Εκλεκτικές συγγένειες

Τον τελευταίο καιρό βιώνω ένα περίεργο καθεστώς σχέσεων με συγγενικά μου πρόσωπα, κοντινά και μη. Αυτό το καθεστώς έχει ξεκινήσει εδώ και 2-3 χρόνια αλλά έχει ενταθεί από τη στιγμή που μετακόμισα. Βασικό χαρακτηριστικό των "νέων" σχέσεών μου με τους συγγενείς μου είναι η απομάκρυνση, όχι με την έννοια "χαθήκαμε και δε μιλάμε" αλλά με την έννοια "δεν σε υπολογίζω σε σημαντικά γεγονότα της ζωής μου". Δύο πρόσφατα παραδείγματα:

- Ξαδέρφη (πρώτη) που διαμένει στο εξωτερικό παντρεύεται και καλεί στο γάμο 1 από τους 3 συγγενείς που έχει στην Ελλάδα. Οι δύο που δεν καλεί είμαι εγώ και ο αδερφός μου.
- Άλλη ξαδέρφη εθεάθη να τρώει με τον "μέλλοντα σύζυγο" της, για τον οποίο φαίνεται να γνωρίζει όλο το συγγενολόι εκτός από εμένα.

Για να μην πω για τις ευχές που δεν έλαβα τα Χριστούγεννα ή που έλαβα μέσω εκπροσώπων, δηλαδή των πλησιέστερων συγγενών μου. Λες και δεν υπάρχουν κινητά ή λες και το καινούριο μου τηλέφωνο είναι απόρρητο ή ο αριθμός είναι στο Kiribati, να πούμε, με χρέωση €15/λεπτό. Ρε ουστ.

Με πονάει, όπως καταλαβαίνεις, όλο αυτό το σκηνικό, γιατί θεωρούσα ότι τους πλησιέστερους συγγενείς μπορείς και οφείλεις να τους συμβουλεύεσαι αλλά και να τους κάνεις κοινωνούς στις μεγάλες αποφάσεις και εξελίξεις της ζωής σου. Βλέπω όμως ότι οι συγγενείς μου έχουν μια εντελώς διαφορετική, ατομιστική αντίληψη. Ίσως έπρεπε να το περιμένω, δηλαδή ίσως την είχα δει εντελώς λάθος, ιδεαλιστικά και έχοντας πεποίθηση στην πολυτιμότητα της εξ αίματος σχέσης. Αλλά για εμένα ο ιδεαλισμός δεν είναι αφέλεια, είναι πεποίθηση σε μια ανώτερη ποιότητα και ταυτόχρονα είναι απαίτηση ότι οι υπόλοιποι θα ανταποκριθούν στην ποιότητα που αναμένεις εσύ από αυτούς.

Όπως επίσης μου τη δίνει αφάνταστα που οι μεγαλύτερες κατινιές γίνονται μεταξύ συγγενών. Έχω ιδιαίτερους λόγους να υπολογίζω ότι αυτές οι κατινιές προς εμένα γίνονται γιατί στο σόι μου ξεχωρίζω σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, από όλες τις απόψεις. Και, ως γνωστόν, όσα δεν φτάνει η αλεπού δεν πηδάει να τα πιάσει αλλά τα κάνει κρεμαστάρια.

Από την άλλη, κάτι τέτοιες ευκαιρίες δίνουν αφορμές για ξεσκαρτάρισμα. Δηλαδή, η λίστα των προσκεκλημένων στον γάμο μου (όποτε γίνει) μίκρυνε κατά 4 τουλάχιστον άτομα, και από ό,τι φαίνεται έπεται συνέχεια. Με ξελαφρώνει από το βάρος των "υποχρεώσεων", που τις σιχαίνομαι, και χωρίς να είναι δική μου η ευθύνη. Όποιος κατάλαβε για ποιο λόγο δεν θα είναι μέρος της ζωής μου από δω και πέρα, κατάλαβε, και όποιος δεν κατάλαβε, tough shit.

