Περί αξιοπρέπειας

Κατηγορία:
Το αντίτιμο της ηθικής ικανοποίησης που προσδίδει η διατήρηση της αξιοπρέπειας σου είναι η αναγνώριση ότι όσοι δεν συμμερίζονται αυτή την ανάγκη πιθανότατα θα βρεθούν πιο μπροστά από εσένα και θα αποκομίσουν περισσότερα, ενδεχομένως χωρίς να ζημιωθεί η εικόνα τους και η άποψη που έχουν οι τρίτοι για αυτούς. Αν μπορείς να ζήσεις μ'αυτό, έχει καλώς, ειδάλλως κάθε φορά που κάποιος θα καταρρακώνει την αξιοπρέπειά του ζητώντας (ή ζητιανεύοντας) και εν τέλει παίρνοντας αυτό που εσύ περιμένεις (δικαιωματικά) να σου δοθεί θα νιώθεις ένα τσίμπημα στην συνείδησή σου για τη δική σου χαμένη ευκαιρία και την κερδισμένη ευκαιρία του άλλου.

Αρκετά συχνά τον τελευταίο καιρό, στο περιβάλλον του στρατού, βλέπω παιδιά 20 και 22 χρονών να κλαίγονται για 2-3 μέρες άδεια, να χρησιμοποιούν κάθε είδους μέσο για να πάρουν ένα πόστο, π.χ. στο κυλικείο ή σε κάποιο γραφείο, και, το χειρότερο, να μην διστάζουν να ρίχνουν τους συναδέλφους τους προκειμένου να πάρουν αυτό που θέλουν τη στιγμή που το θέλουν. Είναι κάτι που με στενοχωρεί αφάνταστα. Παιδιά που μόλις βγήκαν από το σχολείο να σκέφτονται και να συμπεριφέρονται όχι απλά ως ανταγωνιστές (κάτι που είναι θεμιτό) αλλά ως αντίπαλοι με όλους, έχοντας διαποτιστεί με μια άρρωστη ατομιστική νοοτροπία από τα γεννοφάσκια τους. Αλλά ακόμα περισσότερο με λυπεί που διακρίνω μια ηττοπάθεια, μια παραίτηση από οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής, όχι μόνο στο ευρύτερο κοινωνικό αλλά και στο προσωπικό επίπεδο. Παιδιά που φέρονται σαν μεσήλικες κουρασμένοι από τη ζωή, που επαναλαμβάνουν τσιτάτα και κοινοτυπίες περί της δυσκολίας της ζωής παράταιρα με την ηλικία τους και την έμφυτη ζωντάνια που τη συνοδεύει. Παιδιά στη συμπεριφορά των οποίων δεν είναι αντιληπτή ούτε καν μια μικρή ένδειξη ότι θα μπορέσουν να γίνουν τα ίδια οι φορείς της αλλαγής που αναφέρουν (με ένα επίπλαστο ύφος εμπειρίας, αναμασώντας τις απόψεις του περιβάλλοντός τους) ότι είναι απαραίτητη, γενικώς και αορίστως.

Όσο, λοιπόν, αρνούμαι να ακολουθήσω τους κανόνες αυτού του παιχνιδιού, στο οποίο νικητής είναι αυτός που θα τσαλαπατήσει την αξιοπρέπειά του όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερα, βρίσκομαι κατά καιρούς να έχω λιγότερα στα χέρια μου από όσα αξίζω ή τελικά να παίρνω ό,τι αξίζω με μεγαλύτερη δυσκολία από ό,τι οι άλλοι. Και αν στο συγκεκριμένο περιβάλλον το διακύβευμα είναι ελάχιστα σημαντικό, με ανησυχεί η προβολή αυτής της συμπεριφοράς σε άλλες σημαντικότερες περιστάσεις με αντίστοιχα σημαντικότερες επιπτώσεις. Έχω όμως την πίστη ότι τελικά κανείς καλός δεν χάνεται, ακόμα κι αν το αποτέλεσμα του παραπάνω παιχνιδιού του στερήσει προσωρινά κάποια ευκαιρία, ακόμα κι αν κάποιος άλλος ανταμειφθεί χωρίς να το αξίζει.

Ίσως, πάλι, να είναι σημάδι της ηλικίας. Εχω παρατηρήσει ότι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία στρατιώτες δείχνουν έναν αλτρουισμό που μπορεί να εμπνεύσει τους μικρότερους και που εκδηλώνεται π.χ. με την προσπάθεια για επιβολή ισότητας μεταξύ των καθηκόντων των στρατιωτών ή με την αυθόρμητη βοήθεια προς τους συναδέλφους ακόμα κι αν είναι πέραν των υποχρεώσεών τους. Αυτή νομίζω ότι είναι και η σημαντικότερη συνεισφορά του μεγαλύτερου σε ηλικία: όχι απλά να δείξει τον σωστό δρόμο αλλά να συμμετάσχει πρώτος στη χάραξή του. Και να κάνει αντιληπτό με τη συμπεριφορά του ότι η αξιοπρέπεια δεν είναι αδυναμία αλλά προτέρημα.
 

6 comments so far.

