Όσοι μένετε στην Αθήνα φαντάζομαι ότι έχετε δει (και ελπίζω να χρησιμοποιείτε) τους μπλε κάδους της ανακύκλωσης που δέχονται απορρίματα από πλαστικό, αλουμίνιο, χαρτί, γυαλί και σίδερο. Τους τελευταίους μήνες τους χρησιμοποιώ σταθερά, στο πλαίσιο μιας γενικότερης προσπάθειας να κάνω τη διαβίωσή μου φιλικότερη προς το περιβάλλον και λιγότερο ενεργοβόρα.

Παρά τη ανεπαρκή, γενικόλογη και ανεπίκαιρη ενημέρωση από τον Δήμο Αθηναίων (λες και το πρόγραμμα ανακύκλωσης πρέπει να μείνει κρυφό όπως το πόρισμα για τα δομημένα ομόλογα) παρατηρώ ότι αρκετοί από τη γειτονιά μου το έχουν πιάσει το νόημα. Αρκετές φορές έχω πετύχει κόσμο να αδειάζει στους κάδους χαρτιά, πλαστικά κλπ. και ουκ ολίγες φορές έχω βρει τον κάδο γεμάτο. Να σημειώσω ότι το τελευταίο δεν οφείλεται στην αραιή αποκομιδή, καθώς οι κάδοι αδειάζουν σίγουρα 2 φορές την εβδομάδα. Άρα κάτι γίνεται, ανταπόκριση υπάρχει, έστω και αν η οργάνωση του συστήματος από ορισμένους δήμους δεν είναι και η καλύτερη.

Εδώ να υπενθυμίσω τα είδη των απορριμάτων που επιβάλλεται να εναποθέτουμε στους μπλε κάδους ανακύκλωσης:

• χαρτοκιβώτια, χάρτινες συσκευασίες υγρών προϊόντων από χυμούς και γάλατα,
• αλουμινένια κουτάκια από αναψυκτικά και μπύρες,
• γυάλινα μπουκάλια κάθε είδους, μικρά, μεγάλα
• πλαστικά μπουκάλια νερού, αναψυκτικών, απορρυπαντικών, τροφίμων κλπ
• σιδερένιες κονσέρβες από γάλα, τρόφιμα κλπ

Στο γραφείο εδώ και περίπου 2 χρόνια συγκεντρώνουμε και εναποθέτουμε τις αρκετά μεγάλες ποσότητες άχρηστου χαρτιού που δυστυχώς παράγουμε στους κίτρινους κάδους που προορίζονται ειδικά για χαρτί - ενώ πρωτύτερα απλά τις πετούσαμε στα σκουπίδια. Από όσο ξέρω όμως είμαστε οι μόνοι στο Πανεπιστήμιο. Αν υπολογίσετε ότι α) μόνο από ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα του δικού μου γραφείου έφυγαν γύρω στα 7 κιλά χαρτί, β) το δικό μας εργαστήριο παράγει υπό κ.σ. λειτουργίας περίπου 8-10 κιλά άχρηστου χαρτιού κάθε μήνα και γ) μόνο στο δικό μας κτίριο στεγάζονται γύρω στα 50 εργαστήρια, γραμματείες και γραφεία καθηγητών καταλαβαίνετε για τι ποσότητες μιλάμε, που αυτή τη στιγμή πάνε χαμένες! Σκοπεύω με την αρχή της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς να καταθέσω αίτημα προς τις αρχές του Πανεπιστημίου για την εγκατάσταση κίτρινων κάδων μέσα στους χώρους του κυρίως κτιρίου αλλά και κοντά στα κτίρια στα οποία στεγάζονται διάφορες άλλες υπηρεσίες του Πανεπιστημίου. Όμως δεν τρέφω τεράστιες ελπίδες, ούτε ζητάω πολλά. Έστω και 1-2 κάδοι να τοποθετηθούν έξω από τα κτίρια, κέρδος θα είναι.

Το πιο σημαντικό είναι η ανακύκλωση να ενσωματωθεί σε μία ευρύτερη περιβαλλοντική συνείδηση και κουλτούρα, και να μην ικανοποιούμαστε με μεμονωμένες προσπάθειες. Η ύπαρξη των υποδομών απλά διευκολύνει όσους έχουν ήδη το ερέθισμα να προσπαθούν να επιβαρύνουν λιγότερο το περιβάλλον μέσα από τη δική τους διαβίωση. Και αν για τις επιχειρήσεις η έννοια της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης λειτουργεί ως σημαντικός μοχλός πίεσης για την ανάληψη πρωτοβουλιών που θα περιορίζουν τις αρνητικές για το περιβάλλον συνέπειες της λειτουργίας τους, για τους μεμονωμένους πολίτες μοχλοί πίεσης δεν υπάρχουν. Εκεί βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα: η περιβαλλοντική συνείδηση να μην επιβληθεί αλλά να κατακτηθεί.

