Δεσμοί θανάτου

Κατηγορία:
Στην πρόσφατη πτήση μου προς Μπανγκόκ (στο ταξίδι για Πεκίνο) υπήρχαν πολλοί Ελληνοαυστραλοί που επέστρεφαν στη χώρα τους μετά από διακοπές στην πατρίδα. Ανάμεσα σ'αυτούς κι ένα ηλικιωμένο ζευγάρι Ελληνοαυστραλών που γύριζε στη Μελβούρνη έχοντας περάσει τους καλοκαιρινούς μήνες στην Ελλάδα. Περίπου δύο ώρες μετά την αναχώρηση ο άντρας άρχισε να μην αισθάνεται καλά και όσο περνούσε η ώρα η κατάστασή του χειροτέρευε παρά τις προσπάθειες κάποιων γιατρών που έτυχε να βρίσκονται στο αεροπλάνο. Τελικά η πτήση σταμάτησε επειγόντως στο Νέο Δελχί γιατί αυτός ο άνθρωπος χρειαζόταν πολύ άμεση ιατρική βοήθεια και πιθανότατα δεν θα προλάβαινε να φτάσει ζωντανός στη Μπανγκόκ. Εγκεφαλικό, άκουσα να λένε οι γύρω μου, και μάλιστα βαριάς μορφής. Το ζευγάρι κατέβηκε αμέσως από το αεροπλάνο με τις ευχές των υπόλοιπων επιβατών να τους συνοδεύουν αλλά σε μια εμφανώς πικρή ατμόσφαιρα.

Πόσο τραγικό είναι να βρίσκεσαι για λίγες ώρες ή μέρες σε έναν τόπο που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ, δεν έχεις ζήσει ποτέ κι όμως αφήνεις εκεί τη ζωή σου; Πόσο παράταιρο είναι οι τίτλοι τέλους της ζωής σου να αναφέρουν ότι τράβηξες την τελευταία σου ανάσα σε ένα μέρος που δεν πρόλαβες να δεις, να οσμιστείς, να περπατήσεις; Θα μου προκαλούσε μεγάλη ανατριχίλα να έβλεπα (αν, λέμε, μπορούσα) τους τίτλους του τέλους μου να γράφουν ότι γεννήθηκα στην Αθήνα, Ελλάδα και πέθανα, ξέρω γω, στο Μπουένος Άιρες, στο Άμπου Ντάμπι, στο Pittsburgh ή σε κάποιο άλλο μέρος που δεν έχω δει παρά μόνο από φωτογραφίες. Γιατί νιώθω ο δεσμός με τον τόπο που γεννιέσαι υπάρχει αντίστοιχα και με τον τόπο που πεθαίνεις, αλλά από την αντίστροφη πλευρά - ο δεσμός προϋπάρχει της γνωριμίας με τον τόπο. Με άλλα λόγια, συνειδητοποίησα ότι θέλω να πεθάνω σε τόπο που γνωρίζω, όπου κι αν βρίσκεται αυτός ο τόπος και με όποιον άνθρωπο είμαι μαζί (αν είμαι με κάποιον άνθρωπο).

Δεν ξέρω τι έγινε με τον συνταξιδιώτη μου αλλά εύχομαι να πρόλαβε να γυρίσει σπίτι του ζωντανός.
 

8 comments so far.