  1. KitsosMitsos 28/10/09 9:03 μ.μ.
    Η ηλικία φέρνει εμπειρία, η "νεότητα" δύναμη. Αυτά τα δύο όμως ποτέ δεν συναντώνται ταυτόχρονα.
    Οι 20χρονοι εκτός οικογενειακής θαλπωρής συμπεριφέρονται σαν μικρά παιδιά: κλαίγονται, είναι κτητικά, προσπαθούν να περάσει μόνο το δικό τους και θα κάνουν τα πάντα γι αυτά. Η συναισθηματική ενηλικίωση έρχεται αργότερα.
    Οπότε μην το ψάχνεις και πολύ. Στο κάτω-κάτω απολύεσαι σε πολύ λίγο καιρό ;-)
  2. exitmusician 28/10/09 9:11 μ.μ.
    Συμφωνώ. Ίσως είναι μια άμυνα κι αυτή απέναντι στη συνειδητοποίηση ότι πρέπει για πρώτη φορά να βασιστούν πρώτα στις δικές τους δυνάμεις και μετά να έχουν το backup του μπαμπάκα. Ή μήπως ο μπαμπάκας τα φροντίζει όλα εκ των προτέρων, γιαυτό συμπεριφέρονται έτσι;

    10 υπηρετήσιμες έμειναν lol
  3. auburn Kate 29/10/09 12:29 μ.μ.
    κατι τετοαι δαιβαζω σε σένα, και χαιρομαι πο υδεν ειμαι μονο εγω η "σκεπτομενη σαν παιδι ονειτροπόλο", "ποθ ακομη νομιζει οτι θα αλλαξουν τα πραγματα" κ.λ.π, κ.λ.π. τα βαζω σε εισαγωγικα γαιτι αυτα μου τσαμπουνανε ολοι οι "ψημενοι" και μπασμενοι στη ζωή, μη χεσω. Εγω αθ σου ελεγα να συνεχισεις την τακτικη της αξιοπρέπειας, γιατι το στοιχημα ειναι αν τηρεις τις αξιες και τις αρχές σου οταν ΔΕΝ σε συμφερει... Εκει φαιενται, οπως και σε περιπτωσεις ακραιες, αν και ακτα ποσο αυτο το διποδο που κοιταζεις στον καθρεφτη ειναι πραγματι πολιτισμενος και καλλιεργημενος άνθρωπος. Το πιστευω ακραδαντα αυτο. Οσο για τα κουρασμενα και ήδη μεσήλικα στο μυαλο μειράκια, δυστυχως το εχουν παρατηρησει κι αλλοι αυτο exit μου, και πραγματι αυτο συμβαίνει. Τα σημερινα "εικοσάρικα" είναι γεροντια στο μυαλο, στις ιδεες, και κυριως στην απουσια επαναστατικοτητας, ρομαντισμου και λοιπων ωραιων νεανικών "ελαττωμάτων".Και επισης ειναι ΑΓΕΝΕΣΤΑΤΑ.Εγω βλεπω τα 15χρονα ρε συ, και τρομαζω. Σαν γομαραι με κινητά και σακίδια ειναι γαμωτο. Κρατα σου λέω. Φιλιά.
  4. exitmusician 30/10/09 11:31 π.μ.
    Μιλάμε ότι είναι σαν να ακούω 50άρηδες! Και η μεμψιμοιρία φοβερή. Άστα να πάνε, Ξωτικό μου, έχω απογοητευτεί. Άσε οι μουσικές προτιμήσεις. Ο Καζαντζίδης πάει κι έρχεται γαμώ την Παναχαϊκή μου.50 χρόνια τα ίδια και τα ίδια. Και όταν τους ρώτησα, με όλη την ειλικρινή απορία, τι ακριβώς είναι αυτό με το οποίο ταυτίζονται όταν ακούνε για ξενιτιές και μάνες που κλαίνε δεν είχαν τι να μου απαντήσουν. Έτσι το βρήκαν άρα έτσι θα είναι...
  5. efthymos 30/10/09 7:40 μ.μ.
    Συμφωνώ απόλυτα σε όσα λες αγαπητέ, πλην ενός:

    Ο αλτρουισμός και γενικά η καλή διάθεση εκλαμβάνεται ως αδυναμία από τα πιτσιρίκια. Είμαι πολλάκις παθών, και μάλλον θα συνεχίσω για τους επόμενους μήνες.

    Όπως γράφεται και παραπάνω, τα πιτσιρίκια είναι συνήθως φοβερά κακομαθημένα και πιστεύουν ότι είναι θα κοροϊδέψουν εμάς που τους ρίχνουμε 5-10+ χρόνια.

    Όσο για τα μουσικά γούστα, φαντάσου από εκεί που έχοντας - κατά καλή τύχη - ξυπνήσει νωρίτερα από το εγερτήριο ή αράζοντας μετά από ένα νυχτερινό νούμερο και ακούς τις ωραίες σου μουσικές, να σου σκάει ξυπνητήρι "Δος μου ένα τσιγάρο δανεικό...". Μπροστά σε αυτό ο Καζαντζίδης φαντάζει τρελή αλτερνατίβα.

    Στην επόμενη άδεια θα κουβαλήσω τσεκούρι για τις δύσκολες περιστάσεις. Στον έλεγχο θα το δηλώσω ως διαπασών :))
  6. exitmusician 31/10/09 9:06 π.μ.
    Νομίζω ότι η ολίσθηση στην κουτοπονηριά (γιατί περί τέτοιας πρόκειται) είναι ένα δείγμα άμυνας κάποιου που δεν διαθέτει άλλα όπλα. Κι αυτό είναι το λογικό για αυτή την ηλικία. Η εύκολη, αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις μοναδική, λύση είναι να προσπαθήσεις να κοροϊδέψεις τον άλλο αντί να τον κερδίσεις με επιχειρήματα. Υπό αυτό το πρίσμα μπορώ να δικαιολογήσω κάποιες συμπεριφορές.

    Αυτό που δε μπορώ να δικαιολογήσω πάντως είναι το εγερτήριο με σκυλάδικα lol. Κάποια στιγμή είχα τσαντιστεί τόσο άσχημα που απείλησα με χειροδικία εναντίον όποιου κινητού/mp3 θα ξερνούσε τσιφτετέλια για 2 ώρες μετά το εγερτήριο lol

Something to say?