Don't you (forget about me)

Να που κουτσά-στραβά τελειώνει ο Νοέμβρης, και γράφω μόλις το τρίτο post γι'αυτό το μήνα. Οι λόγοι της απουσίας μου πολλοί: η άφιξη της Ariel, η απουσία (ακόμα) γρήγορου Internet στο σπίτι, αλλά προπάντων δουλειά, δουλειά, δουλειά. Το κλείσιμο ενός project όταν παράλληλα τρέχουν άλλα δύο είναι από τα χειρότερα σκηνικά. Απορροφά όλη την ενέργεια για ο,τιδήποτε άλλο, μαζί και για τη συνήθη βόλτα στη μπλογκόσφαιρα.

Το περίεργο είναι ότι ούτε εδώ είχα όρεξη να γράψω: μου ερχόταν μια ιδέα, άνοιγα ένα καινούριο post και με το που έγραφα μερικές λέξεις με κυρίευε μια απελπισία προερχόμενη από τη συνειδητοποίηση ότι θα έπρεπε να βάλω το μυαλό μου σε άλλη μια διαδικασία ταξινόμησης και καταγραφής, αυτή τη φορά των σκέψεών μου. Ε, αμέσως έκλεινα τον browser και έφευγα. Νομίζω όμως ότι τώρα πέρασε η καταιγίδα και θα επανέλθω. Απλά ελπίζω να μη με ξεχάσατε.

Από εκεί προκύπτει και ο τίτλος του post, αλλά όχι αποκλειστικά.

Πριν λίγες μέρες με προσκάλεσε μια φίλη να ανοίξω λογαριασμό στο Facebook - του οποίου τη χρησιμότητα ακόμα δεν έχω εκτιμήσει πλήρως αλλά anyway. Καθώς περιδιάβαινα με την περιέργεια του αρχάριου τα προφίλ φίλων και γνωστών, μου έκανε εντύπωση ότι οι "φίλοι" στο Facebook μπορεί να είναι παλιοί συμμαθητές με τους οποίους δεν αντάλλαζες κουβέντα (πολύ τυπικό), κάποιοι που είχατε παρακολουθήσει μαζί ένα δίωρο σεμινάριο, ή ακόμα φίλοι φίλων που είχες γνωρίσει μέσα σε μια παρέα 25 ατόμων μια βραδιά στον Βέρτη. Μετά από λίγη ώρα περιήγησης και βλέποντας ότι "Χ has 147 friends" ή ότι "Y is soulmates with Z", άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί όλο αυτό το fuss να συναγελαστείς (έστω και ηλεκτρονικά) με ανθρώπους με τους οποίους ούτε είχες ούτε μπήκες ποτέ στον κόπο να αποκτήσεις ουσιαστική επαφή. Σκεφτόμουν επίσης για ποιο λόγο να συνδεθείς με τους πραγματικούς σου φίλους, με τους οποίους κάνεις πολύ περισσότερα από όσα μπορεί να σου προσφέρει το κάθε Facebook. Αλλά ομολογώ ότι έχω κολλήσει να περιηγούμαι σε προφίλ, groups και networks, να βλέπω τι κάνουν και πού βρίσκονται παλιοί γνωστοί και γνώριμοι, ικανοποιώντας μια περιέργεια για την οποία δεν αισθάνομαι καμία ντροπή.

Μου φαίνεται, τελικά, ότι η όψιμη μετατροπή ακόμα και των πιο εφαπτομενικών επαφών/γνωριμιών σε διαδικτυακούς "φίλους" και ο αγώνας για τη δημιουργία όσο το δυνατό μεγαλύτερου δικτύου "φίλων" δείχνει ότι η ανασφάλειά μας να μην μας ξεχάσει το παρελθόν μας μπορεί να είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη να κρατήσουμε ζωντανό το παρόν μας. Βέβαια, η ισορροπία μεταξύ παρελθόντος και παρόντος απαιτεί προσοχή, γιατί μπορεί τελικά να μας ξεχάσουν και τα δύο.
 

12 comments so far.