Σκέφτομαι αν αξίζει να το αφήσω έτσι, με ένα απλό Χ και χωρίς καμία ειδοποίηση ή αν θα έπρεπε να πέσει ματς με την κατάλληλη αφορμή. Τείνω προς το δεύτερο. Η φαινομενική αδιαφορία δίνει πεδίο δράσης σε όσους επιβουλεύονται την ευτυχία σου. Εξάλλου, όσες σχέσεις είναι να χαλάσουν έχουν ήδη χαλάσει από τη δική μου πλευρά, οπότε ας γίνει λίγο μπούγιο μήπως και μπουν στη θέση τους ορισμένα πράγματα.

Ό,τι και να γίνει πάντως, το πήρα το μάθημά μου. Εγώ πλέον είμαι διαθέσιμος για όποιον συγγενή νομίζει ότι αξίζει να συνεχίσει να έχει σχέσεις μαζί μου. Για τους υπόλοιπους καλή τύχη και να μη μου γράφετε.
 

14 comments so far.

  1. spirou 2/2/08 10:38 μ.μ.
    Πολλοί θα ήθελαν να είναι στη θέση σου,να ξεφύγουν από τις υποχρεώσεις για κάποιους συγγενείς ΚΑΙ από τις κατινιές τους.Άρα πιστεύω ότι αν απλά σε πείραξε η αδιαφορία τους γιατί είναι "αίμα" σου,μην το κουράζεις.Αν όμως ήταν σημαντικοί για σένα,προσπάθησε να το συζητήσεις μαζί τους.Δεν έχεις κάτι να χάσεις.
  2. Ελπίς 3/2/08 1:14 π.μ.
    Κατανοητή η πικρία σου, αλλά πριν απομακρυνθείς από τους συγγενείς σου ή ακόμα περισσότερο πριν πλακωθείς μαζί τους, μήπως πρέπει να διερευνήσεις αν κάτι στη δική σου στάση τους έχει ψυχράνει; Π.χ. προσφάτως μετακόμισες σε νέο σπιτικό, κάλεσες αυτά τα ξαδέρφια για έναν καφέ ή ακόμα καλύτερα για ένα τραπέζι; Έχεις σημειώσει στο Outlook γενέθλια, γιορτές και e-mail έτσι ώστε να επικοινωνείς μαζί τους με μικρές και μεγάλες ευκαιρίες;
    Έχω διαπιστώσει ότι ένα περιποιημένο τραπέζωμα είναι σε θέση να λιώσει τις περισσότερες παρεξηγήσεις και ένα τηλεφώνημα με την ελάχιστη αφορμή ζεσταίνει τους ανθρώπους!
  3. lifewhispers 3/2/08 12:43 μ.μ.
    χμμ.θυμησου οτι δεν διαλεγουμε ποιους εχουμε συγγενεις,πρωτον αυτο. τους εχουμε αναγκαστικα.κι επειδη ποτε δεν ξερεις πως θα τα φερει η ζωη καλοι ειναι να τα εχεις καλα. Κι εγω εχω απομακρυνθειαπο τοτε που ηρθα στην αθηνα και φροντιζω με τις λιγοστες επισκεψεις στο νησι να αναπληρωνω, δυστυχως δεν ειναι επιτυχες αυτο καθε φορα!ωστοσ, με εμενα συμβαινει και το αντιθετο. με καλουν και δεν παω, επειδη δεν μπορω βεβαια, αλλα ξερεις πως ειναι αυτα!
    καλημερα!
  4. Charoulita 3/2/08 4:11 μ.μ.
    Αν έχουν αξία για εσένα και σε πονάει στην πρώτη ευκαιρία - ή δημιούργησε μία- συζήτησε όσα σκέφτεσαι και σε απασχολούν. Ίσως τα πράγματα να μην είναι σοβαρά και να πρόκειται για αμέλεια (σου γράφει ο ορισμός του αμελούς συγγενή). Αν πάλι είτε δεις ότι δεν είχε νόημα είτε ότι απλά δε σε ενδιαφέρει να μπεις στη διαδικασία, απλά επαναπροσδιόρισε τις επαφές που θα επιλέξεις να έχεις μαζί τους ούτως ώστε να μη σε ενοχλεί. Έτσι όπως τρέχει η καθημερινότητά μας καμμιά φορά χανόμαστε συνειδητά ή ασυνείδητα γιατί δεν προλαβαίνουμε να δώσουμε χώρο ο ένας στη ζωή του άλλου. Το θέμα είναι αν είναι κάτι που πραγματικά το θέλουμε.