Να μου συγχωρέσετε τον βαρβαρισμό, αλλά δείχνει ακριβώς το περιεχόμενο τούτου του μικρού post: σημαίνει και απολογισμό των διακοπών, και το αποτέλεσμα της απεξάρτησής από το μπλογκάκι μου και τα blogs γενικότερα.

Για το πρώτο σημείο έχω μόνο τα καλύτερα. Καταφέραμε να ξεκλέψουμε μια μέρα ακόμα, που σίγουρα θα φανεί υπερπολύτιμη σε κάνα δίμηνο που θα αρχίσουμε να ονειρευόμαστε τις διακοπές του ερχόμενου καλοκαιριού. Φέτος οι διακοπές μας είχαν τη μεγαλύτερη διάρκεια ever: 15 γεμάτες μέρες με χαλάρωση, όμορφες καινούριες εικόνες, γέλιο, τρυφερότητα και τη μελαγχολία που φυσιολογικά έρχεται με την επιστροφή στη ρουτίνα των υπόλοιπων 11,5 μηνών. Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι ο πρώτος προορισμός ήταν αρκετά κατώτερος των προσδοκιών μας.

Τα στοιχεία που είχα αναφέρει στο προηγούμενο post διαφοροποιήθηκαν λίγο: τα χιλιόμετρα ήταν 1861 αντί για 1500, τα πανηγύρια 0 αντί για 3, το βιβλίο 1 (κι αυτό με το ζόρι) αντί για 3, ο ύπνος πολύ περισσότερος. Όμως η συντροφιά παρέμεινε ανεκτίμητη, όπως εδώ και τόσα χρόνια, και η πολυτιμότητα της ξεκούρασης θα αρχίσει να αναδεικνύεται όταν τα πράγματα θα αρχίζουν να ζορίζουν (από αύριο δηλαδή).

Όσο για το δεύτερο, μου λείψατε παίδες, αν και δεν θα έλεγα όχι σε λίγες επιπλέον μέρες μακριά από τα PCιά και το internet. Ένα από τα λίγα πράγματα για τα οποία χαίρομαι που γύρισα είναι η ανανέωση της επαφής μας. Μόνο δώστε μου λίγο χρόνο να διαβάσω όλα όσα έχετε γράψει τον καιρό που έλειπα. Σιγά-σιγά θα σας προλάβω - μη μου πέσει βαρύ το διαδίκτυο μετά από τη νηστεία τόσων ημερών.

Έχω κάμποσα πράγματα να γράψω, για πράγματα που είδαμε και σχολιάσαμε η συμβία μου κι εγώ κατά τη διάρκεια των διακοπών μας, και με τρώει να αρχίσω να τα αραδιάζω. Όμως υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι φέτος θα το πάρω πιο χαλαρά το θέμα του blogging. Όχι ότι μου παίρνει υπερβολικά πολύ χρόνο αλλά φέτος ακόμα και ο ελάχιστος επιπλέον χρόνος θα μου είναι πολύτιμος, αν φιλοδοξώ κάποτε να τελειώσω με αυτό το διδακτορικό. Γιαυτό αν κάποιες στιγμές χάνομαι περισσότερο από τις 3-4 μέρες που μεσολαβούσαν μεταξύ των post μου μέχρι τώρα να ξέρετε ότι κάποιο deadline θα προσπαθώ να προλάβω, μέχρι το οριστικό και μεγάλο deadline που υπολογίζω για του χρόνου τέτοια εποχή.

Άντε, καλώς σας βρήκα λοιπόν, καλό χειμώνα (η αγαπημένη μου ευχή) και καλό γράψιμο!

- 30 ώρες μέχρι την αναχώρηση
- 2 προορισμοί
- 14 ημέρες
- 1500 χιλιόμετρα οδήγησης
- 15 ώρες ταξιδιού με καράβι
- 26 βουτιές
- 13 τεύχη αθλητικών εφημερίδων
- 3 βιβλία
- 13 DVD με όλες τις σεζόν των Simpsons
- 25GB μουσικής
- 140 ώρες ύπνου
- ≈ 60 γνωστοί, φίλοι και συγγενείς
- 2 (τουλάχιστον) νύχτες stargazing
- ≈ 30 ελληνικοί καφέδες
- ≈ 7 κιλά ανακυκλούμενων υλικών
- 50 βαθμών αντηλιακό λάδι (και 4 βαθμών για τη συμβία)
- 3 πανηγύρια
- ≈ 4500 χάδια στην οικόσιτη γάτα του δεύτερου προορισμού
- υπερπολύτιμη ξεκούραση
- ανεκτίμητης αξίας συντροφιά...

Εις το επανιδείν!

