Ένα πράγμα έχω ευχαριστηθεί με τη νέα σύνδεση ADSL: το Internet radio μέσω iTunes. Μιλάμε ότι χάνομαι με τις ώρες (σε όσους σταθμούς είναι free τέλος πάντων) και στα μουσικά είδη που μπορεί κανείς να ακούσει. Ειδικά αυτό το Σ/Κ που ο καιρός δεν προδιέθετε για πολλά ούτε επέτρεπε ιδιαίτερες εξόδους, το ηλεκτρονικό ραδιόφωνο μου κράτησε καλή παρέα. Είναι μεγάλο πράγμα έξω να βαράει καρφοπέταλα κι εσύ να βρίσκεσαι στην Κούβα, να πετάγεσαι για καμιά ωρίτσα στο Ιράν, μετά να παίρνεις την πρώτη πτήση για Βενεζουέλα, κι από κει να ρίχνεις και ένα σάλτο στο Τόκυο για την τελευταία λέξη της Ιαπωνικής pop.

Μέσα σ'όλα υπάρχει κι ένας ελληνικός σταθμός με το πρωτότυπο όνομα "Ελληνικός FM". Καλός είναι, δε λέω, αλλά όταν έχεις τέτοια ποικιλία είναι κρίμα να χάνεις το χρόνο σου ακούγοντας Τσαλιγοπούλου και Αρβανιτάκη. Ίσως για κάποιον τρελαμένο από τη Κούβα, για παράδειγμα, ο Ελληνικός να φαίνεται τόσο εξωτικός όσο το Radio Cubanismo. Ευτυχώς λοιπόν που δεν ακούγονται νεο-σκυλέ σκουπίδια αλλά πιο ψαγμένη μουσική, και όχι μόνο από τον χώρο του "έντεχνου".

Κι όλα αυτά έρχονται να αναπληρώσουν τη βαρετή κατάσταση που επικρατεί στο κανονικό ραδιόφωνο. Με εξαίρεση τον Κόσμο, το Τρίτο και τον Εν Λευκώ (άντε και τον Red σε ορισμένες στιγμές) οι υπόλοιποι σταθμοί είναι, νομίζω, μια από τα ίδια. Γιαυτό το λόγο δεν άκουγα ποτέ ραδιόφωνο με τις ώρες, αλλά τώρα είτε είμαι στο γραφείο είτε στο σπίτι το iTunes είναι μονίμως ανοιχτό. Όπως πριν 30 χρόνια το τρανζιστοράκι.

Αυτά. Πάω για lounge στο Παρίσι και μετά λέω να πεταχτώ από Χαβάη. Άραγε να υπάρχει δυνατότητα Internet radio και στο αυτοκίνητο; Λέμε τώρα.

Τον τελευταίο καιρό βιώνω ένα περίεργο καθεστώς σχέσεων με συγγενικά μου πρόσωπα, κοντινά και μη. Αυτό το καθεστώς έχει ξεκινήσει εδώ και 2-3 χρόνια αλλά έχει ενταθεί από τη στιγμή που μετακόμισα. Βασικό χαρακτηριστικό των "νέων" σχέσεών μου με τους συγγενείς μου είναι η απομάκρυνση, όχι με την έννοια "χαθήκαμε και δε μιλάμε" αλλά με την έννοια "δεν σε υπολογίζω σε σημαντικά γεγονότα της ζωής μου". Δύο πρόσφατα παραδείγματα:

- Ξαδέρφη (πρώτη) που διαμένει στο εξωτερικό παντρεύεται και καλεί στο γάμο 1 από τους 3 συγγενείς που έχει στην Ελλάδα. Οι δύο που δεν καλεί είμαι εγώ και ο αδερφός μου.
- Άλλη ξαδέρφη εθεάθη να τρώει με τον "μέλλοντα σύζυγο" της, για τον οποίο φαίνεται να γνωρίζει όλο το συγγενολόι εκτός από εμένα.