  1. auburn Kate 21/11/07 12:45 μ.μ.
    Και μενα μου φαιενται οτι με τη τελαυταία παράγραφο τα είπες όλα ρε συ exit.Εχω καταλήξει σε ένα συμπερασμα με όλα αυτα τα διαδικτυακα υποκατάστατα κοινωνικότητας κι επαφής: οι σχεσεις που πρεπει να γίνουν αναμεσα στους ανθρώπους, απλώς διευκολύνονται κι όχι θεμελειώνονται στο διαδίκτυο, κι αυτες που δεν σου κανουν κλικ, όσο και να τις διατηρείς μέσω myspace, Facebook,hi5 και λοιπά,θα τις φαει η μαρμαγκα.Και δεν εννοώ την ανταλλαγή απόψεων μεσω blogs,εννοώ περισσοτερη επαφή, που μονο δια ζώσης μπορει να στεριώσει. Μεγαλο θεμα ανοιγεις παλι ρε γαμωτο, και μου φαιενται το εχουμε ξαναθίξει. Επειδη κι εγω εχω ενα άγχος μην με ξεχασετε, αν μου συμβει κατι πολυ σοβαρο και δεν μπορω να γραφω συχνά, σε καταλαβαίνω απολύτως. Αλήθεια. Αλλα απο μενα δεν κινδυνεύεις να ξεχαστιες βρε συ! Ακου τι λεει. Τυχαια νομίζεις βαζω καποιους bloggers στη δεξια στηλη του blog μου; Ειναι "πόρτα" αυτή!Και σκληρή μάλιστα. Κοιτα ν'άνεβασεις καμια καινούργια φωτο της νιαουρίνας να θαυμάσουμε ,άιντε.Φιλια και don't worry.Εγω κρατάω τις υποσχεσεις μου και τις επαφες που θελω, ακομη κι οταν φαινεται πως εχω εξαφανιστεί.Οποιος θελει βρισκει τον αλλο, να το θυμασαι αυτο.Αντε με συγκίνησες μεσημεριατικα.
  2. Narita 21/11/07 1:08 μ.μ.
    α ναι!!
    εσένα τώρα που κοιτάω λίγο πιο προσεκτικά το βλογ και παλιότερα ποστς
    κάπου σε θυμάμαι ναι..ναι..


    :DD
  3. lifewhispers 21/11/07 1:31 μ.μ.
    i ve been there dear friend. ειανι φασεις και φασεις το blogging. δυσκολες ευκολες αλλα οπως και αν χει μερικες φορες απλα δε σου βγαινει, δεν ειναι κακο αυτο.
    Οσο για το facebook, εχω γραφτει και δεν εχω καταλαβεια κομη πωε δουλευει γαμωτο. βεβαια δεν ξερω και πολλα ατομα για να κανω ολοκληρο δικτυο που λες, αλλα ευτυχως δε σκαω. συμφωνω μαζι σου. δεν ειμαι και τοσο ανασφαλης ωστε να χρειαζομαι να το αποδειξω. το θεωρω ως killing some time απλως.
    καλημερες!
  4. pølsemannen 22/11/07 1:52 μ.μ.
    Θα συμφωνήσω καθέτως, οριζοντίως και διαγωνίως με την παράγραφον περί facebook, hi5 κλπ.

    Είναι βέρτσουαλ του κερατά και αρκούντως επιφανειακά.
    Από την άλλη μπορέις να φτιάξεις ένα προφίλ με θέμα τον Μπόμπ Μάρλεύ (hi5)...

    Δεν είναι κακό :-DDD
  5. dimitris saris... 22/11/07 8:07 μ.μ.
    AGAPHMene mou file geia sou...
  6. Manos S. 23/11/07 11:18 π.μ.
    Καλό το facebook τελικά;;; :)
  7. colpocoquette 23/11/07 6:09 μ.μ.
    Κοίταξε, μέσω του facebook μπορείς να πετάξεις πρόβατα και κοτόπουλα στους φίλους σου, να αγοράσεις ψάρια για το ενυδρίο τους, να τους πετάξεις ΚΑΙ ζόμπυ, πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις στην καφετέρια.
    Άσε ετοιμάζω μεγάλο ποστ για το facebook!
  8. keimgreek 23/11/07 10:35 μ.μ.
    aaa den exo prolabei na mpw sto facebook ki etsi opws paw, mallon gia 2008 me blepw. an kai genikws bariemai na grafomai se ka8e neo trend-ypiresia. afu ute myspace exo na fadasteis :-P oxi oti de 8elw na kanw kapia stigmi, alla mu fainontai poly xronobora ola auta. sigura exune plaka. 8a prepei na tirisume to pan metro aristo. edaxei oi e-epafes alla k h pragmatiki epafi me filus exei allh xarh ;-P to 8ema einai pos stin pragmatikotita mporei na tairiazume me ligotera atoma, gia praktikus logus kyriws: opws to oti den exume xrono gia na gnorisume kalytera osa atoma gnorizei kaneis eikonika sto diadiktyo.
    BTW, mia vradia sto berti? LOL
  9. gm2263 24/11/07 10:42 μ.μ.
    Όπως λέει και ο Moby παρέα με τη Mylene Farmer:

    "Hold on to people they're slipping away"

    Δε συνηθίζω να κάνω εξομολογήσεις αλλά όταν έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο αποξένωσης που δεν μπορούμε να κρατήσουμε άλλους δίπλα μας, είναι λίγο παράλογο να κυνηγάμε παλιούς φίλους στο facebook και να τους πετάμε βρυκολακάκια.

    Αν γινότανε να κρατούσαμε αυτούς που μας έχουν απομείνει κοντά μας καλό θα ήτανε.

    Κάπου, κάτι χάθηκε στο δρόμο μου φαίνεται...

    ...και φυσικά τα χαιρετήσματα μου στον exit...
  10. Pan 27/11/07 3:56 μ.μ.
    Δεν παρατάς λέω εγώ τα υπόλοιπα να ανεβάζεις που και που κανένα ποστ;
  11. exitmusician 27/11/07 7:03 μ.μ.
    Άργησα αλλά δε σας ξέχασα (lol), καθότι άρτι αφιχθείς από τετραήμερο ξεκούρασης στη Φρανκφούρτη και τα πέριξ.

    Ξωτικό μου, όποιος θέλει όντως βρίσκει τον άλλο, και συμπληρώνω ότι μετά από τόσα χρόνια ξέρεις με ποιον θέλεις να βρεθείς και με ποιον όχι. Τα υπόλοιπα είναι "προφάσεις εν αμαρτίαις". Η νιαουρίνα έχει μεγαλώσει απίστευτα, έχει παχύνει κι έχει στρογγυλέψει η φάτσα της!

    Narita, lol - κάποια στιγμή με θυμόσουν, πριν εξαφανιστώ...

    life μου, ουσιαστικά killing time είναι. Γιαυτό δεν καταλαβαίνω κάποιους που έχουν γίνει "friends" με άσχετα άτομα όπως ο Αλογοσκούφης και ο Μάκης Πουνέντης (lol). Τι προσδοκούν από τέτοια "φιλία", αδυνατώ να καταλάβω.

    Polsemannen, και βέρτσουαλ και ιντεράκτιβ και με SMS και με MMS, κι όπως θες... Επιφανειακό, δεκτόν, αλλά έχει την πλάκα του - από ικανοποίηση της περιέργειας και μόνο.

    Προσκυνώ τον τιτανομεγιστοτεράστιο άρχοντα του NHS, τον Dimitri Saris! Όσοι ζείτε στο UK μείνετε ήσυχοι όσο υπάρχουν γιατροί σαν τον Dimitri Saris lol
  12. exitmusician 27/11/07 7:15 μ.μ.
    Μάνο, συμπαθητικό αλλά τίποτα το ουσιαστικό. Πολύ κλο-κλο κι από αυγό τίποτα lol

    Colpocoquette ομολογώ ότι το να πετάω πρόβατα στους φίλους μου, να τους κερνάω e-μπυρόνια και να συγκρίνω τις γνώσεις μου στο Friends είναι κάτι που δεν το κάνω στην πραγματικότητα, αν και θα μου άρεσε. Νομίζω. Whatever. Περιμένω με αγωνία το δικό σου.

    Keim, συμφωνώ. Δε χάνεις πάντως και πολλά πράγματα που δεν έχεις γραφτεί. Α, επίσης, οι βραδιές στο Βέρτη είναι κλασικό occasion γνωριμίας επιπέδου Facebook: 25 άτομα σ'ένα τραπέζι να το παίζουν παρέα lol

    gm2263, με έστειλες με το στιχάκι. Μου θύμισες ένα τραγούδι του φίλτατου Morrissey:

    "Hold on to your friends
    Resist or move on
    Be mad, be rash
    Smoke and explode
    Sell all of your clothes
    Just bear in mind
    Oh, there just might come a time
    When you need some friends"

    Και με αυτό το στιχάκι I am officially depressed (α-λα-Facebook-προφίλ lol)

    Pan, αν παρατήσω τα υπόλοιπα δεν θα έχω ούτε μια ταπεινή PSTN σύνδεση για να γράφω. Εκεί είναι που θα με ξεχάσετε όλοι (κλαψ, λυγμ)

Something to say?