Ε, αυτό ήταν. Με έχει πιάσει το καλοκαιρινό mood μου και δε μπορώ να κάνω τίποτα. Είχα τόσες ιδέες για γράψιμο: μια που μου έδωσε ο enteka σε ένα από τα πρόσφατα post του, ένα που χρωστάω στη Ραδιοκέφαλη για το πιο κουλό ταξίδι που θέλω να κάνω, συν τα κλασικά post της παράκρουσης που με πιάνει κατά καιρούς, υλικό υπάρχει θενκ Γκοντ. Διάθεση όμως δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή για σκέψη και αναζήτηση στο Internet τέτοια εποχή. Φτάσαμε κι εμείς τα όριά μας, τα ξεπεράσαμε προ πολλού, γέμισε και το buffer και τώρα δε χωράει ούτε ένα γράμμα παραπάνω στο σκληρό μας δίσκο. Από τέλη Αυγούστου και πάλι.

Πάντα υπάρχει ένα turning point μεταξύ του σημείου που οι διακοπές είναι ένα όνειρο και της στιγμής που συνειδητοποιείς ότι γίνονται πραγματικότητα. Και δεν εννοώ το πακετάρισμα των μπαγκαζιών, το ταξίδι προς τον προορισμό ή την άφιξη στον προορισμό, αλλά ένα γεγονός, μια στιγμή αρκετά πριν την έναρξη των διακοπών που καταλαβαίνεις ότι α) επιτέλους φεύγεις και β) πρέπει σιγά-σιγά να αρχίσεις να κουνιέσαι αν δε θέλεις να τρέχεις τελευταία στιγμή. Τα τελευταία 3 χρόνια που ένα μέρος των διακοπών μου το περνάω σε νησιά το turning point δεν είναι ούτε η απόφαση για τον προορισμό, ούτε η κράτηση των δωματίων αλλά η παραλαβή των ακτοπλοϊκών εισητηρίων. Φέτος, μάλιστα, είχα ιδιαίτερο πρόβλημα να βρω εισητήριο για το αυτοκίνητο και μπλέχτηκα σε κάμποσα πάρε-δώσε με πρακτορεία στον Πειραιά μέχρι να πάρω το χαρτάκι στα χέρια μου. Ε, η πρώτη από αυτές τις 3-4 φορές που χρειάστηκε να κατεβώ αυτοπροσώπως ήταν το turning point για φέτος.

Παρότι έχω περάσει 4+ χρόνια καθημερινής τρέλας στον Πειραιά (ως φοιτητής στο ένδοξο Πα.Πει.) και παρότι για εμένα είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον Ολυμπιακό (= μπλιαχ, φτου, ουέκ, κλπ.) με πιάνει μια ψιλο-νοσταλγία τις λίγες φορές που τυχαίνει να κατεβώ: ξανάρχονται στο μυαλό ήχοι, εικόνες και μυρωδιές (ιδιαίτερα αυτές) που δύσκολα ξεχνιούνται, ιδιαίτερα όταν έχεις 4+ χρόνια που γεμίζεις καθημερινά απ'αυτές. Συν ότι έχω συνδυάσει αυτό το λιμάνι με τη φυγή γενικώς, φυγή για διακοπές, φυγή από καταστάσεις, φυγή για αλλαγή ζωής. Φέτος πέτυχα χαρακτηριστικές στιγμές μεγάλης εξόδου: backpackers να βγάζουν εισητήρια "με όποιο καράβι φεύγει τώρα", οικογένειες με υπερφορτωμένα αυτοκίνητα να περιμένουν την επιβίβαση, παρέες μέσα στην τρελή χαρά. Και είναι ακόμα Ιούλιος...

Ε, δεν ήθελα και πολύ. Πειραιάς + ψιλο-νοσταλγία + εικόνες φυγής = το κλείσαμε το μαγαζί για φέτος.

Από τότε λειτουργώ σε safe mode, ίσα-ίσα να διεκπεραιώνω τις βασικές δουλειές του γραφείου (εντάξει, συν ένα paper που είχε deadline σήμερα). Όταν όλη η "σκληρά εργαζόμενη" και "αποτελεσματική" Ευρώπη ήδη αράζει και λιάζει τα ασπρουλιάρικα κορμιά της σε κάποια παραλία στην Ελλάδα, την Πορτογαλία ή την Καραϊβική κάνοντας 1 και 1,5 μήνα διακοπές, ποιος ο λόγος εμείς οι Έλληνες να είμαστε στις επάλξεις μέχρι την τελευταία στιγμή πριν τις 2 εβδομάδων δικές μας διακοπές; Not fair.

Γιαυτό λοιπόν το ψιλοκλείνω το μαγαζί. Θα κάνω ένα ευχετήριο post την Παρασκευή και ξανά πάλι μαζί από 20 Αυγούστου. Εξάλλου έχω ετοιμασίες να κάνω, τώρα που μπήκα στο mood για τα καλά!