Για να μην πω για τις ευχές που δεν έλαβα τα Χριστούγεννα ή που έλαβα μέσω εκπροσώπων, δηλαδή των πλησιέστερων συγγενών μου. Λες και δεν υπάρχουν κινητά ή λες και το καινούριο μου τηλέφωνο είναι απόρρητο ή ο αριθμός είναι στο Kiribati, να πούμε, με χρέωση €15/λεπτό. Ρε ουστ.

Με πονάει, όπως καταλαβαίνεις, όλο αυτό το σκηνικό, γιατί θεωρούσα ότι τους πλησιέστερους συγγενείς μπορείς και οφείλεις να τους συμβουλεύεσαι αλλά και να τους κάνεις κοινωνούς στις μεγάλες αποφάσεις και εξελίξεις της ζωής σου. Βλέπω όμως ότι οι συγγενείς μου έχουν μια εντελώς διαφορετική, ατομιστική αντίληψη. Ίσως έπρεπε να το περιμένω, δηλαδή ίσως την είχα δει εντελώς λάθος, ιδεαλιστικά και έχοντας πεποίθηση στην πολυτιμότητα της εξ αίματος σχέσης. Αλλά για εμένα ο ιδεαλισμός δεν είναι αφέλεια, είναι πεποίθηση σε μια ανώτερη ποιότητα και ταυτόχρονα είναι απαίτηση ότι οι υπόλοιποι θα ανταποκριθούν στην ποιότητα που αναμένεις εσύ από αυτούς.

Όπως επίσης μου τη δίνει αφάνταστα που οι μεγαλύτερες κατινιές γίνονται μεταξύ συγγενών. Έχω ιδιαίτερους λόγους να υπολογίζω ότι αυτές οι κατινιές προς εμένα γίνονται γιατί στο σόι μου ξεχωρίζω σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, από όλες τις απόψεις. Και, ως γνωστόν, όσα δεν φτάνει η αλεπού δεν πηδάει να τα πιάσει αλλά τα κάνει κρεμαστάρια.

Από την άλλη, κάτι τέτοιες ευκαιρίες δίνουν αφορμές για ξεσκαρτάρισμα. Δηλαδή, η λίστα των προσκεκλημένων στον γάμο μου (όποτε γίνει) μίκρυνε κατά 4 τουλάχιστον άτομα, και από ό,τι φαίνεται έπεται συνέχεια. Με ξελαφρώνει από το βάρος των "υποχρεώσεων", που τις σιχαίνομαι, και χωρίς να είναι δική μου η ευθύνη. Όποιος κατάλαβε για ποιο λόγο δεν θα είναι μέρος της ζωής μου από δω και πέρα, κατάλαβε, και όποιος δεν κατάλαβε, tough shit.

Σκέφτομαι αν αξίζει να το αφήσω έτσι, με ένα απλό Χ και χωρίς καμία ειδοποίηση ή αν θα έπρεπε να πέσει ματς με την κατάλληλη αφορμή. Τείνω προς το δεύτερο. Η φαινομενική αδιαφορία δίνει πεδίο δράσης σε όσους επιβουλεύονται την ευτυχία σου. Εξάλλου, όσες σχέσεις είναι να χαλάσουν έχουν ήδη χαλάσει από τη δική μου πλευρά, οπότε ας γίνει λίγο μπούγιο μήπως και μπουν στη θέση τους ορισμένα πράγματα.

Ό,τι και να γίνει πάντως, το πήρα το μάθημά μου. Εγώ πλέον είμαι διαθέσιμος για όποιον συγγενή νομίζει ότι αξίζει να συνεχίσει να έχει σχέσεις μαζί μου. Για τους υπόλοιπους καλή τύχη και να μη μου γράφετε.

Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο ξεκίνησα το ταξίδι μου στο μπλογκοχωριό του ελληνικού Ίντερνετ. Ξεκίνησα, όπως είπα, για να μετρήσω τις δυνάμεις μου εκθέτοντας τον διάτρητο εαυτό μου και τις σκόρπιες σκέψεις μου σε ανθρώπους που μέχρι τότε μου ήταν παντελώς άγνωστοι. Πολλοί γουστάρουν να γράφουν για να διαβάζονται από άλλους και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να μπουν στο κέντρο της προσοχής, όμως η δική μου η προσπάθεια (όπως και νομίζω κάθε άλλη προσπάθεια στη ζωή μου) ήταν δύσκολη και επίπονη. Γιατί για να δώσω το κομμάτι του εαυτού μου που αναλογεί σε τούτο το blog έπρεπε να το αποχωριστώ εγώ ο ίδιος, ή τουλάχιστον να αποκηρύξω την αποκλειστικότητά του. Ακόμα δεν αισθάνομαι απόλυτα έτοιμος να γράψω κάποια πράγματα που θα ήθελα. Ίσως να μην αισθανθώ ποτέ έτοιμος, αλλά χαίρομαι με την προσπάθεια που έχω κάνει μέσα σε αυτό τον ένα χρόνο.

Η επαφή μου με όσους με διαβάζετε και σας διαβάζω (πραγματικά το κάνω, παρότι είμαι χαμένος τον τελευταίο καιρό) έχει γίνει μια δεύτερη καθημερινότητα. Ξέρετε, όταν κάποιος μου είναι αδιάφορος, τίποτα δε μπορεί να με εμπνεύσει να δημιουργήσω την παραμικρή εικόνα του στο μυαλό μου. Όμως για πολλούς από σας έχω πλέον στο μυαλό μου μια πολύ συγκεκριμένη εξωτερική εμφάνιση, κινήσεις, χροιά φωνής, ακόμα και το εργασιακό ή οικιακό περιβάλλον από το οποίο γράφετε, κι αυτό λέει πολλά για το τι σημαίνετε για μένα. Το αν αυτή η εικόνα συμπίπτει με την πραγματικότητα δεν έχει καμία σημασία, εξάλλου όλοι δικαιούμαστε να έχουμε ένα alter ego.

Να μη σας απαριθμήσω έναν-έναν, ξέρετε ποιοι και ποιες είστε. Σας ευχαριστώ για τις προσκλήσεις στα μπλογκοπαίχνιδα, τα περίπου 700 σχόλιά σας στα περίπου 110 post μου, τα ενθαρρυντικά λόγια στις δύσκολες στιγμές, τις άπειρες στιγμές γέλιου που έχω ρίξει με τα δικά σας post, τη συγκίνηση με την αμεσότητα και αυθεντικότητα της γραφής σας. Σκοπεύω να είμαι εδώ αρκετό καιρό ακόμα, ελπίζω από βδομάδα να γράφω συχνότερα (ή όποτε η καταραμένη η ΟΝ δεήσει να μου κάνει τη γαμημένη τη σύνδεση) και... συνεχίζουμε γερά!

Το επόμενο τριήμερο θα με βρει στις θερμές ακτές της Costa del Sol στην Ανδαλουσία, όπου σκοπεύω να απολαύσω (όσο ο χρόνος μου το επιτρέψει) τον ήλιο στην παραλία του Torremolinos και, αν ο καιρός είναι καλός, να ρίξω καμιά βουτιά και σε κείνα τα νερά της Μεσογείου. Μαγιό θα πάρω μαζί μου, φωτομηχανή επίσης, και παρότι πηγαίνω για ένα πολύ σημαντικό meeting σκοπεύω να ευχαριστηθώ τη διαμονή μου - όσο βέβαια μπορώ χωρίς την παρέα της συντρόφου μου. Εξάλλου, φεύγω αύριο το πρωί (αντί για απόγευμα) ακριβώς για να προλάβω να δω πέντε πράγματα πριν την κρίσιμη συνάντηση της Τετάρτης και της Πέμπτης.

Επιπλέον, το meeting γίνεται σε μέρος που αποτελεί τουριστικό πόλο έλξης, μπας και φιλοτιμηθεί να έρθει κανένας από τους εξωτερικούς experts που έχουμε προσκαλέσει. Έτσι είναι: το τερπνόν μετά του ωφελίμου, ακόμα και για τους τεχνοκράτες Ευρωπαίους...

Τα λέμε από Παρασκευή - ελπίζω με ελαφρύ μαύρισμα!