  1. JoaN 13/11/08 7:07 μ.μ.
    Νομίζω πως όταν έρθει εκείνη η ώρα και εφόσον το αντιληφθείς (-ω, -ει κλπ), θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα σε (με, τους, μας κλπ)απασχολεί. Σίγουρα θα υπάρχουν άλλα ουσιαστικότερα να κοιτάξεις (-ω, -ει κλπ)...
    ...
    Άσε που, αυτή η σκέψη -"πού θα ήθελα να πεθάνω" -μπορεί να οδηγήσει σε άλλες πιο ακραίες σκέψεις και πράξεις.
  2. spirou 14/11/08 6:57 μ.μ.
    Ίσως να υπάρχουν όντως πιο σημαντικά πράγματα να σε απασχολήσουν εκείνη τη στιγμή όμως ναι,είναι άσχημο και συμφωνώ ότι θα ήθελα να πεθάνω σε καποιο μέρος που γνωρίζω.Ακούγεται τρομακτικό να νιώθεις να "πλησιάζει το τέλος" και να είσαι σε ξένη χώρα,με ξένους ανθρώπους και ξένη γλώσσα.
    Φαντάζομαι και πόσο άσχημο θα είναι να πεθαίνεις τη στιγμή που έχεις επιθυμήσει το σπίτι σου,ή πόσο άσχημο θα ήταν για τη γυναίκα του να κανονίσει τα πάντα μονη της για να τον γυρίσει πίσω στην Αυστραλία.Μακάρι να μη χρειάστηκε να γίνει κάτι τέτοιο..
  3. Charoulita 16/11/08 5:36 π.μ.
    Πρόσφατα μία φίλη μου, μου περιέγραφε την ιστορία ενός θείου της από την Αμερική που ήρθε στη Ελλάδα μετά από 15 χρόνια. Είχαν βγει στην Πλάκα σε ένα κουτούκι και ενώ όλα κυλούσαν όμορφα και ευχάριστα εκείνος έπαθε ανακοπή. Σκέφτομαι πόσο έντονες συναισθηματικά είναι αυτές οι μέρες επιστροφής στην πατρίδα για αυτούς τους ανθρώπους που κάποτε έφυγαν και έχτισαν αλλού μία νέα ζωή. Αλλά αυτό που με κλονίζει και στις 2 ιστορίες είναι ότι κάποιοι περίμεναν αυτούς τους ανθρώπους με προσμονή και αγάπη να τους εξιστορήσουν τις εικόνες της πατρίδας ή των διακοπών και καλούνται να αντιμετωπίσουν το δεδομένο ότι δε θα τους ξαναδούν.
  4. Narita 17/11/08 3:03 μ.μ.
    papoutsi apo ton topo sou ki as einai kai to teleytaio
  5. N.Ago 18/11/08 12:56 π.μ.
    Πειράζει που δεν θέλω να πεθάνω! Ούτε εγώ ούτε και κανένας άλλος. Ανέφικτο ε;
    το ξέρω αλλά, τα όνειρα δεν διώκονται! :)
  6. exitmusician 18/11/08 3:54 μ.μ.
    Να με συγχωρείτε που αργώ να απαντήσω αλλά τις τελευταίες μέρες δε μπορείτε να φανταστείτε τι τρέξιμο έριξα...

    JoaN, νομίζω ότι όταν (αν) έχεις συναίσθηση του τι πρόκειται να επέρθει, το συγκεκριμένο θα σε επηρεάσει big time, όπως και άλλες μικρότερες επιθυμίες σου ακριβώς επειδή είναι οι τελευταίες.

    Spirou, είναι ακριβώς αυτό που γράφω από πάνω. Το να θέλεις π.χ. να πιεις έναν καφέ ως η τελευταία απόλαυση στη ζωή σου και να μη μπορείς είναι πολύ μεγάλο κρίμα. Πόσο μάλλον να θέλεις να πεθάνεις στον τόπο σου και να μη μπορείς.

    Charoulita, αυτή είναι μια διαφορετική σκοπιά του ίδιου γεγονότος. Η αιφνίδια απώλεια αφήνει λίγο χρόνο αδράνειας να περάσει και μετά εκρήγνυται...

    Narita, :-)

    N.Ago, και ποιος το θέλει; Από την άλλη who wants to live forever? (το παρατράβηξα λίγο).

    Α, και καλώς ήρθες!
  7. auburn Kate 19/11/08 10:11 π.μ.
    Το σώμα του, εκανε,ίσως, αυτό που η ψυχή του αρνιόταν... Νομίζω πως ο πραγματικός δεσμος μας με τον τοπο που αγαπαμε και ξέρουμε, είναι οι ανρωποι που λατρευουμε και κουβαλαμε μεσα μας.Αν κι εγω που στα λεω αυτα τωρα, αντιδρω πολυ "κοτίσια" οταν προκειται για τετοια θεματα. Δεν ξερω ρε συ, όταν τα κακαρώσω θα σου πω!!! :))))))
  8. pølsemannen 19/11/08 11:49 π.μ.
    Ελπίζω ο άνθρωπος να την γλίτωσε, τουλάχιστον από ανθρώπινο επιστημονικό δυναμικό η Ινδία σκίζει.

    Εμένα πάντως αν έπεφταν οι τίτλοι του τέλους στην Ανταρκτική προσπαθώντας να φτάσω την Ρωσική βάση Βοστόκ ή την Αμερικανική Άμουντσεν Σκοτ μετά από συντριβή αεροσκάφους, δε θα με χάλαγε και τόσο. Μιλάμε σκέτη υπερπαραγωγή του Χόλυγουντ.

Something to say?