φταίει το γεγονός ότι όλοι έχουμε ένα καθρέφτη να μας λέει ότι είμαστε οι καλύτεροι. Έτσι δε δίνουμε και πολύ σημασία στο τι λέει ο άλλος... Το "έλα μωρέ τι να μας πει κι αυτός;" το λένε πριν καν σε ακούσουν, γι' αυτό εισπράτεις αυτή την αδιαφορία. Μη σε πτωεί αυτή η κατάσταση. Απλά ζούμε σε μια εποχή που ο ατομισμός βρίσκεται σε έξαρση και η έπαρση συναντάται καθημερινά σε όλους τους χώρους... από τους πιο απίθανους ανθρώπους!
  11. παπί 11/6/07 10:07 μ.μ.
    Οk, έχουμε και λέμε:
    - Αυτή η κατάσταση δε σε έκανε να αμφιβάλεις για τις επαγγελματικές σου ικανόντητες.Καλό αυτό.
    - Ξεκινάς λέγοντας ότι κάνεις κάτι λάθος. Μήπως αυτο λειτουργεί σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία? (η πεποίθηση ότι κάνεις λάθος, προκαλεί το λάθος)
    - Αν όντως κάνεις λάθος, πότε ξεκίνησε αυτή η δυσλειτουργία? Μήπως συνέπεσε με κάποιο άλλο γεγονός το οποίο μπορεί να είναι η αιτία του κακού?

    Όπως και να 'χει, εύχομαι να βρεθεί η άκρη και να λυθεί το πρόβλημα!

    (Τώρα το πρόσεξα! Σήμερα ήταν η μέρα της συζήτησης! Πως πήγε τελικά??)
  12. Shades 11/6/07 10:11 μ.μ.
    Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να βρεις αυτιά που να είναι ανοιχτά και ν’ ακούνε..
  13. παπί 12/6/07 1:38 π.μ.
    shades
    μιλας κι εσύ που έχεις τον μένιο...!
  14. exitmusician 12/6/07 9:07 π.μ.
    @ life

    Δεν ξέρω αν είναι ακριβώς όπως τα περιγράφεις, τουλάχιστον για τα meeting που είναι πολύ περιορισμένος ο αριθμός των ανθρώπων και δε μπορείς να λουφάρεις.

    Πάντως τη συζήτηση δεν την κάναμε χτες γιατί έπρεπε να φύγει βιαστικά. Να δω πότε θα μπορέσουμε.

    @ σπιτόγατος

    Συμφωνώ ότι η έπαρση βρίσκεται παντού. Και ξέρεις κάτι; Εμείς που πάμε με το σταυρό στο χέρι την πατάμε από τύπους που έχουν τον "αέρα" και την έπαρση του επιτυχημένου αλλά πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Την έχω πατήσει από έναν τέτοιο τύπο.

    @ παπί

    Έχω ξεπεράσει το στάδιο της αμφιβολίας για τις ικανότητές μου προ πολλού. Το θέμα της επικοινωνίας είναι ορισμένες φορές frustrating αλλά τελικά ίσως δεν μπορώ να κάνω κάτι περισσότερο. Δεν έχει συγκεκριμένη στιγμή που άρχισε, απλώς αισθάνομαι ότι από το πρώτο meeting που πήγα είχα πρόβλημα να μεταφέρω αυτά που ήθελα.

    Α, όπως έλεγα στη life πιο πάνω, η συζήτηση δεν έγινε λόγω φόρτου εργασίας. We'll see...

    @ shades

    Δόξα τω Θεώ τουλάχιστον το έτερον ήμισυ με καταλαβαίνει απόλυτα. Οι συμβουλές της ορισμένες φορές χτυπάνε διάνα. Είναι όμως μερικά πράγματα στα οποία ο μόνος που μπορεί να με βοηθήσει ουσιαστικά είναι ο ίδιος ο εαυτός μου.
  15. keimgreek 12/6/07 11:26 π.μ.
    de pianun to pneuma su. min anisixeis. it happens all the time to me ;-p
  16. colpocoquette 12/6/07 5:16 μ.μ.
    Nomizw prepei na pieis mia bira...
  17. exitmusician 12/6/07 8:16 μ.μ.
    @ keim

    Χαχαχαχ τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται και επικοινωνούν μόνο με τους δικούς τους κώδικες

    @ colpocoquette

    Έχω πιει άπειρα λίτρα μπύρας σκεπτόμενος αυτό το θέμα. Πάντως ένα μέρος της συζήτησης έγινε σήμερα. Απόψε λέω να καθήσω να αναλογιστώ ποιο ήταν το αποτέλεσμα over a pint or two.

Something to say?