  5. Σπιτόγατος 3/2/08 6:22 μ.μ.
    Από τους συγγενείς, καλύτερα οι φίλοι... αυτούς τουλάχιστον τους διαλέγουμε!
  6. Narita 4/2/08 2:46 π.μ.
    το κρασί αίμα δεν γίνεται..
    το νερό κρασί;..
    κάτι τέτοιο ξέχασα ακριβώς
    αλλά παρόλα αυτά πιστεύω σε Χ προς συγγενείς αρκεί να μαζευτούν κι άλλες δικαιολογιες/αφορμές
  7. auburn Kate 4/2/08 10:36 π.μ.
    Exit μου γιατι σπαταλάς τον πολύτιμο χρόνο σου με ανθρώπους που ΔΕΝ επέλεξες αλλα σου έτυχαν; Συγγνωμη αν γίνομαι βάναυση με ένα ενα΄θέμα που μαλλον σε ενοχλεί περισσότερο απο μενα, αλλα ενα ερχω να σου πω και εναν κανόνα εφρμοζω σ' ο,τι αφορα την "οικογενειακή μαφία": τους συγγνεις δεν τους επιλέγουμε, τους φίλους ομως ναι! Οποτε οι συγγενεις, εκτος ελαχιστων εξαιρέσεων, το τονίζω, ελάχιστων, θα υποστουν τις συνεπεις της μη επιλογης μου.Δηλαδη ΞΟΥ ΚΑΙ ΜΑΚΡΙΑ. Δεν πατα εδω και χροναι σε γαμους βαφτισια και λοιπες θρησκευτικες μαλακίες οι οποιες στην καλύτερη των περιπ΄τωσεων μου προκαλουν ναυτία... Οι μονοι συγγενεις με τους οποιους εχω ακομη επαφη είναι οι γονεις μου, αφου ακομη ζω μαζί τους! η αδελφη μου την οποια υπεραγαπώ και μία θεια μου. And that's all. Αρκετοι. Δεν εχω μετανιωσει καθολου γιαυτο και πραγματικα θεωρω οικογενεια μου τους φιλους μου.Για πολλους λογους. Ο κυριότερος; Δεν χώνουν τη μυτόγκα τους στην ιδιωτικη μου ζωή και δεν μου κανουν την μεγιστα εκνευριστικη ερώτηση: Ακόμη να παντρευτεις εσύ; τι θα γινει θα φαμε κουφετα;( θα ξερασω μανουλα μου). Οσο για τις κατινιές εντος της οικογενειακής αγκαλης αθ σου πω ενα πραγμα επίσης: οι μεγαλύτρρες αδικιες/εγκλήματα/πουστιές γίνονται μεσα στην οικογένεια.Ακριβως γιατι ο συγγνεής θα πει: "ελα μωρε, ξαδελφός μου είναι δε θα πει τιποτα, συγγενεις είμαστε, μεταξύ μας τώρα..." καταλαβαίνεις νομιζω ε; Οποτε exit μου, γραψε εκει που πρεπει αυτους που νομίζεις και πορευσου εν ηρεμία και κυρίως χωρις αυτο τον απαισιο αντιερωτικό και εντελως ξεκαυλωτο βραχνα των "οικογενειακών υποχρεώσεων". καλημερα και cool.You did the right thing! νομίζω.
  8. JoaN 4/2/08 3:59 μ.μ.
    Τα είπες όλα. Ξεχωρίζω τα :
    "-οι μεγαλύτερες κατινιές γίνονται μεταξύ συγγενών.
    -κάτι τέτοιες ευκαιρίες δίνουν αφορμές για ξεσκαρτάρισμα."
  9. JoaN 4/2/08 4:01 μ.μ.
    α ξέχασα... (δεν ταιρίαζει απόλυτα...)

    κι άμαα δωω κανένααα φίλοο τρέμω μη με θυμηθεί! πεθαμένες καλησπέρεςς δε γουστάρω να μου πειιι σαλαλαλα
  10. exitmusician 5/2/08 9:52 μ.μ.
    Spirou, δεν το θεωρώ ως αφορμή για να ξεφύγω. Ειδάλλως δε θα με στενοχωρούσε αυτή η συμπεριφορά. Αλλά δεν νομίζω ότι πρέπει να είμαι εγώ αυτός που θα κάνει το πρώτο βήμα.

