Waltzing along

Κατηγορία:
Η δεύτερη εβδομάδα στη μονάδα πέρασε πιο εύκολα από την εβδομάδα προσαρμογής. Λίγο που άρχισαν οι υπηρεσίες, λίγο που πλέον δεν σε αποκαλούν γενικώς "νέο" αλλά με το επίθετό σου, λίγο που αρχίζεις να μαθαίνεις τα κατατόπια μέσα στο στρατόπεδο, ο καιρός περνάει ελαφρώς ευκολότερα. Η πρώτη εβδομάδα ήταν από τις χειρότερες στη ζωή μου, και believe me δεν έχω περάσει λίγες. Ειδικά το προηγούμενο Σ/Κ κόντεψα να φλιπάρω, κλεισμένος σε ένα μισοσκότεινο στρατόπεδο με ελάχιστο κόσμο (λόγω εξόδων και έλλειψης μόνιμων στελεχών) και χωρίς να μπορώ να επικοινωνήσω ούτε με έναν άνθρωπο.

Ευτυχώς τη δεύτερη εβδομάδα μπήκαν στη ζωή μου δύο παιδιά (νεοαφιχθέντες) με τα οποία μπορούμε να ανταλλάξουμε πολύ περισσότερα από μια κουβέντα και το κυριότερο, μπορούμε από το τίποτα να ρίξουμε απίστευτο γέλιο σχολιάζοντας τα δρώμενα γύρω τριγύρω μας. Ένα καλό γέλιο - όπως και ένα γερό κλάμα - είναι πάντοτε λυτρωτικό:

Help comes when you need it most
I'm cured by laughter

Βέβαια, οι στιγμές αυτές είναι λίγες, λόγω διαφορετικών ωραρίων στις υπηρεσίες και γενικότερης έλλειψης ελεύθερου χρόνου. Πολλές είναι ακόμα οι στιγμές που τα πάντα μαυρίζουν και δεν φαίνεται να υπάρχει φως στον ορίζοντα. Βασική σκέψη: τα πάντα κινούνται κι εσύ μένεις στάσιμος να φυλάς σκοπιές, να κάνεις περίπολα και αγγαρείες και να γυαλίζεις όπλα:

Mood swings not sure I can cope
My life's in plaster

Από την άλλη, μερικές φορές σκέφτομαι ότι υπερβάλλω. Σκέφτομαι, ξανασκέφτομαι, αγχώνομαι και κάνω τη δική μου τη ζωή δυσκολότερη αντί να προσπαθώ να βελτιώσω την άσχημη κατάσταση. Και δεν είναι μόνο η δική μου η ζωή που κάνω δύσκολη - η γυναίκα μου με έχει ακούσει ουκ ολίγες φορές σε φάση κατάρρευσης αυτές τις μέρες και με στηρίζει όσο κανένας άλλος - αλλά ξέρετε τι ξεροκέφαλοι είμαστε εμείς οι Δίδυμοι: αν μπει κάτι στο μυαλό μας δε βγαίνει με τίποτα:

These wounds are all self-imposed
Life's no disaster

Όμως τελικά τα πάντα παλεύονται με ανοιχτό μυαλό και δυνατή καρδιά - ακόμα και (πολύ) άχαρες καταστάσεις σαν κι αυτή, που όμως διαθέτουν δεδομένη ημερομηνία λήξης που πλησιάζει με κάθε μέρα, ώρα, δευτερόλεπτο που περνάει. Αρκεί να μπεις από πάνω και όχι να είσαι συνέχεια από κάτω:

May your mind be wide open
May your heart beat strong

Φυσικά, δεν εγκαταλείπω τις προσπάθειες για να επιστρέψω στην Αθήνα και ευελιπστώ (βάσιμα) ότι λίγα ακόμα θα είναι τα posts που θα γραφτούν από τον απρόσωπο πάγκο του internet cafe που βρίσκομαι τώρα. Ως τότε, I'll be waltzing along στους ρυθμούς του Στρατού Ξηράς...

 

8 comments so far.

  1. proserpina 15/7/09 12:39 π.μ.
    Είδες που σιγά σιγά κάπως φτιάχνουν τα πράγματα;

    Καλή συνέχεια, κράτα γερά!!!
  2. tzotza 15/7/09 2:08 π.μ.
    παντως εβαλες φοβερο τραγουδι τωρα!!! (οπως παντα ofcourse!!!)

    look at it from another side,the internet cafe is inspirational though!!!κοιτα τι καλα μας εγραψες!!!!

    φιλια cry baby!!!!(χιχιχιχι!!!jk!!!)

    :))
  3. auburn Kate 15/7/09 9:35 π.μ.
    Πρωτον: ειμαι στον Η/Υ του πανεπιστημιου και για λογους ασφαλειας δεν μπορουν να "τρεξουν" τα βιντεάκια που ανεβαζεεις γαμωτο.Οποτε βλεπω ασπριλα παλι. Αλλα το προηογυμενο του Γουέλερ το ειδα βρε πετουμενο μου, ακι το χαρηκα .ΤΙ ΚΟΥΚΛΟΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ ήταν! Αλλα και τωρα δεν παει πισω, ακουσα οτι εσκισε χτες .Τους τρελανε.θα ρωτησω το φιλο μου και θα σου πω λεπτομερειες. Δεύτερον: θα παρηγορηθεις αν σου πω οτι ακομη και εκει η μενπευση σου φαινεται ο΄ξυτερη και γραφεις γαματα ποστακια; Τρίτον: αφου εχετε και internet cafe εισαι βασιλιας ρε συ! Τελειο.Κινητα επιτρεπεται να εχετε ετσις Τι διαολο, δεν ειστε υπο κρατηση.Τέταρτον: θα ανεβασω αισιοδοξο ποστακι εντος ολιγου, καλως εχοντων, και θα στο χαρισω.Γιατι κ ιεγω ειμαι καλα τωρα, η αγάπη φταιει,that conquers all. Πεμπτον: εδω ειμαστε, εγω οχι διακοπες, not enough money παλι. Εκτον και έσχατον: Η γατουνα σου θα κανει τριπλες χαρες οταν σε ξαναδει,ιδιως οταν καταλαβει οπως μονο οι γατες καταλαβαινουν πως ο exit παρεμεινε εκτος στρατοκαύλας και εντος έμπνευσης, ανθρωπιας και δημιουργικοτητας.Φιλια να προσεχεις ε;
  4. auburn Kate 15/7/09 10:37 π.μ.
    εγω το "χρεος" μου το εκανα και σου εβαλα ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ από ΑΛΜΠΟΥΜΑΡΑ! Χωρις το βιντεο όμως ρε γαμωτο. Ε σου μενουν πεσκεσι οι στιχοι. Φιλια. Ευχομαι να σε φωτισει ο πίνακας.
  5. KitsosMitsos 17/7/09 11:05 μ.μ.
    Γέλιο και ύπνος. Αυτά τα δύο να θυμάσαι ;-)
  6. exitmusician 19/7/09 8:04 μ.μ.
    Σας άρεσε το τραγουδάκι, ε; Κι εγώ τη λατρεύω αυτή την εκτέλεση.

    Kitsomitse, και τα δύο είναι είδη εν ελλείψει. Το πρώτο κάτι πάει κι έρχεται - το δεύτερο όμως με το κυάλι...
  7. kalo paidi alla... 20/7/09 12:06 μ.μ.
    Φίλε διαβάζω τα posts σου και είναι σαν να διηγείσαι και τη δική μου θητεία πριν 2.5 χρόνια...
    Όπως είπε και ο KitsosMitsos γέλιο και ύπνος ο μόνος τρόπος να περάσει η θητεία. Και φυσικά ό,τι και να γίνει δεν το παίρνουμε στα σοβαρά αλλιώς μπορεί και να τρελαθείς.
  8. exitmusician 22/7/09 4:59 μ.μ.
    Νομίζω ότι όλοι κάπως έτσι τα περνούν, δεν διεκδικώ δάφνες πρωτοτυπίας. Απλώς έχω τη δυνατότητα να τα γράφω κάπου.

    Όσο για το ότι δεν πρέπει να παίρνεις στα σοβαρά όσα γίνονται εκεί μέσα, συμφωνώ και έχω γράψει κάτι σχετικό 2-3 posts πριν ("Don't look back in anger").

Something to say?