    Ελπίδα, και τραπέζι, και καφέδες, και γενέθλια, και όλα. Δεν είναι ότι μετακόμισα και έριξα μαύρη πέτρα πίσω μου, κάθε άλλο, είμαι αρκετά επιμελής σε αυτά τα "τυπικά". Γιαυτό και μου κακοφαίνεται.

    Lifewhispers μου, εσένα σε χωρίζει και μια χ απόσταση. Εγώ που με χωρίζουν 5 χιλιόμετρα τι να πω; lol

    Charoulita, εδώ δεν πρόκειται για απώλεια επαφής εξαιτίας της καθημερινότητας. Αυτό μπορώ να το αντέξω. Εδώ μιλάμε για αποκλεισμό από τις σημαντικότερες εξελίξεις της ζωής τους. Πρέπει να είμαι εγώ αυτός που θα προσπαθήσει να (ξανά)έρθει κοντά τους;

    Σπιτόγατε, you have to make do with what you've got, δίκιο έχεις...

    Narita, πιστεύεις ότι είναι αρκετή η δική μου αιτία/αφορμή; Γιατί εγώ δεν βλέπω κάτι πιο σημαντικό από το να σε αποκλείουν από τη ζωή τους.

    Ξωτικό, συμφωνώ μέχρι κεραίας. Δυστυχώς από συγγενείς έχω φάει τις μεγαλύτερες κατραπακιές, όχι από φίλους. Μερικές από αυτές τις περιέγραψα στο post. Κι εγώ σιχαίνομαι τις υποχρεώσεις κάθε είδους.

    Joan, με όλα αυτά που γίνονται καλύτερα να κόβεις μια και καλή νομίζω. Σωστός ο στίχος (αν και ο δημιουργός με ξενερώνει απίστευτα)!
  11. colpocoquette 7/2/08 7:46 μ.μ.
    Κοίταξε, στο γάμο πρέπει να τους καλέσεις όλους γιατί είσαι υπεράνω κι έτσι, να τους κάνεις να αισθανθούν άσχημα που σε γράφανε τόσο καιρό, να σου φέρουν και δώρο και μετά στη δεξίωση θα είναι η σειρά σου να τους γράψεις. Θεέ μου ακούγεται τόσο καλό που είναι σχεδόν εκγληματικό...
  12. spirou 7/2/08 9:58 μ.μ.
    Diavasa kapou oti kapote rwtisan ton Z.Papantwniou an exei exthrous ki ekeinos eipe "Oxi,den exw suggeneis".Den kserw an ontws to eipe autos,alla einai sofi kouventa gia polu kosmo :p

    Pantws to na kaneis prospatheies gia na kratisete kales sxeseis mporeis,alla na min eisai kai koroido,e!
  13. mimis 12/2/08 3:06 π.μ.
    Έφυγες μόνος σου να πας στη Ρωμυλία
    Να δεις τους θειούς σου και τους άλλους συγγενείς
    Έτσι όπως πήγες, πάλι μόνος θα γυρίσεις
    Οι συγγενείς σου ζουν σε κόσμους συμπαγείς

    (Ρωμυλία, Χειμερινοί Κολυμβητές, 1981)

    (πολλές φορές στις συναυλίες λέει:
    οι συμπαγείς σου ζουν σε κόσμους συγγενείς, το οποίο είναι επίσης σωστό)

    Μη στενοχωριέσαι. Μην ξεχνάς και τους καλούς -παράνομους- συγγενείς..

    έχεις δίκιο, απλά κάποια πράγματα είναι και αναμενόμενα. Και ο φθόνος στη ζωή υπάρχει, δυστυχώς.

    Εσύ προχώρησε στην Πορεία σου
  14. hitchhiker 21/2/08 2:10 π.μ.
    εμ παίξε και συ κανένα lotto μπας και σου κάτσει και τότε να δεις πως όλοι θα σε προσκαλούν στα events.
    Δυστυχώς όσο μεγαλώνω βλέπω την κατάντια που επικρατεί

Something to say?